ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଥିବା ସେହି ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ, କ୍ଲାନ୍ତି ସବୁ ଦୂରେଇଗଲା। ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ— “ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” “ମଧୁସୂଦନ, ଆମେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଥିବାକୁ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଘଟିଛି। ଏହି ସଂସାରରେ ଶାସନ ଓ ଧନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ରାଜା ସତ୍ୟ ସୁଖକୁ ପାଉନାହାନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ଅସ୍ଥାୟୀ ଧନକୁ ଅଚଳ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମରୁଭୂମିରେ ମୃଗମରୀଚିକାକୁ ପାଣି ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେପରି ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ମାୟାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।” “ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜୟ ପାଇବା ଆଶାରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିଲୁ, ନିର୍ମମ ଭାବେ ନିଜ ଜନତାକୁ ନାଶ କରୁଥିଲୁ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଆଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକରେ ରହିଥିଲୁ। ଏହି ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କାଳ ଏବଂ ଦୟାରେ ଆମର ଅଭିମାନ ଭଂଗ ହୋଇଛି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଏହି ମୃଗମରୀଚିକା ସଦୃଶ ରାଜ୍ୟ ଆମେ ଆଉ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଏହି ଶରୀର ସଦା ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୟଶୀଳ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମଧୁର। ଏମିତି କୌଣସି ଉପାୟ କହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମର ମନ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରିବ। ଵାସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶକ ହରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।” ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଏଭଳି ଭାବରେ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ରାଜାମାନେ ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେହି କୃପାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୃଦୁ କଥାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ଏହି ଦିନଠୁ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ମନୋରଥ କରିଛ, ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ। ଦେଖ, ଧନ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱର ଅଭିମାନ କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ମଦନ୍ତ କରେ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ଅଧିପତିମାନେ ଧନର ଅଭିମାନରେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ବୁଝି, ଶରୀର ଓ ତାଦୃଶ ଯାହା କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ସେସବୁ ଅନିତ୍ୟ, ତେଣୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପୂଜା କର, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କର ଜୀବନ ଧାରାକୁ ରକ୍ଷା କର, ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଆସେ ତାହା ଅନୁଭବ କର, ଯାହା ମିଳେ ତାହାର ସେବା କର, ଏବଂ ମନକୁ ସଦା ମୋରେ ଲଗାଇ ଚଳ। ଶରୀର ଓ ତାଦୃଶ ଜଗତରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ସ୍ଥିର, ମନକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋରେ ଅନ୍ୱୟ କର, ତେବେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଲାଭ କରିବ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଭାବରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜଗନ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କର ରାନୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ନାନ ଓ ଶୂଭାୟନ ନିମିତ୍ତେ ସେବକମାନେ ନିୟୋଜିତ କଲେ। ସାହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜସମ୍ମାନ ଉପଚାର—ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଆଦି—ଦେଇ ପୂଜା କରାଇଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରି ଶୂଭାୟନ ହେଲେ, ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗବିଲାସ, ପାନ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ କଣ୍ଣସ୍ତବକରେ ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ବର୍ଷା ଶେଷରେ ଗ୍ରହମାନେ ଅନ୍ଦାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଦେଲେ ଏବଂ କୃପାମୟ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇ ସେମାନେ ଚଳିଗଲେ, ମନରେ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କର୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନିଜ-ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରେ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧକୁ ବଧ କରାଯାଇଥିବା ପରେ, ସାହଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ପୃଥାନନ୍ଦନ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ଚଳିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି ଏହି ବୀରମାନେ ବିଜୟ ଶଂଖ ବଜାଇଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ପେଲେ, ମାଗଧ ରାଜା ବଶୀଭୂତ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝାରିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ “କୃଷ୍ଣ ଆଦିଙ୍କ ଆଗମନ” ନାମକ ଏହି ତିରାତିରିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁନର୍ବାର ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏପରି ଭାବରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସଂଧ ବଧ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଲଭ ଲାଭ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି। ହେ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଆପଣ ଦୁଃଖୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ଭାବୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି, ଏହା ଗଭୀର ରହସ୍ୟ। ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କର କୃତ୍ୟରେ କେବେ ଗୌରବ ବଢ଼େ ନାହିଁ, କମେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅପ୍ରଭାବିତ। ଅଜୟ, ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ‘ମୋର’ ଓ ‘ତୋର’ ଭାବ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହା ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭିନ୍ନତା ପରି।