ଏଭଳି ଭାବେ, ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଭୀମ ଓ ଜରାସନ୍ଧ ଦୁଃସାହସିକ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ଲୋହା ଭଳି କଠିନ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଏକାପରିଅକ ଉପରେ ଘାତ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତାଳିର ଟିପି ଅସନ୍ଧାର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଦୁହେଁ ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସମାନ ଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଏମିତି ହେଉଥିଲା ଯେ, କିଏ ଅଧିକ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ତାହା ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଯାଉନଥିଲା। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ଚଳିଲା ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବେ ୨୭ ଦିନ କଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ରାତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଭୀମ, ତାଙ୍କ ମାମାଘର ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମାଧବ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ହରାଇପାରୁନାହିଁ।” ଏହା ସୁନି, ଶତ୍ରୁର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଜରା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣି, ହରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭୀମଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଦେଲେ ଓ ମନେ କଲେ କିପରି ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କରିବେ। ତାପରେ, ସର୍ବଦା ସଚେତନ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା କୃଷ୍ଣ ଏକ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଭୀମଙ୍କୁ ଇଂଗিত ଦେଲେ—ଏକ ଡାଳି ଭାଙ୍ଗି ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ଇଂଗିତ ବୁଝି, ଶୂରବୀର ଭୀମ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଧରି, ଭୂମିରେ ପେଲେ। ଏକ ପାଦ ଶତ୍ରୁର ଜଘାରେ ରଖି ଓ ଅନ୍ୟଟିକୁ ହାତରେ ଧରି, ଭୀମ ଜଣେ ବଡ଼ ହାତୀ ଡାଳି ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିବା ଭଳି, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଫାଟିଦେଲେ। ଲୋକେ ଦେଖିଲେ—ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା—ଏକ ଭାଗରେ ଏକ ପାଦ, ଜଘା, ଶୁକ୍ର, କଟି, ପିଠ, ଛାତି ଓ ମଣ୍ଡ ଥିଲା; ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ଏକ ହାତ, ଆଖି, ଭୌହ ଓ କାନ ଥିଲା। ମଗଧର ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ ଉଠିଲା। ତା’ପରେ ଭୀମ, ଅଜୟ ଓ ଅପରାଜିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲୋକେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସ୍ୱୟଂନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ “ଜରାସନ୍ଧ ବଧ” ନାମକ ବୃହତ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏହିପରି ଭାବେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଓ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ୧୬,୮୦୦ ରାଜା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ମେଳା ଓ ମୌଳା ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଭୁଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ମୁହଁ ଶୁଖି ଗଲାଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ବନ୍ଧନରେ ତାପିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ହାତ, ପଦ୍ମ ଭଳି ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ଶୋଭାମୟ ମୁଖ ଓ ମକରାକାର କୁଣ୍ଡଳ ରହିଛି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଥିଲା; ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ବାହୁରେ ବାହୁଳି, କମରେ କମରବନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂଷଣ ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଗଳା ମଣି ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଅଳିକ ଫୁଲମାଳା ରହିଥିଲା। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପାନ କରୁଥିଲେ, ମାନେ ଜଣେ ମହାନ୍ନଭୁତ ଦେଖି ଜିହ୍ୱାରେ ରସ ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ପରି। ନାକରେ ଘ୍ରାଣ, ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ମସ୍ତକ ନମାଇଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଦୀର୍ଘ ବନ୍ଧନର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂରିଗଲା। ରାଜାମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ହସ୍ତଯୁଗ୍ମ ଯୋଗ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ କ୍ଳାନ୍ତି ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ—କୃପା କରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। “ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ହାତରେ ଆମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲୁ ବୋଲି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଏହା ଘଟିଛି। ରାଜାମାନେ ସ୍ଵାମୀତ୍ୱ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତଥା ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଧନକୁ ଅଚଳ ଭାବି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। “ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ମିଥ୍ୟାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ, ଆମେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଅଜାନା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରି, ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଲାଗି ଏକାପରିଅକ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି, ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଦୟତାରେ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲୁ। “ହେ କୃଷ୍ଣ, ସେଇ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି, କାଳ ଓ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହୋଇଗଲା; ଆମର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏବେ ଆମେ ଏହି ମୃଗମରୀଚିକା ସଦୃଶ ରାଜ୍ୟକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁନାହିଁ; ଏହି ଦେହ ସଦା ବିନଶ୍ୱର ଓ ଦୁଃଖର ସ୍ରୋତ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମଧୁର। “ଆମେ କିପରି ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣସ୍ମୃତି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିବ, ତାହା ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ। ପୁନଃ ପୁନଃ ଭାସୁଦେବପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ହରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବେ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରଣ ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବ, ଯେପରି ତୁମେ ଏହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ। ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅହଂକାର ଲୋକଙ୍କୁ କିପରି ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରେ, ଦେଖ। “ହୈହୟ, ନହୁଷ, ବେଣ, ରାବଣ, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନର ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଦେହ ଓ ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସବୁ ନଶ୍ୱର, ଏହି ବୁଝି, ମୋତେ ଯଜ୍ଞାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର, ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।