ଭୀମ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ପାଦ ରଖି, ଅନ୍ୟ ପାଦକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ଏମିତି ଭାଙ୍ଗିଲେ ଯେମିତି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଗଛର ଏକ ଡାଳକୁ ଫାଟିଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଗୁଦ ଠାରୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଚିରିଦେଲେ। ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଛି—ଏକ ଭାଗରେ ଏକ ପାଦ, ଏକ ଉରୁ, ଏକ ଶୁକ୍ର, ଏକ କଟି, ପିଠି, ଛାତି ଓ ଏକ କନ୍ଧ ଥିଲା; ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ଏକ ହାତ, ଏକ ଆଖି, ଏକ ଭୌ, ଏକ କାନ ଥିଲା। ମଗଧରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ଦେଖି ଏକ ବିଶାଳ କୋଳାହଳ ଉଠିଲା। ଲୋକମାନେ ଭୀମଙ୍କୁ ଓ ଅଜୟ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିଦେଲେ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ 'ଜରାସନ୍ଧ ବଧ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଓ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ୧୬,୮୦୦ ଜଣ ରାଜା ପର୍ବତ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଅତି ମେଳା ଓ ମେଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଭୋକରେ ସ୍କଳିତ ଦେହ, ମୁହଁ ଶୁଖା, କେଦାର ଦୁଃଖରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରିଟିଏ ହାତ, ପଦ୍ମପରି ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଚମକୁଥିବା ମକରକୁଣ୍ଡଳ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଥିଲା; ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ବାହୁରେ କଙ୍କଣ, କମରେ କଟିବନ୍ଧ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂଷଣ ଛି। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ଓ ଭୂଷିତ ଫୁଲମାଳା ଥିଲା; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେମିତି ଜିହ୍ୱାରେ ରସ ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ପରି। ସେମାନେ ନାକରେ ଘ୍ରାଣ କରୁଥିବା, ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ; ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ବନ୍ଧନର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂରେଇଗଲା; ରାଜାମାନେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଦେବମାନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ଅକ୍ଷୟ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ହାତରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବାକୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ; ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦୟା ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ। ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତିର ଅଭିମାନରେ ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଧନକୁ ଅବିଚଳ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। “ଯେପରି ବାଳକମାନେ ମରୁଭୂମିରେ ମାୟା ଜଳକୁ ପାଣି ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେପରି ଜ୍ଞାନହୀନ ଲୋକମାନେ ମାୟାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଆଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ବି, ଆମେ ପୂର୍ବେ ସମୃଦ୍ଧିର ମଦରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶାରେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ୟାତନା କରୁଥିଲୁ। ଏହି ସମ୍ପଦ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି, କାଳ ଓ ଦୟାରେ ଆମରୁ ଅପହୃତ ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆମେ ମନେ ପକାଇଛୁ। “ଏହିପରି, ଏବେ ଆମେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଯାହା ମିରାଜ ପରି ଅସତ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି ଦେହ ଯେଉଁଠି ସଦା ବିନାଶ ଓ ଦୁଃଖ ଅଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ଏହା ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଉଛି। ଆମେ କିପରି ଏହି ଜଗତରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣସ୍ମୃତି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିପାରିବ, ଆମକୁ ଏହି ଉପାୟ ଶିଖାନ୍ତୁ। “ପୁନଃପୁନଃ ଭାବରେ ବସୁଦେବନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ହରି, ପରମାତ୍ମା, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରନ୍ତୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ କୁମୁଦ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ଏଠାରୁ ଆଗକୁ, ହେ ରାଜାମାନେ, ତୁମେ ଯେପରି ଆଶା କରିଛ, ମୋ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମେ ଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ; ଧନ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱର ଅଭିମାନ କିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ମତିହୀନ କରିଦିଏ ଦେଖ। “ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ଅଧିପତିମାନେ ଧନ-ସମ୍ପତିର ଅଭିମାନରେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ଖସିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଜାଣ, ଦେହ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅନିତ୍ୟ; ତେଣୁ, ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଜ ପ୍ରଜାକୁ ରକ୍ଷା କର। ନିଜ ପ୍ରଜାର ଉପକାର କର, ଉନ୍ମାଦ ଓ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଆସେ ସେପରି ଭୋଗ କର, ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ନିବିଡ଼ କରି ଗତି କର। “ଦେହ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ ଉପାଧିରୁ ନିର୍ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ରୁହ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥି, ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଲଗାଇ, ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାମାନେ ଉପଦେଶ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସ୍ନାନ ନିମନ୍ତେ ସେବକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସହଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେ ଉପଯୁକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସ୍ନାନ ପରେ ସେମାନେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ, ପାନସୁପାରି ଇତ୍ୟାଦି ଭୋଗ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବର୍ଷାକାଳ ପରେ ଉତ୍ସବ ମନାଉଥିବା ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଚମକିଉଠିଲେ। ପରେ, ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥକୁ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, କୃଷ୍ଣ ସେମାନେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ। ଏହିପରି, ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଯାଉଥିଲେ, ମନରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।