ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ରାଜାମାନେ ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, କୃପାମୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାନ୍ୟ ଓ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ରାଜାମାନେ, ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ମୋତେ, ଆତ୍ମାକୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି କରିବା। ଏହି ଭକ୍ତି ତୁମ ଅନ୍ତଃକରଣର ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭବ ହେବ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ; ଦେଖ, ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାର କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରେ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ— ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁମାନେ— ସମୃଦ୍ଧିର ଅଭିମାନରେ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ହରାଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟଟି ଜାଣି, ଯେଉଁଠି ଶରୀର ଓ ଏହା ସହ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ କିଛି ଅନିତ୍ୟ, ତାହାକୁ ବୁଝି, ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ତୋମ ଅନୁଚରମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଜନମାଂଶର ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ବାହ କର, ଲୋକମାନେଙ୍କ ସହ ଖୁସି-ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ, ଯାହା ଆସେ ତାହାକୁ ସେବା କର, ଏବଂ ମନକୁ ସଦା ମୋ ଉପରେ ଅବିଚଳ ରଖ। ଶରୀର ଓ ଏହା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଆସକ୍ତିରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଏବଂ ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋତେ ନିବେଶ କର; ଏଭଳି କଲେ, ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜଗତ୍ପତି କୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନେଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କ ସ୍ନାନ ଆଦି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ସେବକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରାଜସମ୍ମାନ ଯଥା ପୋଷାକ, ଆଭୂଷଣ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରାଇଲେ। ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ଶେଷେ, ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଉପଭୋଗ ଓ ରାଜନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ପାନସମଗ୍ରୀ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଳଙ୍କୃତ କଣ୍ଣରେ ଚମକୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର ସହ, ବର୍ଷା ପରେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିବା ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ବିଦାୟ ଦେଇ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ସଂକଟରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ସେମାନେ ଚଳିଗଲେ, ମନରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ନିଜ ନିଜ କାମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହେଲେ, ତା’ପରେ କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇ ଭାଇ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ନିଜ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ଯାହା ସ୍ନେହୀମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିଷଣ୍ଣ କଲା। ଏହା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ମନରେ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ; ସେମାନେ ଭାବିଲେ ମଗଧରାଜ ଅଧୀନ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି। ତା’ପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଦୟାମୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପକାର ବୁଝି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁ ପକାଇଲେ, ପ୍ରେମରେ ମନ୍ଦ୍ର ହୋଇ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶତକର ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ର 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବା' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନଃ ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରଭୁମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ହେ ଅମ୍ବୁଜନେତ୍ର, ତୁମେ ଏମିତି ମହାପୁରୁଷ ଯେ, ଦୁଃଖୀମାନେ ଯାହାକୁ ନିଜ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର କର; ଏହା ଅତି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭା ନ କମେ, ନ ବଢ଼େ; କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅପ୍ରଭାବିତ। ହେ ଅଜୟ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ‘ମୋର’ ଓ ‘ତୋର’ ଭେଦ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଏଭଳି ଭେଦପାବେ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଭଳି କହି, ସମୟ ଆସିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ବାଚିତ କଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ— ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମେତ ଅନେକ ଋଷିମୁନିଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଇଲା; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ପ୍ରବୀଣ ବିଦୁର ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଜା ଏବଂ ଅନେକ ଅତିଥିମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ହଳ ଦ୍ୱାରା ପୌରାଣିକ ପଦ୍ଧତିରେ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷିତ କଲେ। ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସମସ୍ତ ସୁନାର ଥିଲା, ପୂର୍ବେ ଯେପରି ଭଗବାନ ବରୁଣ ପାଇଁ ହେଉଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ- ଏହା କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।