ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୁଡ଼ିଆସିଲେ, ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରାତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଅଭିବାଦନ ପାଇଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ, ଗର୍ବିତ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥୀ, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ ଓ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ତାଳ, ଶଂଖ, ଢୋଳ, ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ଗୋ-ଶୃଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି, ନୃତ୍ୟ କଲେ ଓ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିମାଣିଆ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଥିବା, ସମ୍ମାନିତ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାସ୍ତା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଛିଟାଯାଇଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଭିଜା ଥିଲା; ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା। ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସହରକୁ ଶୋଭାମୟ କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ରାଜଧାନୀ ଘରଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଫଡ଼ୁଥିବା, ଛାଦରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ବଡ଼ ରୂପା ଶିଖର ଥିବା। ଏହି ଖବର ମିଳିଲା ଯେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ, ଯାହା ଚକ୍ଷୁ ତରପଣ କରେ, ଆସିଛି; ତେଣୁ ଯୁବତୀମାନେ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚୂଡ଼ା ଖୋଲି, ବସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୟସ୍ଥାନରେ, ଘରକାମ ଓ ପତିଙ୍କୁ ଶେୟାରେ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିଠାରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତିମାନେ ଭିଡ଼ିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମହିଳାମାନେ ଘରରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖି, ଫୁଲ ଛଡ଼ିଲେ, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହସିଥିବା ଚାହାଣିରେ ବଡ଼ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ମହିଳାମାନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖି କହିଲେ: "ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ତାରାମାନେ ଯେପରି, ଏମିତି ତାଙ୍କୁ କ'ଣ କମ୍? ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ନୟନ, ମଣିଷମଣ୍ଡଳର ମୁକୁଟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହାସ୍ୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଚାହାଣି ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ଘଟେ।" ସେଠାରେ, ପୌରଜନମାନେ ଶୁଭ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପାପମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସ୍ନେହ ଭରା ଚାହାଣି ଦେଇ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କର ଭଉଣା ପୁଅ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶୟନରୁ ଉଠିଲେ ଓ ବୁଢ଼ାନ୍ତି ଓ ପୁଅ-ବୋହୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା ଶ୍ରୀଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଦରରେ ଘରକୁ ନେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଏତେ ଅନ୍ତର୍ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଯେ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃସ୍ୱସା, ମାତୃସ୍ୱସା ଓ ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଶ୍ରୀମତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଶ୍ୱଶୁରୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶୈବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସେନା, ପରିଚାରକ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଆଦର ଦେଇ ଥାଇ ଦେଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ଆତିଥ୍ୟ ନବୀକରଣ କଲେ। ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟ ଦାହ କରି ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିବା, ଫାଲ୍ଗୁନ ସହିତ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଫାଲ୍ଗୁନ ସହିତ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରିବା ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧ, 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା' ନାମକ ଏକାତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକ ଦିନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାସଭାରେ ବସିଥିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଘିରିଅଛନ୍ତି। ଗୁରୁ, ବଂଶୀୟ ବୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମୀୟ, ନିକଟବନ୍ଧୁମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ କହିଲେ: "ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମ ମହିମାରେ ରାଜ୍ୟ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ଚଲନ୍ତି, ତୁମେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶୁଭତା ଦୂର କରି, ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଯଦି କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁଲେ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ପଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ଦେଖୁନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ନ କରନ୍ତି, ଦୁହିଁ, ଏହି କୁରୁ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେର ସତ୍ୟ ସ୍ଥିତି ପ୍ରକାଶ କର।" "ତୁମେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଓ ସମଦର୍ଶୀ; ତୁମେ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା ଅପେକ୍ଷା ଆଗ୍ରହରେ ଅନୁଗ୍ରହ କର, କାମଧେନୁ ପରି ସେବା ଅନୁସାରେ ତୁମର କୃପା ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।" ଭଗବାନ କହିଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ତୁମ ନିଷ୍ଠା ଯଥାଯଥ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ କୁ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବତା, ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆଶା କରିଥାଉଛୁ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବଶ କରି, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଏହି ମହାଯଜ୍ଞ କର। ଏହି ତୁମର ଭାଇମାନେ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଆତ୍ମନିଗ୍ରହୀ ଥିବାରୁ ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ବଶ; ଆତ୍ମନିଗ୍ରହ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ବଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ଏହି ଲୋକରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଶକ୍ତି, ଯଶ, ଧନ, ଶ୍ରୀରେ ଅଧିକ ନାହିଁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମଣିଷ ରାଜାମାନେ ତ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ।