ଏକ ଦିନ, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ତେବେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହି ଅତିଥିମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ଇଚ୍ଛା ଜଣାଇବାକୁ ଆସିଛୁ; ଦୟାକରି ଆମର ଅଭିପ୍ରାୟ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ।” ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମନେ ଚିନ୍ତା ଦେଇ କହିଲେ, “ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀମାନେ କ'ଣ ଅନୁଚିତ କରିପାରିବେ? ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଦେଇପାରିବେନି? ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବେ ଦେଖିବା ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ଉତ୍ତମ?” ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ଶରୀର ଥିବା ଲୋକ ଯଦି ନିଜ କ୍ଷମତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ କୀର୍ତି ଅର୍ଜନ କରିନପାରିଲେ, ସେ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ହରିଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଳି, ଶ୍ୟାମ, ପରାବା, ଏହି ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଅମର କୀର୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି । ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହି ଅତିଥିମାନେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଦେହର ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଧନୁର ତାରର ଚିହ୍ନ ହାତରେ ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଲେ । ଏହି ରାଜବନ୍ଧୁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଏମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିବି, ଯାହା ଛାଡିବା ଅତି କଷ୍ଟକର । ବଳିଙ୍କର କୀର୍ତି ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିଲା; ଶୁଣାଯାଏ ଯେ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରି ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ନେଇନେଲେ, ତଥାପି ବଳିଙ୍କର କୀର୍ତି ଅମର ରହିଗଲା । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଧନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଦୈତ୍ୟରାଜ ବଳିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ । କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜବନ୍ଧୁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ ଶରୀରର କ'ଣ ଉପଯୋଗ? ଏଠାରେ ଶରୀର ପତନ ହେଲେ ବଡ଼ କୀର୍ତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ । ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ରାଜା କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି ।” ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ଯଦି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ଉଚିତ ମନେ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମେ ରାଜବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛୁ ।” ଏହାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଭୀମସେନ ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ; ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଭାଇ; ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମାମା ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ।” ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି ମଗଧରାଜ ଜରାସନ୍ଧ ହସିଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: “ତେବେ ମୁଁ ଆପଣମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବି, ମୂର୍ଖମାନେ ।” ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଅପରିଚିତ ଶୌର୍ୟ ଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟ; ତୁମେ ମଥୁରା ଛାଡି ସମୁଦ୍ରପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲା ।” ଭୀମସେନ ସେଙ୍କୁ ସମାନ ବୟସ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ; ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ମୋତେ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ଏପରି କହି, ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ବଡ଼ ଗଦା ଦେଲେ, ନିଜେ ଏକ ଗଦା ନେଇ, ସହର ଛାଡି ବାହାରିଗଲେ । ଏପରି ଦୁଇ ନାୟକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ମିଶିଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଉନ୍ମାଦରେ, ତାଙ୍କ ଗଦା ବଜ୍ର ଭଳି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଘାତ କରିଲେ । ଯୁଦ୍ଧ ଦୃଶ୍ୟ ନାଟକର ନୃତ୍ୟର ଭଳି ଦକ୍ଷିଣ-ବାମ ଚକ୍ରରେ ଚଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା । ଗଦାର ଘାତର ଶବ୍ଦ ମେଘର ଦିଘିରେ ତଡ଼ିତ ଭଳି ହେଲା; ଦୁଇ ଏହାକୁ ଅପରାଜେୟ ଭଳି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଟିକେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ହାତରେ ଗଦା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟର ଉରୁ, ପା, ଗୁଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶରୀର ଉପରେ ଘାତ କରି, ଶାଖା ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏପରି ଦୁଇ ନାୟକ ଗଦାରେ ଘାତ କରି, କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ମୁଠିରେ ଅନ୍ୟକୁ ମାରିଲେ; ତାଙ୍କର ହାତର ତଡ଼ିତ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଦୁଇ ଜଣେ ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ସମାନ ଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ଏପରି ଚାଲିଲା ଯେ କିଏ ଜିତିବା ଚିହ୍ନିବା ଯାଉନାହିଁ । ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିବାରେ, ୨୭ ଦିନ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ରାତିରେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ, ଭୀମସେନ ତାଙ୍କର ମାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ମାଧବ, ମୁଁ ଜରାସନ୍ଧକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରୁନାହିଁ ।” କୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧର ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଜରା ଦ୍ୱାରା ସଂରକ୍ଷିତ, ତେଣୁ ପାର୍ଥକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ବଳିତ କରି, କ'ଣ କରିବା ଭାବିଲେ । ଏକ ଉପାୟ ଭାବି, ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଅଚ୍ୟୁତ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗି ଭୀମକୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲେ । ଏହି ଭାବ ସମ୍ଜି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ପାଦ ଧରି ଭୂମିରେ ପକାଇ ଦେଇଲେ । ଏକ ପାଦ ଉପରେ ରଖି, ଅନ୍ୟ ପାଦକୁ ହାତରେ ଧରି, ଅନୁସ ଠାରୁ ଭଳି ଏକ ଶାଖା ଭଳି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ । ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ଦେହ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା—ଏକ ଭାଗରେ ଏକ ପାଦ, ଉରୁ, ଶୁକ୍ର, କଟି, ପୃଷ୍ଠ, ଛାତି, ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ଏକ ହାତ, ଆଖି, ଭୂ, କାନ । ମଗଧରାଜ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଏକ ବଡ଼ କ୍ଷୋଭ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ଭୀମସେନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଜୟୀ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଲଭିଲେ । ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ନିଜର ନିୟନ୍ତା, ସହଦେବ, ଜରାସନ୍ଧର ପୁତ୍ରକୁ ମଗଧରାଜ ରାଜା କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ରାଜାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ । ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର 'ଜରାସନ୍ଧ ବଧ' ନାମକ ବାଉତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣରେ ଶେଷ ହେଲା । ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଏବଂ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ଛୋଡ଼େ ଶୋଳେ ହଜାର ଆଠସେ ରାଜାମାନେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ; ସେମାନେ ମେଳା ଓ ମଲିନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ଉପବାସରେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ମୁହଁ ଶୁଖି ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବନ୍ଧନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ; ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତବସନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରି ହାତ, ପଦ୍ମ ଭଳି ଲାଲ ଆଖି, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଏବଂ ମକରାକାର ଶ୍ରୀମୟ ଅଳଙ୍କାର ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କର ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଥିଲା; ମୁକୁଟ, ହାର, ବାହୁବନ୍ଧ, କମରବନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ବନଫୁଲର ମାଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଖିରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ମାନେ ଜିଭାରେ ଚାଖୁଥିବା ଭଳି ।