ଏକଥା ସେଇ ଦିନର, ରାଜା, ବୃକୋଦର ଭାଗିନା ମାଧବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମାଧବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଜରାସନ୍ଧକୁ ହରାଇପାରିବିନାହିଁ।” ହରି, ଶତ୍ରୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଜରା ନାମକ ଜଣେ ଦାୟିନୀ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଅଛି ବୋଲି ବୁଝିଥିଲେ। ତେଣୁ, ହରି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି, କ’ଣ କରିବେ ଭାବିଲେ। ଏଠି ଏକ ଉପାୟ ଭାବି, ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କଦାଚିତ୍ ଅବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଭୀମଙ୍କୁ ଏକ ଶାଖା ଛିଣ୍ଡି ଦେଖାଇ ଚିହ୍ନ ଦେଲେ। ଏହି ଇଙ୍ଗିତ ବୁଝି, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ଭୀମ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଧରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ପରେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଏକ ପାଦ ଉପରେ ନିଜ ପାଦ ରଖି, ଅନ୍ୟ ପାଦ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ମୃଦୁଳ ରୂପେ ଛିରିଦେଲେ—ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଯେମିତି ଏକ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗେ। ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦେହ ଦୁଇଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା—ଏକ ଭାଗରେ ଗୋଟିଏ ପାଦ, ଜଘନ୍, ଅଣ୍ଡକୋଷ, କଟି, ପୃଷ୍ଠ, ବକ୍ଷ, ଓ ହାତ, ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ଗୋଟିଏ ହାତ, ଚକ୍ଷୁ, ଭୂରୁ ଓ କାନ। ମଗଧର ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସହିତ ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା। ଭୀମଙ୍କୁ ଓ ଅପରାଜିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ପରେ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ନିର୍ମାତା, ସ୍ୱୟଂ ନିୟନ୍ତା ଭଗବାନ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧର ରାଜା କରି ଅଭିଷେକ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ 'ଜରାସନ୍ଧ ବଧ' ନାମକ ବୃହତ୍ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏହିପରେ, ସୋଳେ ହଜାର ଆଠ ଶ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀର ଭିତରେ ବନ୍ଧି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ମେଳା ଓ ମେଳା ଛତ୍ରାପଟି ପିନ୍ଧି, ଭୟାନକ ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୁଧାରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ, ଚାରିହାତ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ଚମତ୍କାର ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ମକରାକାର ଚୁଡ଼ିଆଁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଥିଲା। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ମାଳା, କଂକଣ, କଟିସୂତ୍ର, ବାହୁବଳୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନଜରରେ ଦେଖି, ମନେ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଚୁଆଁଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ନାକରେ ଘ୍ରାଣ, ବାହୁରେ ବାହୁ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗିଲା। ସମସ୍ତ ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବନ୍ଧନର କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ: “ଜୟ ହେ ଦେବଦେବ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରିବାକୁ ଯିଏ ସମର୍ଥ। ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏ ଭୟାନକ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ଦ୍ୱାରା ଆମର ରାଜ୍ୟ ହରାଯିବା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ, ରାଜ୍ୟ ହାନି ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହର ଫଳ। ଏହି ସମ୍ପଦ ଓ ଶାସନ ମଦରେ ରାଜାମାନେ ସଠିକ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚି, ଅସ୍ଥିର ଧନକୁ ଅଚଳ ଭାବିଥାନ୍ତି। ବାଳକମାନେ ଯେପରି ମୃଗମାୟା ଜଳକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିଥାନ୍ତି, ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିଥାନ୍ତି। ପୂର୍ବେ ଆମେ ଏହି ସମ୍ପଦର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜୟ ଲୋଭରେ ଏକାପରେକ ରାଜା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ନାଶ କରୁଥିଲୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକ କରିଥିଲୁ। ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତି, କାଳ, ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଗଲା, ଆମର ମଦ ଭଂଗ ହୋଇ, ଆମେ ତୁମ ପାଦ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଏହିପରି, ଆମେ ଏବେ ଏହି ମୃଗମାୟା ରାଜ୍ୟ ବାଞ୍ଛୁନାହିଁ, ଏହି ଦେହ ତ ନିତ୍ୟ ବିନଶ୍ୱର ଓ ଦୁଃଖମୟ। ଏବେ ଆମେ ତୁମେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଶୁଭ। ଆମେ କିପରି ଏହି ଜଗତରେ ଚରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ତୁମ ପଦସ୍ମୃତି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିପାରିବ, ତାହା ଆମକୁ ଶିଖାଅ। ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କୃଷ୍ଣ, ବସୁଦେବନନ୍ଦନ, ହରି, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।” ଏପରି ଭାବେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଦୟାମୟ ଭଗବାନ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ମୋତେ, ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥକୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି କରିବା। ତୁମେ ଶୁଭ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ, ଏହି ଅନେକ ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ମାନବକୁ କିପରି ମଦାନ୍ଧ କରେ, ଦେଖ। ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେନ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ମହାନ ରାଜାମାନେ ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ମଦରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ଜାଣି, ଯେଉଁ ଦେହ ଓ ତାହାର ଉପଜା ଅସ୍ଥିର, ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଜାକୁ ରକ୍ଷା କର। ପ୍ରଜାର ଉପକାର କର, ଆସିଥିବା ଦୁଃଖ-ସୁଖ, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କର, ଯାହା ମିଳେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ମନକୁ ମୋପରେ ନିଶ୍ଚଳ ରଖ। ଦେହ ଓ ତାହା ଉପରେ ଅସକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲିନ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କର, ତୁମେ ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଏପରି ଶିଖ୍ୟା ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ନାନ ଓ ଶୌଭାଗ୍ୟ ଉପକରଣ ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ପରିଚାରିକା ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।