ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ରାଜଧାନୀ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଏବଂ ସେନାରେ ଭରିଥିବା ସେଠାରେ, ଘର ମାନେରୁ ଦେଖି ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି, ଫୁଲ ବିକିରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମନରେ ଅଙ୍ଗ ଲଗାଇ, ହସୁଥିବା ଚାହାଣିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ସେହି ନାରୀମାନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେକୁ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖି କହିଲେ—“ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତାରାମାନେ ପରି, ଏମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ। କ୍ରିଷ୍ଣଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିରୋମଣି, ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହାସ୍ୟ ଏବଂ ଚାପଳ ଚାହାଣି ଏକ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ସୃଷ୍ଟି କରେ।” ସେଠାରେ ନାଗରିକମାନେ ଶୁଭ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ଭରା ଚାହାଣିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ପୃଥା ତାଙ୍କର ଭାଉ ଝିଅ, ତିନି ଜଗତର ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚୌକ ଉପରୁ ଉଠି, ପ୍ରେମରେ ଭରି, ଜାଇଁ ପଣ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଅଙ୍ଗ ଲଗାଇଥିଲେ। ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନେର ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଘରେ ଆନ୍ତୁ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, କୃତ୍ୟ କଣ ଅବଶେଷ ଅଛି ତାହା ଜଣା ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାମହୀ, ମାମୀ ଏବଂ ଗୁରୁମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ, ରାଜା ଏବଂ ଭଉଣୀ ମିଳି ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ଶାଶୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା ଏବଂ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କାଲିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ସାଇବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷାକ, ମାଳା, ଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ସେନା, ସେବକ ଏବଂ ପତ୍ନୀମାନେକୁ ସୁବିଧା ଦେଇ, ପୁନଃ ପୁନଃ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହିତ ମାୟାକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀୟ ସଭା ତିଆରି ହେଲା, କୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ରହି, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହିତ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଉନାଉନସ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା”, ଦଶମ ମଣ୍ଡଳର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଦିନ, ମହାସଭାରେ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବସିଥିଲେ। ଗୁରୁ, ବଉଁଶୀୟ ଜେଷ୍ଠ, ନାତ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସୁନି, ତିନି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ମହିମାରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଯେମାନେ ତୁମର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଗାନ କରି ଅପଶକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ହେ କମଳନାଭ, ସେମାନେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି; ଯଦି କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହନ୍ତି, ତାହା ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବମହେଶ୍ଵର, ତୁମର କମଳ ପାଦ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏ ଜଗତରେ ତାହାର ଫଳ ଦେଖାଯିଉ। ଯେମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୁଇ ପକ୍ଷରେ, ହେ ମହାବଳୀ, କୁରୁ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେର ସତ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରକାଶ କର। ତୁମେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମଭାବରେ ଦେଖ, ତୁମେ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର; କଳ୍ପତରୁ ପରି, ତୁମ ଦୟା କେବଳ ସେବା ଅନୁସାରେ ମିଳେ, ଅନ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୁହେଁ।” ଭଗବାନ କହିଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଭ; ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେବ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବ, ମିତ୍ର, ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଚାହେଁ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ଏ ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ସମଗ୍ରୀ ଏକତ୍ର କରି, ମହାଯଜ୍ଞ କର। ତୁମ ଭାଇମାନେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଦେବତାମାନେର ଅଂଶ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଜିତିଯାଇଛି, ଯେମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି; ଯେମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଜିତି ନପାରେ। ଏ ଜଗତରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି, ଖ୍ୟାତି, ଧନ, ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାନବ ରାଜା ତାହାଠାରେ ତ କଥା ନାହିଁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖ ଫୁଲି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ, ଦିଗ୍ବିଜୟ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସହଦେବକୁ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ନକୁଳକୁ ପଶ୍ଚିମ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଉତ୍ତର, ଭୀମକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ମତ୍ସ୍ୟ, କେକୟ, ମଦ୍ରମାନେ ସହିତ ପଠାଇଲେ। ଏହି ବୀରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାଜାମାନେକୁ ଜିତି, ଅର୍ଜୁନ ଅଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଧିକ ଧନ ଆଣି ଦେଲେ। ଜରାସନ୍ଧ ଅଜିତ ରହିଥିବା ଶୁଣି, ରାଜା ଚିନ୍ତା କରି, ହରି ଉଦ୍ଧବ ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିବା ଉପାୟ କଥା କହିଲେ। ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ—ତିନିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଗିରିବ୍ରଜାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ରହୁଛି। ଅତିଥି ସମୟରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ରାଜାମାନେ ଆଚାର ଅନୁସାରେ ଚଳିଥିଲେ। “ହେ ରାଜା, ଅତିଥିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି—ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଇଚ୍ଛୁକମାନେ। ଆମକୁ ଆପଣ ଯାହା ଚାହିଁଛନ୍ତି, ଦିଅ। ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକ ପାଇଁ କି ଅସହ୍ୟ? ଅଧର୍ମୀ ପାଇଁ କି ଅଯୋଗ୍ୟ? ଦାନଶୀଳ ପାଇଁ କି ଅଦେୟ? ସମସ୍ତକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖୁଥିବା ପାଇଁ କି ଉତ୍ତମ?” “ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଖ୍ୟାତି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ନକରେ, ସେଇ ଲୋକ ଦୟନୀୟ। ହରିଚନ୍ଦ୍ର, ରନ୍ତିଦେବ, ଶିବି, ବଲି, ଶିକାରୀ, ପରାବ, ଏମାନେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ତାଙ୍କର କଥା, ଦେଖା, ଧନୁର ତାଣିର ଚିହ୍ନ ଥିବା ହାତ ଦେଖି, ରାଜା ତିନିଜଣ ଅତିଥିଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଜଣା, ଚିନ୍ତା କରିଲେ।