ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ—ଏହି ତିନିଜଣ ମୁଣ୍ଡରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଯୋଧା—ଗିରିବ୍ରଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜରାସନ୍ଧ ବସୁଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅତିଥି ଭାବରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଅପରିଚୟ ରଖି ରାଜାଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅତିଥିମାନେ ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୱେଷକ ଭାବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ଶୁଭ୍ର ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ତାହା ଦିଅ।" ତାଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅଯୋଗ୍ୟ? ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅଦାନୀୟ? ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବା ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ? ଯିଏ ଶରୀର ଅସ୍ଥାୟୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ନିଜେ ନିତ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଉପାର୍ଜନ କରିନାହିଁ, ସେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଳି, ଶ୍ରୁଗାଳ ଓ ପରାବ ପିଜା ଅସ୍ଥାୟୀ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ତାଙ୍କର କଥା, ରୂପ ଓ ଧନୁର୍ବାଣ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଜରାସନ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ରାଜାମାନେ ଭାବିଲେ—"ଏହି ରାଜନ୍ୟାତ୍ମଜମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ମୋ ଶିର ଦେଉଥିଲି ମଧ୍ୟ, ଦାନ କରିବି।" ବଳିଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରି ତାଙ୍କର ଧନ ନେଇଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ବ୍ୟାପକ ରହିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ଚାହିଁ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ବଳିଙ୍କୁ ଭୂମି ଦାନ ଦେଇ ନେଇଥିଲେ। କ୍ଷତ୍ରୀୟ ଜନ୍ମଜାତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଶରୀର କିଏ ଉପଯୁକ୍ତ, ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଛନ୍ତି? ଏଠାରେ ଶରୀର ପତନ ହେଲେ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ। ଏଭଳି ଉଦାତ୍ତ ଭାବରେ ଜରାସନ୍ଧ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହା ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଚୟନ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ମୋ ଶିର ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି।" ଏପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ଓ ରାଜା, ଯଦି ଦୁଇ ଦୁଇ ଯୋଧା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିଛ, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ। ଆମେ ରାଜନ୍ୟାତ୍ମଜମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଛୁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁନାହିଁ।" "ଏହି ଭୀମସେନ, ଏହି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମାମା ଓ ତୁମର ଶତ୍ରୁ।" ଏହିପରି ଜାଣି ମଗଧରାଜ ଜରାସନ୍ଧ ହସିଲେ, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—"ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଇବି, ମୂର୍ଖମାନେ।" "ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବିନାହିଁ, କାରଣ ତୁମ ଶୌର୍ୟ ଅନିଶ୍ଚିତ; ତୁମେ ମଥୁରା ଛାଡ଼ି ସାଗର ତୀରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ।" "ଏହି ଭୀମ ମୋ ସମାନ ବୟସ୍କ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ; ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ମୋ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।" ଏପରେ ଜରାସନ୍ଧ ଭୀମକୁ ଏକ ବଡ଼ ଗଦା ଦେଲେ, ନିଜେ ଅନ୍ୟ ଗଦା ନେଇ ନଗରଠୁ ବାହାରିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଯୋଧା, ସମାନ ଶକ୍ତିରେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମିଶିଗଲେ; ତେବେ ତାଙ୍କର ଗଦା ମେଘଗଜର ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଆଘାତ ଦେଇ ଏକାଉଁ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାର ଭଳି ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଦଖିଣା ଓ ବାମ ଦିଗକୁ ହେଉଥିଲା। ଗଦାର ଆଘାତ ର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା; ଏହା ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଦେଖିବାର ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତର ତୀବ୍ରତାରେ ଗଦା ଏକାଉଁ ହୋଇ ଏକାଉଁର ଶୋଉଲ୍ଡର, କଟି, ପା, ଘୁଁଡି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦୁଇ ଦହୁକା ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିଯିବାର ଭଳି। ଏଭଳି ଦୁଇ ଯୋଧା ଗଦା ଆଘାତ ଦେଇ, କ୍ରୋଧରେ, ଏକାଉଁକୁ ଆଇରନ ଭଳି ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଆଘାତ କରିଲେ; ତାଙ୍କର ହାତର ଚପଟିର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଉଠିଲା। ସ୍କିଲ୍, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସମାନ ଥିବା ଦୁଇ ଯୋଧା ଆଘାତ ଦେଇଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ତୀବ୍ରତା ଅପରିଚୟ ରହିଲା; କିଏଁ ଅବସ୍ଥା ହେଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାବେଳେ, ବଡ଼ ରାଜା, ସେଠାରେ ସତେଇ ଦିନ କଟିଗଲା; ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ରାତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଏକଦିନ ଭୀମ, ତାଙ୍କର ମାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ମାଧବ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜରାସନ୍ଧକୁ ଜିତିପାରିବିନାହିଁ।" ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଜାଣି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଜରା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଅଛି, ହରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପାର୍ଥାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ ଓ ବିଚାର କଲେ। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଉପାୟ ଭାବି, ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଏକ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗି ଭୀମକୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲେ। ଏହା ବୁଝି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପା ଧରି ଭୂମିରେ ପକେଇ ଓ ଏକ ପାରୁ ଚାପି ଅନ୍ୟ ପାକୁ ହାତରେ ଧରି, ମହା ହାତୀ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିବାର ଭଳି ତାଙ୍କୁ ମୁଁଦି ଦେଲେ। ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ଶରୀର ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା—ଏକ ଭାଗରେ ଏକ ପା, ଉରୁ, ଶୁକ୍ର, କଟି, ପିଠ, ଛାତି, ଶୋଉଲ୍ଡର; ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ଏକ ହାତ, ଆଖି, ଭୌ, କାନ। ମଗଧରାଜ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ହେଲା; ଭୀମ, ଜିତିଥିବା ଅବିନାଶୀ ମାନେ ସହିତ ଗହଣା କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ନିର୍ମାତା ଓ ସ୍ଵୟଂ-ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବକୁ ମଗଧ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ଓ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାନ୍ଧିତ ରାଜାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଏକାଣ୍ଠିସ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଜରାସନ୍ଧ ବଧ" ନାମକ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପରମହଂସଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଓ ନିର୍ବାନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା ଶୋଳେ ହଜାର ଏଠି ଆଠ ଶତ ରାଜା, ପ୍ବାହାଡ଼ ଗୁଫାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମେଳା ଓ ମଲିନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ତର ହେବା ଦେଖିଲେ। ଉପବାସରେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ଓ ମୁଁହ ଶୋଉଲ୍ଡର, ନିର୍ବାନ୍ଧିତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତଳି ଏହି ରାଜାମାନେ ସାମନାରେ ଦେଖିଲେ—କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତବସନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚାରି ହାତ, ପଦ୍ମ ଭଳି ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ସୁନ୍ଦର କୃପାମୟ ମୁଁହ, ମକରାକାର କୁଣ୍ଡଳ ରେ ଚମକ।