ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏକ ଦିନ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକ ବିଶାଳ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ସାଧୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ଅନେକ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁରୁଜନ, କୁଳବୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ତାଙ୍କ କଥା କାନ ଦେଇ ଶୁଣୁଥିଲେ। ଏହି ସଭାରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—"ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମହିମାରେ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂଜିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ତୁମ ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ଯେମାନେ ଚଲନ୍ତି, ତୁମେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଭାବେ ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯଦି କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବଦେବ, ତୁମ ଚରଣସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ଏଠାରେ ଦେଖୁ। ଯେମାନେ ତୁମେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯେମାନେ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ଉଭୟ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ମହାବଳଶାଳୀ, କୁରୁ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖାଇଦିଅ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମଦର୍ଶୀ; ତୁମେ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ। ଚାହିଦାଅନୁଯାୟୀ ତୁମ ଦୟା ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସେବା ବିନା ନୁହେଁ।" ଏପରେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେବ। ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ ସାଧୁ, ପିତୃ, ଦେବତା, ବନ୍ଧୁ—ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ଏହି ଭୂମିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କରି ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ କର। ତୁମ ଭାଇମାନେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା; ମୁଁ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିନଥିବାଙ୍କୁ ମୁଁ ଜୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ଶକ୍ତି, ଯଶ, ଧନ, ବିଭବରେ କେହି ମତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାନବ ରାଜାମାନେ ତ ଅତି ଦୂର।" ଏପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲା। ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପ୍ରେରିତ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଶୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ନକୁଳଙ୍କୁ ପଶ୍ଚିମକୁ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉତ୍ତରକୁ, ଭୀମକୁ ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ମଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ରାଜାମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇ ସମୃଦ୍ଧି ଧନ ଆଣି ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେଲେ। ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୁଣିଲେ ଯେ ଜରାସନ୍ଧ ଅଜୟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ଉଦ୍ଧବ କହିଥିବା ଉପାୟ ଦେଖାଇଲେ। ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ—ଏ ତିନିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ଗିରିବ୍ରଜକୁ, ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅତିଥି ଭାବେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ରାଜାମାନେ ଚାଳ ଅନୁଯାୟୀ ଆଚରଣ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ଅତିଥିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ଦୂରରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହିଠାରେ, "ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଅନୁଚିତ? ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଦିଆଯିବା ଅଯୋଗ୍ୟ? ସମଦର୍ଶୀଙ୍କୁ କିଏ ଅଧିକ?" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। "ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଶାଶ୍ୱତ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିପାରେନାହିଁ, ସେହି ପ୍ରକୃତ ଦୟନୀୟ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଳି, ଶ୍ରେଣୀ, ପରାବା, ବହୁମାନେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଶାଶ୍ୱତତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାଙ୍କ କଥା, ଚେହେରା, ଧନୁର ଝାନ୍ଟିର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଜରାସନ୍ଧ ଏହି ଅତିଥିମାନେ ରାଜବଂଶୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ଏହି ରାଜବଂଶୀ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଦେଖୁଛି; ଏମିତି ଦାନ ଦେବି, ଯାହା ଦେବା କଠିନ—ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ବଳିଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ବିଶ୍ୱମେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ତାଙ୍କୁ ଧନ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ଅକ୍ଷୟ ରହିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ ଚାହିଁ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ବଳିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦେହ କ'ଣ ଉପକାରୀ, ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବା ପାଇଁ ଚାଲିଥାଏ? ଏଠାରେ ଦେହ ପ୍ରତ୍ୟାଗ କଲେ ମହାନ୍ ଖ୍ୟାତି ମିଳେ।" ଏଭଳି ଉଦାତ୍ତ ଚିନ୍ତା ଧାରଣ କରି, ଜରାସନ୍ଧ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି।" ତେବେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ଯଦି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ତେବେ ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ। ଆମେ ରାଜବଂଶୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛୁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" ଏହିଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ଭୀମସେନ, ଏହି ତାଙ୍କ ଭାଇ ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ମାମା ଓ ଶତ୍ରୁ।" ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ହସି କହିଲେ—"ଏହି ମୂଢ଼ମାନେ, ତେବେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।" ଏହିଠାରେ ଜରାସନ୍ଧ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାଲମ୍ବ କରି କହିଲେ—"ତୁମେ ମୃଦୁଦୃଢ ହୃଦୟ ଥିଲେ; ତୁମେ ତୁମ ନଗର ଛାଡ଼ି ସମୁଦ୍ର ପାରେ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଅର୍ଜୁନ ମୋତେ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ମୋ ସମାନ।" ଏହିପରି କହି, ଜରାସନ୍ଧ ଏକ ମହାଗଦା ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଲେ, ନିଜେ ଏକ ନେଇ, ସହରରୁ ବାହାରିଲେ। ତାପରେ ଏହି ଦୁଇ ମହାବୀର ମହାସମର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମିଶିଲେ। ଦୁହେଁ ଆକ୍ରୋଶରେ ଗଦା ମାରି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଘାତ ଭଳି ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ନୃତ୍ୟମଞ୍ଚରେ ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଭଳି ବାମେ-ଡାହାଣେ ଘୁଞ୍ଚି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।