ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସେମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ତୁମ ଜନମାନେର ଜୀବନ ଧାଗାକୁ ଧାରଣ କର, ଯେଉଁପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଥାଏ, ସେମାନେକୁ ଭୋଗ କର, ଯାହା ଆସିଥାଏ ତାହାକୁ ସେବା କର, ଏବଂ ମୋ ଉପରେ ମନ ଧରି ଚଳ। ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଡ ଉପାଧିରୁ ବିମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ, ମୋ ଉପରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ କରି, ତୁମେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାନୀମାନେଙ୍କ ଶ୍ନାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ଲୋକମାନେକୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ନାନ ଓ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଇଲେ—ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଶ୍ନାନ ଓ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର ପରେ, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ, ରାଜସମ୍ମାନ ଭୋଗବସ୍ତୁ, ପାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଯୋଗୀ ଜିନିଷ ଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ସମ୍ମାନରେ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଏପରି ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ସମୟରେ ମେଘ ହଟିଗଲାପରେ ଗ୍ରହମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଦିଶନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଯୋଗାଇ ଦେଲେ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ି ଦେଲେ, ମିଠା କଥା କହି ସେମାନେକୁ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇ ସେମାନେ ଯିବାବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ କରିଥିଲେ। ଏହି ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ହତ ହେଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଏବଂ ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ନିଜର ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖୀ କଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ମାଗଧ ରାଜା ଦମିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପା ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁ ପାକିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ମୁହଁରୁ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଉପଦେଶରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା—ଏହା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏହା ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାବଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କୃତ୍ୟ ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥମାନେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଲଭ ଲାଭ ମିଳିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖୀମାନେ ନିଜକୁ ନାଥ ଭାବନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଦିବ୍ୟ ରହସ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ। ପରମେଶ୍ୱର, ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଶ ବଢ଼େ ନାହିଁ କିମ୍ବା କମେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ଅଜୟ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭେଦ ନାହିଁ—ଏହି ପ୍ରଭେଦ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ମାତ୍ର।" ଏପରି କହି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯଥାଯଥ ସମୟରେ ବେଦଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବାଛିଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ—ଏମିତି ଅନେକ ଋଷିମୁନିଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଗଲା। ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ବିଦୁର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜା, ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର କୃଷି ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ସୁନାର ହେଉଥିଲା, ପୂର୍ବକାଳରେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି। ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ରାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏତେ ମହାନ୍ତ ଆୟୋଜନ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ମହାପୂରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ପାଇଁ ଏହା ଯଥାଯଥ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ ପୁରୋହିତମାନେ ଯଥାବିଧି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗରେ ପୁରୋହିତ ଓ ସଭାପତିମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ବିଚାର କରିଲେ—ଏହି ସଭାରେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ? କିନ୍ତୁ କେହି ଏକମତ ହେଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ସହଦେବ କହିଲେ—"ଏହି ସଭାରେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ। ସେଠି ଦେବତା, ତୀର୍ଥ, କାଳ, ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି।