ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜକୁ ସ୍ୱାମୀ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ । ସେ ଏହି ସହିତ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ । ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଏବଂ ବନ୍ଧିତ ୧୬,୮୦୦ ରାଜା ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ । ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମେଳା ଏବଂ ମେଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ଭୋକରେ କ୍ଷୀଣ, ମୁହଁ ଶୁଖା, ବନ୍ଧନର କଷ୍ଟରେ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ— କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ହସ୍ତ, ପଦ୍ମପରି ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଶୋଭାମୟ ମୁହଁ, ଏବଂ ମକରାକୃତି କୁଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା । ତାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ ଏବଂ ଚକ୍ର ଥିଲା । ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ହାତରେ କଙ୍କଣ, କମରରେ କଟିସୂତ୍ର, ଭୁଜାରେ ବାହୁଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା । ତାଙ୍କ ଗଳା ମଣିମାଳା ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପିଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଜଣେ ଜଣେ ଜିହ୍ୱାରେ ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ବାଦ କରୁଛନ୍ତି । ଘ୍ରାଣେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଘିରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ହସ୍ତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ । ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇ ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଲେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ବନ୍ଧନର କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂରିଗଲା । ରାଜାମାନେ ହସ୍ତ ଯୋଡି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ— “ଦେବଦେବ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଛୁ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ହାତରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଯିବା ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ, କାରଣ ଆମ ପରି ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଘଟେ । ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅହଂକାର ଯେ କେତେ ଭୟାନକ, ଏହି ମୂଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ବସ୍ତୁକୁ ଅଚଳ ଭାବି ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇପାରେନାହିଁ । ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାରେ ଜଳ ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏଭଳି ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବନ୍ତି । ପୂର୍ବେ ଆମେ ଧନ ଏବଂ ସମ୍ପଦର ମଦରେ ଅନ୍ଧ, ଜୟ ଲାଗି ଏକାଉଁ ଅପରଙ୍କ ସହିତ ହିଂସା କରୁଥିଲୁ, ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକ କରୁଥିଲୁ । ଏହି ସମ୍ପଦ ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, କାଳ ଦ୍ୱାରା, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ହରାଇଗଲା; ଆମର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ । ଏହିପରି, ଏବେ ଆମେ ଏହି ମୃଗମରୀଚିକା ସଦୃଶ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ; ଏହି ଶରୀର ଅନିତ୍ୟ ଏବଂ ଦୁଃଖମୟ । ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମଧୁର । ଆମେ କିପରି ଏହି ସଂସାରରେ ଚଳିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମୃତି ଅଭିଚ୍ୟୁତ ରହିବ, ତାହା ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ । ପୁନଃପୁନଃ ବନ୍ଦନା କରୁଛୁ କୃଷ୍ଣ, ବସୁଦେବନନ୍ଦନ, ହରି, ପରମାତ୍ମା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ । ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କ୍ଳେଶମୁକ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ କୌମୁଦ୍ର ମୃଦୁ ବାଣୀରେ କହିଲେ, “ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ଯେପରି ଆମକୁ ଅନୁରାଗ କରିଛ, ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ । ଧନ୍ୟ ହେଲେ ତୁମେ, ଯେପରି ତୁମର ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚିଛ । ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ କେମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରିଦିଏ, ଦେଖ । ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକାଦି ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମାନବର ଅଧିପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଧନମଦରେ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ଶରୀର ଓ ତା’ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ଅନିତ୍ୟ ଦେଖି, ମୋର ଉପାସନା କର; ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଧର୍ମପୂର୍ବକ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷା କର । ତୁମ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜୀବନ ନାଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କର, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସ୍୵ୀକାର କର, ଯାହା ଆସେ ତାହାରେ ତୁଷ୍ଟି ରଖି, ମନ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ନିଷ୍ଠିତ କର । ଦେହ ଓ ତା’ପରି ଅସଙ୍ଗ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ହୋଇ, ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋ ପାଖରେ ଲଗାଇ ରଖ; ଏହିପରି ଚାଲିଲେ ସେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ନିମନ୍ତେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ପାଇଁ ସେବକ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ । ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତା’ମାନଙ୍କୁ ରାଜସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦିଆଯାଇଲା । ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଓ ରାଜସୁଖ ଦିଆଯିବା ସହିତ, ପାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜସମ୍ମାନ ଦିଆଯିଲା । ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, କ୍ଳେଶମୁକ୍ତ ରାଜାମାନେ ବର୍ଷା ପରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରତ୍ନ ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ମୃଦୁବାଣୀରେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେଶକୁ ପଠାଇଲେ । ଏଭଳି ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ଭାବି କ୍ରମେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଲୋକମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ । ଏଠାରୁ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ସହଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କରି ଓ ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ । ସେମାନେ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ପହଞ୍ଚି, ଶଂଖ ନାଦ କଲେ, ଯାହା ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଲା । ଏହି ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥବାସୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଭାବିଲେ ମଗଧ ରାଜା ଦଳିତ ଓ ନିଜ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା । ଏପରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦନ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଲେ ।