ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତରେ କେତେ ବଡ଼ ପରିଣାମ ଆସେ, ତାହା ପ୍ରମାଣ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ଦୁହିଁ ଦଳରେ ସଠିକ୍ ସ୍ଥିତି ପ୍ରକାଶ ପାଉ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ସମଦର୍ଶୀ; ସେଁଠାରେ କେବଳ ଉପାସନା ଅନୁଯାୟୀ କୃପା ମିଳେ—ମନ୍ଦିର ଚାଲିଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, ତାହାରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ। ତା’ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ଏବଂ ଉଦ୍ୟମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଯଶ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ ସମସ୍ତ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବତା, ବନ୍ଧୁ, ଏବଂ ଆମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବଶ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ସମଗ୍ରୀ ଯୋଗାଉଥିବା ପରେ, ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ କର। ତୁମର ଭାଇମାନେ ସଂସାରର ରକ୍ଷକ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି ସ୍ଵନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ବଶ ହୋଇଛି; ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ କେବେ ବଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ମୋତେ ଶକ୍ତି, ଯଶ, ଧନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମଣିଷ ତ କଥା ହେଲା ବାଦ।” ଏପରି ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସିରେ ମୁହଁ ଖିଲିଉଠିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେକୁ ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ସହଦେବ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ନକୁଲ ପଶ୍ଚିମକୁ, ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତରକୁ ଏବଂ ଭୀମ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ମଦ୍ରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ରାଜାମାନେକୁ ବଶ କରି ଅପାର ଧନ ଆଣିଦେଲେ। ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଜରାସଂଧ ଅଜୟ ଅଛି। ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀହରି ପୂର୍ବରୁ ଉଦ୍ଧବ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଉପାୟ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ—ଏ ତିନି ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣବେଶ ଧାରଣ କରି, ଗିରିବ୍ରଜ ନଗରକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ଜରାସଂଧ ବସୁଥିଲେ, ଯାଇପହଁଚିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଅତିଥି ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ଜରାସଂଧଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ଆପଣ ଦୟାକରି ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ଜରାସଂଧ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅନୁଚିତ? ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଦେବା ଅଯୋଗ୍ୟ? ସମଦର୍ଶୀଂକୁ କିଏ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?” ଏହି ଶରୀର ଅସ୍ଥାୟୀ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଥାଏ, ନାମ ଅମର କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ, ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କୀର୍ତି କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଃସନ୍ଦେହ ଦୟନୀୟ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଳି, ଶ୍ଵାନ, ପରାବା, ଏମିତି ଅନେକେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦ୍ୱାରା ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଜରାସଂଧ ତାଙ୍କର ଅତିଥିମାନେକୁ ଚିହ୍ନିଲେ; କାରଣ, ସେମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚେହେରା, ଏବଂ ଧନୁଷ ରେଖା ଥିବା ହାତ ଦେଖି, ସେ ଜାଣିପାରିଲେ ଏମାନେ ରାଜବଂଶୀ। ସେ ଭାବିଲେ—‘ମୁଁ ଏମାନେକୁ ନିଜ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିଦେବି।’ ବଳି ରାଜାଙ୍କ ଯଶ୍ ଏପରି ଥିଲା, ଯେ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ଲାଗି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ବିଷ୍ଣୁ ଆସିଥିଲେ, ତଥାପି ବଳି ସବୁକିଛି ଦେଇଦେଲେ। ତେଣୁ, ଜରାସଂଧ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେବି।” ତେବେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବ, ତେବେ ଆମକୁ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ। ଆମେ ରାଜବଂଶୀଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହୁଁନାହିଁ।” ଏଠାରେ ଜରାସଂଧ ସବୁକିଛି ବୁଝି, ହସି କହିଲେ: “ତେବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବି, ମୂର୍ଖମାନେ!” ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି କହିଲେ: “ତୁମେ ତ ନିଜ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇନାହ, ମଥୁରା ଛାଡ଼ି ସମୁଦ୍ରପାରି ଲୁଚିଥିଲ।” ତେବେ, ଅର୍ଜୁନ ସେଠି ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭୀମସେନ ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହିପରି କହି, ଜରାସଂଧ ଏକ ବୃହତ୍ ଗଦା ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଲେ, ନିଜେ ଏକ ନେଇ, ନଗରରୁ ବାହାରିଲେ। ତା’ପରେ, ଦୁଇ ଯୋଧା ମାନ୍ୟାବଳୀ ମଞ୍ଚରେ ନୃତ୍ୟକାରଙ୍କ ପରି ବାମ-ଡାହାଣ ଘୂରି, ଆକାଶ ଗଜର ଦାନ୍ତ ଭଳି ଗଦା ମାରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦାର ଧ୍ୱନି ମହାବଜ୍ର ଭଳି ଶୁଣାଗଲା। ଦୁଇଁ ଯୋଧା ଏକାଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଦେହର ମୁଣ୍ଡ, ଶୋଉଲଡ଼ର, ଘୁଁଡ଼ି, ପାଦକୁ ମାରି, ଗଦା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କର ଲୋହା ଭଳି ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କୁ ମାରି, ତାଳିର ଧ୍ୱନି ବିଜୁଳି ଭଳି ଉଠିଲା। ଦୁଇଁ ଯୋଧା ସମାନ ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, କାହାର ଶକ୍ତି କମିଲା ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ ୨୭ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା, ରାତିରେ ସମସ୍ତ ମିତ୍ର ଦେଖୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଭୀମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମାଧବ, ମୁଁ ଜରାସଂଧକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରୁନାହିଁ।” କୃଷ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ, ଜରାସଂଧଙ୍କ ଜୀବନ ଜରା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ତେଣୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଇ, କ’ଣ କରିବେ ଭାବିଲେ। ତା’ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ଶାଖା ଭାଙ୍ଗି ଭୀମଙ୍କୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲେ। ଏହା ବୁଝି, ଭୀମସେନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ପାଦ ଧରି ଭୂମିରେ ପଟକି ଦେଲେ।