ଏହି ଗଢ଼ିଏ ଦିନ, ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୁଇ ମହାବୀର ଭୀମ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଓ ଚତୁର ଚଳନରେ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ପରି ଘୂରିଘୂରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତ ମାନେ ବଜ୍ରପାତର ଶବ୍ଦ ପରି କଡାକଡି ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ହାତୀର ଦାଢ଼ି ଟକ୍କର ଖାଉଥିବା ଶବ୍ଦ। ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଗଦା ଏକାପରେ ଏକ ଶରୀରର କାନ୍ଧ, କଟି, ପା, ଗୁଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲା ଏବଂ ଗଦାଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ଅଗ୍ନିଶିଖା ହାତୀ ଟକ୍କର ଖାଇ ଦାଳି ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛନ୍ତି। ଏଭଳି କ୍ରୋଧ ଭରା ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଇ ନାୟକ ଗଦାର ଆଘାତ ପରେ ଏବେ ଲୋହା ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟିରେ ଏକାପରେ ଏକ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ତାଡ଼ିର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିଲା। ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ସମାନ ଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଏତେ ଜଟିଳ ହେଉଥିଲା ଯେ କିଏ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ବୁଝିହେବା ଯାଉନଥିଲା, କାରଣ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଗତି କ୍ଷୟ ହେଉନଥିଲା। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ ସତେଇ ଦିନ ଯାଏଁ ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ରାତିରେ ପାଖରେ ଦଢିଅଛି। ଏକ ଦିନ, ଭୀମ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମାଧବ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ହରାଇପାରୁନି।" ଏହି ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଗୁପ୍ତତା ଜାଣି, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଜରା ନାମକ ଦେହଂଶ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିବା ବୁଝି, ହରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଲେ ଓ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବିଲେ। ଏହାପରେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ଉପାୟ ଭାବି, ଯିଏ କେବେ ତ୍ରୁଟି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ କୃଷ୍ଣ ଭୀମଙ୍କୁ ଏକ ଦାଳି ଭାଙ୍ଗି ଉପାୟ ସୂଚନା ଦେଲେ। ଏହି ଉପାୟ ବୁଝି, ବିର ଭୀମ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପାଏଁ ଧରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଏକ ପାଉଁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଉପରେ ରଖି, ଅନ୍ୟ ପାଉଁ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଗୁଦଠାରୁ ଫାଟି ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହାହାତୀ ଦାଳି ଚିରି ଦେଉଛି। ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଗଲା—ଏକ ଭାଗରେ ଗୋଡ଼, ଜଂଘା, ଅଣ୍ଡକୋଷ, କଟି, ପିଠି, ବକ୍ଷ, କାନ୍ଧ ଥିଲା; ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ହାତ, ଆଖି, ଭୃକୁଟି, କାନ ଥିଲା। ମଗଧର ରାଜା ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭୀମଙ୍କୁ, ଜୟୀ ଓ ଅପରାଜିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ 'ଜରାସନ୍ଧ ବଧ' ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଏବଂ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ଷୋଳ ହଜାର ଆଠ ସେଉଁଠି ରାଜା ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟିତ ଓ ମେଳା ଅଂଶୁ ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଭୂଖରେ କ୍ଷୀଣ, ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ, ବନ୍ଧନର କଷ୍ଟରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ନିଲବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରି ହାତ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ଶୋଭାମୟ ମୁହଁ, ମକରାକୃତି କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଥିଲା; ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ବାହୁରେ କଙ୍କଣ, କଟିରେ କମରବନ୍ଧ, ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ବାହୁବନ୍ଧ। ତାଙ୍କ ଗଳା ମଣିମାଳା ଓ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିଥିଲା। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପିଇଥିଲେ, ଯେପରି ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ଏକ ରସ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ସେମାନେ ନାକରେ ଘ୍ରାଣ କରିଥିଲେ, ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମସ୍ତକ ନମାଇ ହରିଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ବନ୍ଧନର କ୍ଲାନ୍ତି ଭୁଲିଗଲେ। ରାଜାମାନେ ହୃଷିକେଶଙ୍କୁ ହସ୍ତଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ଦେବଦେବ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରିବାକୁ ଯିଏ ସମର୍ଥ, ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏ ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଛୁ।" "ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମର ସମ୍ରାଜ୍ୟ ହରାଇଯିବାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ, ଏହା ତୁମର କୃପାର ଫଳ।" "ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନର ଗର୍ବରେ ମତ୍ତ ରାଜା କେବେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରେନାହିଁ; ତୁମର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଅସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପଦକୁ ଅଚଳ ବୋଲି ଭାବେ।" "ଜେମିତି ଶିଶୁମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖି ଭ୍ରମ କରନ୍ତି, ସେମିତି ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ମିଥ୍ୟାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।" "ଆମେ ପୂର୍ବେ ଧନ ଓ ସମ୍ରାଜ୍ୟର ମଦରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଆପଣାପଣି କରି, ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଦମନ କରିଥିଲୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରି।" "ସେହି ସମ୍ପଦ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲା; କାଳ, ତୁମ ରୂପ ଓ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଆମର ଗର୍ବ ଭଂଗ ହେଲା, ଆମେ ଏବେ ତୁମ ପାଦ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।" "ସେହିପାଇଁ ଏବେ ଆମେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଯାହା ମୃଗମରୀଚିକା ସମାନ, ଏହି ଅନିତ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖମୟ ଦେହ ପାଇଁ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆମର ଆଶା, କାରଣ ଏହାର ଫଳ ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରେ ଶ୍ରବଣ ଉପଯୁକ୍ତ।" "ଏହି ଜଗତରେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମୃତି କେବେ ଭୁଲିବା ନାହିଁ—ଏହିପାଇଁ ଉପାୟ ଶିଖାଅ।" "ପୁନଃ ପୁନଃ ଭଜିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ବସୁଦେବନନ୍ଦନ, ହେ ହରି, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶକ।" ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରଣ, ମୃଦୁ ସ୍ବରରେ କହିଲେ: "ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ମୋତେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ନାଥ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ପାଇବେ, କାରଣ ଏହା ତୁମର ଏକାଗ୍ର ଇଚ୍ଛା।