ପୁନି ପୁନି ବସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ହରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆତ୍ମା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ରାଜାମାନଙ୍କୁ, ଦୟାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ—"ହେ ରାଜାମାନେ, ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ଯିଏ ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବ। ଏହା ତୁମର ଏକାଗ୍ର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଛ, ସତ୍ୟ କହିଛ। ଦେଖ, ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ବିବେକହୀନ କରିଦିଏ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି, ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧିର ଅଭିମାନରେ ତାଙ୍କର ପଦ ହରାଇଥିଲେ। ଏହା ଜାଣ, ଶରୀର ଓ ତାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ କ୍ଷୟଶୀଳ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କର। ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ-ସୁଖ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କର, ଯାହା ଆସେ ତାହା ସେବା କର, ଏବଂ ମନକୁ ସଦା ମୋପରି ଏକାଗ୍ର କରି ଚଳି। ଶରୀର ଓ ତାହାଠାରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଏବଂ ମୋପରି ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଅନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଲୋକନାଥ କୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସ୍ନାନ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସେବକ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଜାମା, ଭୂଷଣ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରାଗଲା। ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ପରେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଉପଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ଆଦର କରାଗଲା। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କଣାରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ବର୍ଷା ଶେଷ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି ଦ୍ରୁତିମାନ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡି ଦେଇ, ମୃଦୁ କଥା କହି, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ କୃତ୍ୟରେ ଚିନ୍ତନ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହେବା ପରେ, ସହଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ପୃଥାନନ୍ଦନ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହ କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ବିଷାଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥବାସୀ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ମାଗଧ ରାଜା ଦମିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କଲେ। ଏଠାରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ଉପରେ ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ପାତିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ ପୁରାଣର 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ତ୍ରିସତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁଣି ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥମାନେ, ଦୁର୍ଲଭ ଯାହା ତାହା ଲାଭ କରି ମଧ୍ୟ ଉପଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବିବା ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କର, ଏହା ଏକ ଗୁହ୍ୟ ରହସ୍ୟ। ସେଇ ପରମ, ଏକମାତ୍ର, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମହିମା ବଢ଼େ କିମ୍ବା କମେ ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ସେ ଅପ୍ରଭାବିତ। ମାଧବ, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ 'ମୋର' ଓ 'ତୁମର' ଭେଦ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭିନ୍ନତା ପରି।" ଏପରି କହି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯଥାସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ଵ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ଭିଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଵିଦୁର, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ରାଜାମାନେ, ପ୍ରଜାମାନେ ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ହାଳ ଦ୍ୱାରା ଯଥାପ୍ରଥା ସ୍ଥଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା କଲେ। ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସମସ୍ତ ସୁନାର, ପୂର୍ବେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଆଦି ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଥିରେ ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପକ୍ଷୀ, କିନ୍ନର, ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଦଳ ସହ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନେ ଭାବିଲେ—ଏପରି ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପାଇଁ ଏହି ସଂସ୍ଥାନ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ। ଦେବତୁଳ୍ୟ ପ୍ରଭା ଥିବା ପ୍ରାଚାର୍ୟମାନେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଯଥାବିଧି କଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋযোগରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସଭାସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।