ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମେ ଯେଉଁ ସମ୍ପଦର ଗର୍ବ କରୁଥିଲୁ, ସେସବୁ ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତି, କାଳର ରୂପ ଏବଂ ତୁମ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଆମ ହାତରୁ ହଟିଯାଇଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମର ଗର୍ବ ଭଂଗ ହୋଇଛି, ଆମେ ପୁଣିପୁଣି ତୁମର ଚରଣ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଏଠାରୁ, ଏହି ମୃଗମରୀଚିକା ସଦୃଶ ରାଜ୍ୟର ଆମେ ଆଶା କରୁନାହିଁ, ଯାହା ତୁଟିଯିବା ଶରୀର ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କେବଳ ତୁମ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏ ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧୁର ଶ୍ରବଣ ହୁଏ। ଆମକୁ ଏହି ଉପାୟ ଶିଖାଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମୃତି କେବେ ଭୁଲିବା ନାହିଁ। ହେ ବସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ହେ ହରି, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ନମସ୍କାର ଆମାର ଏବଂ ଆମେ ତୁମ ଶରଣାଗତ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବାକୁ ପୁଣିପୁଣି ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ଏପରି ରୂପେ ରାଜାମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର କୃପାଶୀଳ ହୃଦୟରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଦାତା ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ଏଠାରୁ ଆଗକୁ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ମୋତେ ଭକ୍ତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଛ, ସେପରି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ତୁମେ ପାଇବା। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ଠିକ୍ ଉପାୟ ନେଇଛ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ। ଦେଖ, ଧନ ଓ ସମ୍ପଦର ଗର୍ବ କିପରି ଲୋକମାନେକୁ ମୁଗ୍ଧ କରେ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ଏମିତି ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପଦର ଗର୍ବରେ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣ, ଶରୀର ଏବଂ ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ କିଛି ନଶ୍ୱର। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ମୋ ପୂଜା କର, ଓ ଧର୍ମରେ ତୁମ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରଜା ସମ୍ପର୍କରେ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ-ସୁଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଅନୁଭବ କର, ଯାହା ଆସେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ମନ ମୋତେ ଅଟୁଟ ରଖ। ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଡ଼ ଜିନିଷରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ରୁହ, ଏବଂ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଲଗାଇ ରଖ—ଏହାର ଫଳରେ ତୁମେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା। ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ରାନୀମାନେଙ୍କ ବାଥ୍ ସମାରୋହ ପାଇଁ ସେବକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରାଜସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରାଇଲେ। ସ୍ନାନ ଓ ଅଳଙ୍କାର କରାଇ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଓ ପାନସମ୍ପର୍କୀୟ ଜିନିଷ ଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଚମକୁଥିବା କଣ୍ୟା ଧାରି, ବର୍ଷା ପରେ ତାରାମାନେ ପରି ଅଳୋକିତ ହେଲେ। ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ ଉପରେ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, କୃଷ୍ଣ ସେମାନେଙ୍କୁ ମିଠା କଥା କହି ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରି ମହାପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇ, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକମାନେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ କାମ କରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଜୟୀ ନାୟକମାନେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଭାବିଲେ ମଗଧରାଜ ଅଧୀନ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି। ପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ତୃତିୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହାପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରି ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ତିନି ଲୋକର ଅଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ନାୟକ, ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମାଥାରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର କର, ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼େ ନାହିଁ ଓ କମେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ଅଜିତ, ହେ ମାଧବ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭେଦ ନାହିଁ; ଏହି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।" ଏପରି କହି, ଯଥାସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚୟନ କଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନା, ଅକୃତବ୍ରଣ—ଏମନେ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହାସହ ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାନିଧି ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହଳ ଦ୍ୱାରା ଯଥାପ୍ରଥା ଯଜ୍ଞ ବେଦି ତିଆରି କଲେ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ବାସ୍ତୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପୁରାତନ କାଳରେ ବରୁଣ ପାଇଁ ଯେପରି। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।