ଏହି ଉତ୍କଳ ଦିନରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ବନ୍ଧୁଆ ରାଜାମାନେ ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ମନେ ମନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନାକରେ ଘ୍ରାଣ କରୁଥିବା, ବାହୁରେ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରିଲେ; ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ବନ୍ଧନର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା। ରାଜାମାନେ ହାତ ଜୋଡି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଥାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ! ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ହାତରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ହାରିବାକୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉ ନାହିଁ; ମହାପ୍ରଭୁ, ଆମ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଦୟା ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ।" "ଏକ ରାଜା, ଶାସନ ଓ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅହଂକାରରେ ଭରି ଯାଇ, ସତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହେଇ, ସ୍ଥାୟୀ ନ ଥିବା ଧନକୁ ଅଟୁଟ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ।" "ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମୃଗମାୟାରେ ଜଳ ଦେଖି ଭାବେ, ସେହିପରି ବିବେକ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ମାୟାକୁ ଏବଂ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନା କରନ୍ତି।" "ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜିତିବା ଆଶାରେ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ରାଜାରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିଥିଲୁ, ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସାମ୍ନାରେ ଅବିବେକ ଦେଖାଇ।" "ସେଇ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, କାଳ ଏବଂ ତୁମ ଦୟାରେ, ଆମର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା; ଆମେ ତୁମ ଚରଣକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।" "ଏହିପରି, ଆମେ ଏବେ ରାଜ୍ୟର ଆଶା ରଖୁନାହିଁ, ଯାହା ମୃଗମାୟାର ଜଳ ପରି, ଦେହ ସଦା ବିନାଶ ଓ ବେଦନାରେ ଅନୁଭୂତି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ପରି ହୁଏ।" "ଏହି ଜଗତରେ ଆମେ ଯେଉଁଠି ଯାଉ, ତୁମ ମନ୍ଦାର ଚରଣ ସ୍ମରଣ କିପରି ଅବିରତ ରହିବ, ତାହା ଆମକୁ ଶିଖାଇବା।" "ବସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ହରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଦାତା, ସେମାନେକୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: "ଏହି ଦିନରୁ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ଆଗ୍ରହ କରିଛ, ମୋ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେବ।" "ଭାଗ୍ୟରେ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ; ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାର କିପରି ଲୋକମାନେକୁ ମଦ ଦେଇଦିଏ, ଦେଖ।" "ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେନ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ନାଥମାନେ—ସମୃଦ୍ଧିର ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ।" "ଏହି ଜାଣି, ଦେହ ଓ ତାହାରୁ ଉପଜିଥିବା ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ, ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କର।" "ପ୍ରଜାମାନେକୁ ପରିପାଳନ କରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ବିପଦ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଅନୁଭୂତି କରି, ଯାହା ଆସେ ତାହାକୁ ସେବନ କର, ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରୁତ କର।" "ଦେହ ଓ ତାହାପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ଜିନିଷରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ନିଷ୍ଠାରେ ଦୃଢ଼ ରହ, ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କର; ଶେଷରେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରାପ୍ତି କରିବ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଜଗତ୍ନାଥ, ରାଜାମାନେକୁ ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେଙ୍କର ସ୍ନାନ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଉପଚାର୍ୟ ନିଯୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରାଜସ୍ୱ ଅଂଗୀକାର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦିଆଯିବା ଉତ୍ସବ କରାଗଲା। ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଭୋଗ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ପାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଆସ୍ବାଦ ଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆଭା ମାଳା ଲଗାଇ, ବର୍ଷାଋତୁରୁ ମୁକ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଚମକି ଉଠିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ରଥମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଲଗାଇ, ମିଷ୍ଟି କଥା କହି, ସେମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏପରି, ମହାପୁଣ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କର୍ମକୁ ମନେ କରି ଯାଇଲେ। ଲୋକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ତ୍ରାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂରଣ କଲେ। ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୃଥାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଞ୍ଚି, ଜୟୀ ନାୟକମାନେ ଅପନ ବିଶ୍ୱା ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କରି, ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ନିବାସୀମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ମଗଧର ରାଜା ଅବଦିନ୍ତ ହୋଇଛି ଓ ନିଜ ରାଜାର ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୟା ବୁଝି, ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ, ପ୍ରେମରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଅନ୍ତିଃ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବା' ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ର ମହାପୁରାଣର ଅନ୍ତ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଶୁଣି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: "ତିନି ଲୋକର ଆଚାର୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥମାନେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଲଭ ଲାଭ ହେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଉପଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରନ୍ତି।