ପୂର୍ବେ, ଆମେ ସମୃଦ୍ଧିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଥିଲୁ ଏବଂ ନିର୍ଦୟ ଭାବେ ନିଜ ଅନୁଚରମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରି ବେଉଁଶି ହୋଇଥିଲୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କାଳ ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହୋଇଛି; ଆମର ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି, ଏବଂ ଆମେ ପୁନି ତୁମ ଚରଣ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଏହିପରି, ଏବେ ଆମେ ରାଜ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା କରୁନାହିଁ, ଯାହା ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଅସାର, ଏବଂ ଏହି ଦେହ କ୍ଷୟଶୀଳ ଓ ଦୁଃଖମୟ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମେଠାରେ ଭକ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଶ୍ରବଣକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଆମକୁ ଏହିପରି ଉପାୟ କୁହ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମୃତି କେବେ ଭୁଲିବା ନାହିଁ। ହେ ବସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ହେ ହରି, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ପରିତ୍ରାଣ ନେଇଥିବା ଜନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଏପରି ଭାବେ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କୁ କୃପାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ହେ ରାଜାମାନେ, ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ତୁମେ ଯେପରି ଆଗ୍ରହ କରିଛ, ତେଣୁ ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଓ କଥା ଠିକ୍ କରିଛ; ଏହି ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାର କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ମଦମସ୍ତ କରେ, ଦେଖ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ ସମ୍ରାଟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଯେଉଁ ଶରୀର ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅନିତ୍ୟ, ତେଣୁ ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜୀବନ ରେଖାକୁ ଧାରଣ କର, ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଯାହା ଆସେ ତାହା ଅନୁଭବ କର, ଏବଂ ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରି ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଶରୀର ଓ ଏହା ସମ୍ପର୍କରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ନିଷ୍ଠାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଏବଂ ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଲଗାଇ ରଖ; ଏହାପରେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ଲାଭ କରିବ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ରାନୀମାନଙ୍କ ଶ୍ନାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ସେବକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜମାନେଙ୍କୁ ରାଜସମ୍ମାନ ଦେଇ ଶ୍ନାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଶୋଭିତ କରାଗଲା। ପରେ ସୁମଧୁର ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗବିଲାସ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଶୋଭାୟମାନ କଣ୍ଠାଲି ଧାରିଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବର୍ଷା ଶେଷରେ ଉଦୟମାନ ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମଣି ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥା କହି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ, ମନେମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚିନ୍ତନ ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସଂପାଦନ କରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଏବଂ ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଝଣ ସହିତ ଚଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଞ୍ଚି, ବୀରମାନେ ଜୟଢ଼ଙ୍ଗା ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥବାସୀମାନେ ଅନ୍ତର୍ହୃଦୟରେ ଖୁସି ହେଲେ, କାରଣ ମଗଧରାଜ ଅଧୀନ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିଲେ। ପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ବୁଝି, ଆନନ୍ଦ ନୟନେ ଲୁହ ଆଣିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ 'କୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗମନ' ନାମକ ଏହି ସତତିତିନିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରବଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରଭୁମାନେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପଦେଶକୁ ମାଥା ଉପରେ ଧରନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏହା ଏକ ଗମ୍ଭୀର ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ କର୍ମଦ୍ୱାରା ବଢ଼େ ନାହିଁ, କମେ ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅପ୍ରଭାବିତ ରହେ। ହେ ଅଜିତ, ହେ ମାଧବ, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭେଦ ନାହିଁ; ଏହି ଭେଦ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି। ଏପରି କହି, ଯଥାଯଥ ସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚୟନ କଲେ। ବ୍ୟାସ, ଭୃଗୁ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ୱ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ; ଅଥର୍ବା, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ—ଏମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଓ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।