ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଦିତ କରି ରାଜାମାନେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ, ଯେ ମଗଧର ହାତରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଗଲା। ଆମ ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାର ଫଳ। ରାଜ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜା ସତ୍ୟ କଲ୍ୟାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ସେମାନେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଧନକୁ ଅଚଳ ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି। ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମାୟାଜାଳରେ ପାଣି ଦେଖି ତାହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ସେପରି ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ମିଥ୍ୟାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବନ୍ତି। ପୂର୍ବେ ଆମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ବିଜୟାଶାୟୀ ହୋଇ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଦୟା ନ କରି, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲୁ, ମୃତ୍ୟୁ ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନାବଳୋକନ କରି। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, କାଳରେ ଓ କୃପାରେ ହରାଇଗଲା, ଆମ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ଆମେ ପୁନି ଆପଣଙ୍କ ପଦକମଳକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲୁ। ଏହିପରି ମୃଗମରୀଚିକା ସଦୃଶ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଅନିତ୍ୟ ଦେହର ଆମେ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ସେବା ଚାହୁଁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଶ୍ରବଣକୁ ପ୍ରିୟ। ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଏମିତି କୌଣସି ଉପାୟ ଶିଖାନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରରେ ବ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପଦସ୍ମୃତି କେବେ ଭୁଲିବା ନାହିଁ। ବାରମ୍ବାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବସୁଦେବପୁତ୍ର, ହରି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ରାଜାମାନେ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, କୃପାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ କହିଲେ, "ଏହି ଦିନରୁ ତୁମେ ଯେପରି ମୋ ଉପରେ ଗଢ଼ିଛ, ମୋତେ ନିଶ୍ଚଳ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଉଛ, ସତ୍ୟ କହୁଛ। ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ବୃନ୍ଦା କରିଦିଏ, ଦେଖ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକାଦି ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଧନ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟର ଅହଂକାରରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଦେହ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ କିଛି ଅନିତ୍ୟ, ତେଣୁ ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ତୁମର ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କର। ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧାର ରଖ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ-ସୁଖ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କର, ଯାହା ଆସେ ତାହା ସେବା କର, ଏବଂ ମନକୁ ସଦା ମୋ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କର। ଦେହ ଓ ତାହା ସହିତ ଅସଙ୍ଗ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋତେ ଚିନ୍ତା କର, ତେବେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜଗନ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସ୍ନାନାଦି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଚାରକ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଶ୍ରୀମାନ୍ୟ ରୀତିରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରାଇଲେ। ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ପରେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜସମ୍ମାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ପାଇ, ରାଜାମାନେ ମୁକୁତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମେଘ ଶୁନ୍ୟ ଆକାଶର ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଅଲୋକିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଦେଇ, ମଧୁର କଥାରେ ରାଜାମାନେ ମନ ରଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇ, ରାଜାମାନେ ଚିରସ୍ମରଣରେ ତାଙ୍କ ଲୀଳା ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକେ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶମତେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହେବା ପରେ, ସହଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଏବଂ ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଞ୍ଚି, ଏହି ବିଜୟୀ ବୀରମାନେ ଶଙ୍ଖ ନାଦ କରିଲେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମିତିକୁ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥବାସୀ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ମଗଧରାଜ ପରାଜିତ ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଭାବି। ତାପରେ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପା ବୁଝି, ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ 'ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ' ପଦ୍ମପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆଗମନ' ନାମକ ତ୍ରିସତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏପରି ଭାବରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତିନି ଲୋକର ଅଚାର୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ଆପଣ ଅଶୋକ୍ତ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ, ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ନାଥ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏହା ଏକ ଗଭୀର ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କ କୃତ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ମହିମା କମେ ନାହିଁ, ବଢ଼େ ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅପ୍ରଭାବିତ। ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ 'ମୋର' ଓ 'ତୋର' ଭାବ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ଭେଦ ପଶୁମାନଙ୍କ ଭଳି।' ଏପରି କହି, ଯଥାଯଥ ସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବାଛିଲେ— ବ୍ୟାସ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସୁମନ୍ତୁ, ଗୌତମ, ଅସିତ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, କବଷ, ତ୍ରିତ, ଭିଷ୍ମ, ବ୍ୟାସମିତ୍ର, ବାମଦେବ, ସୁମତି, ଜୈମିନି, କ୍ରତୁ, ପୈଲ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ବୈଶମ୍ପାୟନ, ଅଥର୍ବ, କଶ୍ୟପ, ଧୌମ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ରାମ, ଆସୁରି, ବୀତିହୋତ୍ର, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା, ବୀରସେନ, ଅକୃତବ୍ରଣ। ଏହା ସହିତ ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜା, ପ୍ରଜାମାନେ ଯଜ୍ଞଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସୁନାର ହାଳରେ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରି, ପ୍ରଥାନୁସାରେ ରାଜାଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା କରାଇଲେ।