ସାସୁ ମା’ଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ ଏକଠି ହେଇ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେମାନେ କାଲିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶୈବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣବତୀ ପତ୍ନୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିରିକ୍ତ ଭୂଷଣ, ଗାର୍ମେଣ୍ଟ, ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରାଗଲା। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସେନା, ସାଥୀ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ବହୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ଅତିଥିସେବା କରି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଖାଣ୍ଡବ ଦାହ ପରେ ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ କୃଷ୍ଣ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ମାୟାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ରାଜା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ ରଥରେ ବହୁ ଯୋଧାମାନେ ଘେରି ଦେଇ ଘୁରିବା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍କର୍ଷ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ଷ୍ଟ୍ରାଂତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧରେ 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଏକ ଦିନ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକ ଭବ୍ୟ ସଭାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଵୈଶ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଶିକ୍ଷକ, ବଂଶୀୟ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିକଟବନ୍ଧୁମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ— “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ମହିମାରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମହାପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ।” “ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନରେ ଚାଲନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି, ହେ କମଳନାଭ, ସେମାନେ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯଦି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହନ୍ତି, ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ଆପଣ ଛଡା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।” “ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣଙ୍କର ପଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ତାହାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖୁନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ନା କରନ୍ତି, ଦୁଇପକ୍ଷରେ, ହେ ମହାବଳୀ, କୁରୁ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କର ସଠିକ୍ ସ୍ଥିତି ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ।” “ଆପଣ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟରେ ଭେଦ ନାହିଁ, ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ। କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ସେବା ଅନୁସାରେ ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।” ତାପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଆପଣଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଯଥାଯଥ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବ, ମିତ୍ର, ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଚାହୁଁଛି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ଯୋଗାଇ ମହାଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ଆପଣ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଅଧିକାର କରିଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋତେ ଅଧିକାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଶକ୍ତି, ଖ୍ୟାତି, ଧନ, ବିଭବରେ କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ— ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାନବ ରାଜା ତ ଅତି ଦୂର।” ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୁହଁ ଫୁଲି ଉଠିଲା, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇମାନେ ପ୍ରତିଦିଶା ବିଜୟ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଶୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାକୁ, ନକୁଳକୁ ପଶ୍ଚିମ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଉତ୍ତର, ଭୀମକୁ ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ମଦ୍ରମାନେ ସହ ପୂର୍ବ ଦିଶାକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ବୀରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ରାଜାମାନେକୁ ବିଜୟ କରି, ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଧନ ଆଣିଲେ। ଜରାସନ୍ଧ ଅଜେୟ ଅଟୁଇଥିବା ଖବର ଆସିଲା, ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ହରି ଉଦ୍ଧବ କହିଥିବା ଉପାୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ— ଏହି ତିନିଜଣ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଗିରିବ୍ରଜ ଯାଇ, ବୃହଦ୍ରଥପୁତ୍ର ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଯଥାସମୟରେ ଘରକୁ ଯାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ। “ହେ ରାଜା, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି— ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶା କରୁଛୁ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।” “ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କୁ କ’ଣ ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ କ’ଣ ଅନୁଚିତ? ଦାନୀଙ୍କୁ କ’ଣ ଦେଉନାହିଁ? ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବେ ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଚାପେ କିଏ?” “ଯେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଗୁଣବାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ଖ୍ୟାତି ଉପାର୍ଜନ କରିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଦୟନୀୟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯିବ।” “ହରିଚ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଳି, ଶିକାରୀ, ପରାବା— ଅନେକ ଜଣେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦ୍ୱାରା ଶାଶ୍ଵତ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।” ଜରାସନ୍ଧ ତିନିଜଣଙ୍କ ଅବାଜ, ଚେହେରା, ଧନୁର ତାରର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ପୂର୍ବରୁ ଜଣା ରାଜାମାନେ ଭାବି ଚିନିପାରିଲେ। “ଏହି ରାଜବଂଶୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧାରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ନିଜ ଶିର ଦେବି, ଯାହା ଦେବା ଅତି କଷ୍ଟ, ଦାନ ଦେଇବି।” “ବଳିଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ପ୍ରସାରିତ ଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସି ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇଥିଲେ, ତଥାପି ବଳି ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।” “ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ଚାହିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଦିଆର୍ଥ ଦେଇଥିଲେ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜା ଜଣା ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ, ତଥାପି ଦେଇଥିଲେ।” “କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କର ଶରୀର କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଜୀବନ ରହିଛି? ଏଠାରେ ଶରୀର ପତନ କଲେ, ମହା ଖ୍ୟାତି ମିଳେ।” ଏପରି ଉଦାତ୍ତ ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଚାହୁଁଥିବା ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଇବି।” ତାପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ଯଦି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ବିଚାର କରନ୍ତି, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛୁ, ରାଜବଂଶୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହୁଁନାହିଁ।” “ଏହି ଭୀମସେନ, ଏହି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଭାଇ। ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମାମା, ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ।” ଏପରି କହି, ମଗଧ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ବଡ଼ ହସି କରି, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ— “ତେବେ, ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବି, ହେ ମୂର୍ଖମାନେ।