ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ। ଦେଖ, ଧନ ଓ ସକ୍ତିର ଅହଂକାର କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ବିବେକହୀନ କରିଦିଏ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେନ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଯେଉଁଠାରୁ ସବୁ ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେସବୁ ଅସ୍ଥାୟୀ—ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ମାଧ୍ୟମରେ ପୂଜା କର, ଓ ଧର୍ମରେ ତୁମ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଜନତାଙ୍କ ଜୀବନ ରୂପୀ ସୂତ୍ରକୁ ଧାରଣ କର, ସେମାନଙ୍କ ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଆସେ ତାହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ବୀକାର କର ଓ ମୋପ୍ରତି ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଚଳ। ଦେହ ଓ ତାହା ସହିତ ଅନାସକ୍ତ ହୁଅ, ଆତ୍ମାନନ୍ଦରେ ରତ ହୁଅ, ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋପ୍ରତି ମନ ଲଗାଇ ରହ, ତେବେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, କୃଷ୍ଣ, ଜଗତ୍ପତି, ସେହି ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାନୀମାନେଙ୍କ ସ୍ନାନାଦି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉପଚାରକ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଲା। ସ୍ନାନ ଓ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର ପରେ ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗବିଳାସ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜସମ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜଳବନ୍ଦି ତାରାମାନଙ୍କ ପରି ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ। ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଯୋଗାଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନେଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହି ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାମାନ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଯରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଭୀମସେନ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଆଦର ଓ ପୃଥାନନ୍ଦନ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କ ବିଜୟ ଶଂଖ ଦ୍ୱାନି ଶୁଣି ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥବାସୀ ମନୋମନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ମାଗଧ ରାଜା ଦମିତ ଓ ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଇଛା ପୂରଣ ହେଲା। ତାପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ‘କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ’ ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ଖୁସି ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତିନି ଲୋକର ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଦୁଷ୍କର, ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ କର, ଏହା ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ମହିମା ବଢ଼େ ନାହିଁ, କମେ ନାହିଁ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଅପ୍ରଭାବିତ। ହେ ଅଜୟ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭେଦ ନାହିଁ; ଏଭଳି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।" ଏପରେ, ସମୟ ଆସିଲା ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍୵ୀକୃତି ନେଇ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ—ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତୃତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ। ଏଠାରେ ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ, ସମସ୍ତ ରାଜା, ପ୍ରଜା ଓ ରାଜମହିଳାମାନେ ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ହଳ ଦ୍ୱାରା ବେଦ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସୁନାର ଥିଲା, ପୂର୍ବରୁ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଭାବିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ। ଦେବସ୍ମିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପରି ଏହି ରାଜସୂୟ ସଫଳ କଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ ରାଜା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସଭ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦେଇବାଯୋଗ୍ୟ? ଏହି ଉପରେ ସମ୍ମତି ହେଲା ନାହିଁ। ତେବେ ସହଦେବ କହିଲେ—"ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ତୀର୍ଥ, କାଳ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ବିଲୀନ। ସେଇ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର, ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି। ସେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ସେ ଦୃଷ୍ଟା ଭାବେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି; ଯାହା କିଛି ଚାହିଁଲେ—ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ—ସେ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।