ଏକଥା ସେଇ ସମୟର, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଫାଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମାୟା ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହି ମାୟା ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ଗୃହ ତିଆରି କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ କୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଅନେକ ମାସ ଯାଁଞ୍ଚିଲେ, ଫାଲ୍ଗୁନ ସହିତ ରଥରେ ଘୁରିବା, ସେନାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା—"କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା" ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ ଶ୍ରୀମଦ୍-ଭାଗବତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏଠାରୁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଘଟଣା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏକ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକ ବିଶାଳ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ବଢ଼ିଆ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏମିତି କହିଲେ: "ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ତୁମ ମହିମାରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ଚଲନ୍ତି, ତୁମେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅଶୁଭତାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ଯଦି ସେମାନେ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ଚାହନ୍ତୁ, କାରଣ ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଏହା ଦେଇପାରିବା କେହି ନାହିଁ। ହେ ଦେବଦେବ, ତୁମର ପଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିପାରୁ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଉପାସନା କରନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବଳବାନ, କୁରୁ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଏହା ପ୍ରକାଶ କର। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମଦର୍ଶୀ, ତେଣୁ ତୁମେ ଆତ୍ମା ଓ ପର ଭାବ ଧାରଣ କରନ୍ତୁନାହିଁ, ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଛ। ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଦେଉଛ—ସେବା ଅନୁସାରେ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।" ତେବେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ଯଥାଯଥ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ ସାଧୁ, ପିତୃ, ଦେବତା, ବନ୍ଧୁ, ଆମେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାହାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି, ପୃଥିବୀକୁ ଅଧୀନ କରି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କର। ତୁମ ଭାଇମାନେ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଆତ୍ମନିଗ୍ରହୀ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ପୃଥିବୀରେ ମୋତେ ଶକ୍ତି, ଯଶ, ଧନ, ବିଭବରେ କେହି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାନବ ତ କହିବାକୁ ହିଁ ନାହିଁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ବକ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁଖମଣ୍ଡଳ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୟ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହିତ, ନକୁଳକୁ ପଶ୍ଚିମ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଉତ୍ତର, ଭୀମକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ମଦ୍ରମାନେ ସହିତ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଶୂରମାନେ ଚାରିଦିଗର ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ବହୁ ଧନ ଆଣି, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଜରାସନ୍ଧ ଅଜୟ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ଉପାୟ କହିଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଉଦ୍ଧବ କହିଥିଲେ। ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ—ଏଇ ତିନିଜଣ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଗିରିବ୍ରଜକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ଜରାସନ୍ଧ ବସୁଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅତିଥି ଭାବେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ରାଜନୀତି ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କଲେ। "ହେ ରାଜା, ଅତିଥିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି—ଏହି ଅପରିଚିତମାନେ ଦୂରରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ତାହା ଦିଅ।"—ଏମିତି ଅବଦାନ ମାଗିଲେ। "ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଅନୁଚିତ? ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଅଦାନୀୟ? ସମଦର୍ଶୀଙ୍କ ଠାରୁ କିଏ ଉତ୍ତମ? ଯେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଯଶ ଅର୍ଜନ କରେନାହିଁ, ସେ ଦୟନୀୟ।" "ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଲି, ଶିକାରୀ, ପରାବ ଏମିତି ଅନେକ ଅସ୍ଥାୟୀ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ସେମାନଙ୍କର କଥା, ଦେହ ଓ ଧନୁର ତାଣିର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଜରାସନ୍ଧ ଏହି ରାଜନୀୟ ଅତିଥିମାନେକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏମିତି ବନ୍ଧୁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଏମାନେକୁ ନିଜ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ବଲିଙ୍କ ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ଏଯାଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଆସି, ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ନେଇଥିଲେ। ବଲି ଇନ୍ଦ୍ରର ସମ୍ପଦ ଚାହିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଆସି ରାଜାଙ୍କୁ ମାଗିଲେ, ସେ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶରୀର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଏଠାରେ ତାହା ପଡିଲେ, ମହାନ ଯଶ ମିଳେ।" ଏହି ଭାବନାରେ, ସେ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମାଗ; ମୁଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି।" ତେବେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବ, ତେବେ ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ। ଆମେ ରାଜନୀୟ ବର୍ଗ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ।" "ଏହି ଭୀମସେନ, ଏହାଙ୍କ ଭାଇ ଅର୍ଜୁନ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ମାମା ଓ ତୁମ ଶତ୍ରୁ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ହସିଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ତେବେ, ମୁଁ ତୁମେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଉଛି, ମୂର୍ଖମାନେ।" "ମୁଁ ତୁମେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବିନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ନିଜ ନଗର ମଥୁରାକୁ ଛାଡ଼ି, ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଶରଣ ନେଇଥିଲ।