ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉଚିତ୍ ଭାବୁଛ, ତେବେ ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ। ଆମେ କେବଳ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ, ଆଉ କିଛି ଚାହୁଁନାହିଁ।” ପଛରେ ତିନିଜଣ ଦଢ଼ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ—ଭୀମସେନ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ। ଏହା ଦେଖି ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ବଡ଼ ହସିଲେ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି, ମୂର୍ଖମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଉଛି।” ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କହି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବିନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ନିଜ ନଗରୀ ମଥୁରା ଛାଡ଼ି ସାଗର କୂଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ। ଏଠି ଭୀମସେନ ମୋ ସମାନ ବୟସର, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିରେ ମୋ ପରି ନୁହେଁ। ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ମୋତେ ଟକ୍କର ଦେଇପାରିବେ।” ଏପରି କହି, ଜରାସନ୍ଧ ଏକ ବଡ଼ ଗଦା ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏକ ନିଜେ ନେଇଲେ ଓ ସହର ଛାଡ଼ି ବାହାରିଲେ। ତାପରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ; ଦୁଇଁଜଣ ମହାବଳୀ ମାନେ ଦୃଢ଼ ଗଦାରେ ବଜ୍ର ଭଳି ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ ଭଳି ବାମ-ଡାହାଣ ଘୂରି ଘୂରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ଧ୍ୱନି ଭଳି ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ହାତୀ ଦାନ୍ତରେ ଟକ୍କର ଦେଉଛନ୍ତି। ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃତ ହସ୍ତଚାଳନରେ ଗଦା ଶୋଉଲ୍ଡର, କମର, ପାଦ, ଘୁଁଡି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କରି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ଅଗ୍ନିମୟ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଏକାଉଁ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ଗଦାରେ ଆଘାତ କରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକାଉଁ ଆଉଁକୁ ଲୋହା ଭଳି ମୁଷ୍ଟିରେ ମାଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କର ତାଳି ମାଡ଼ର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ଧ୍ୱନି ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ଦୁଇଁଜଣ ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସମାନ ଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ଅଧିକ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ତାହା ବୁଝିପାରାଯାଉନଥିଲା। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ୨୭ ଦିନ ଚାଲିଗଲା, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ରାତିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏକଥର ଭୀମ ତାଙ୍କ ମାମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମାଧବ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜରାସନ୍ଧକୁ ଜିତିପାରୁନାହିଁ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣି, ଜରାରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନିର୍ଭର କରିଛି ବୋଲି ବୁଝି, ପାର୍ଥକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉପାୟ ଭାବିଲେ। ଏହିପରି ଉପାୟ ଭାବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ସନ୍ଧାନ ହେବ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ଶାଖା ଫାଟି ଦେଖାଇ ଭୀମକୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲେ। ଏହି ସଙ୍କେତ ବୁଝି, ଭୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଗୋଡ଼ ଧରି ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ଏକ ପାଦ ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ରେ ଦେଇ, ଅନ୍ୟଟି ହାତରେ ଧରି, ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଗୋଦିଠୁ ଫାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ। ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦୁଇ ଅଂଶରେ ଶରୀର ଭାଗିଗଲା—ଏକ ଅଂଶରେ ଏକ ପାଦ, ଜଂଘା, ଅଣ୍ଡ, କଟି, ପିଠି, ଛାତି ଓ ଶୋଉଲ୍ଡର ଥିଲା; ଅନ୍ୟଟିରେ ଏକ ହାତ, ଆଖି, କପାଳ ଓ କାନ୍। ମଗଧର ରାଜା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ ହେଲା; ଭୀମ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ସହଦେବକୁ ମଗଧର ରାଜା କରି ଅଭିଷେକ କଲେ ଓ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ରହିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ “ଜରାସନ୍ଧ ବଧ” ନାମକ ବୃହତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ସତ୍ତରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଏବଂ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ୧୬,୮୦୦ ରାଜା ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ମେଳା ଓ ମଳିନ ଉତ୍ତରୀୟ ରହିଥିଲା। ଭୁଖରେ ଦୁର୍ବଳ, ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା, ବନ୍ଧନର କଷ୍ଟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରି ହାତ, କମଳ ଭଳି ଲାଲ ଆଖି, ମନୋହର ମୁହଁ, ମକରାକୃତି କୁଣ୍ଡଳ ଆଲୋକିତ। ହାତରେ କମଳ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଧରିଛନ୍ତି; ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ଗଳାରେ ହାର, ବାହୁରେ ବାହୁଳି, କମରେ କମରବନ୍ଧ, ଶୋଉଲ୍ଡରରେ ଅଙ୍ଗଦ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଗଳା ମଣି ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖି, ମନେ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଚୁମିବା ଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଘ୍ରାଣେ ଘ୍ରାଣ କରିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ଭଳି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇ ହରିଙ୍କ ପାଦେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନର କ୍ଷୀଣତା ମେଳିଗଲା; ରାଜାମାନେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— “ଦେବମାନ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। “ମଧୁସୂଦନ, ମଗଧର ହାତରେ ଆମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛୁ, ଏହା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ; ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ତୁମର କୃପା ଏହି କାରଣ। “ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ ରାଜା ତାଙ୍କର ସତ୍ କଳ୍ୟାଣ ପାଇପାରୁନାହିଁ; ତୁମର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ ଅସ୍ଥାୟୀ ଧନକୁ ଅଚଳ ଭାବିଥାଇ। “ଯେପରି ଶିଶୁମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖି ଭାବନ୍ତି, ସେହିପରି ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ମୃଗମରୀଚିକାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିଥାନ୍ତି। “ପୂର୍ବେ ଆମେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜିତିବା ଆଶାରେ ଏକାଉଁ ଆଉଁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲୁ, ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ଦୟା ନ କରି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରୁଥିଲୁ। “ସେହି ଧନ ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ବହିଯାଇଛି; କାଳ, ତୁମର ରୂପ ଓ ଦୟାରେ ଆମର ଅଭିମାନ ଭଂଗ ହୋଇଛି, ଆମେ ତୁମ ପାଦ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। “ଏହିପରି ଅସାର ରାଜ୍ୟ ଆମେ ଆଉ ଚାହୁଁନାହିଁ; ଏହି ଶରୀର ଅନିତ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ର।