ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଉପସ୍ଥିତ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠାରେ ମୋ ନିର୍ମଳ ଶ୍ରୋତାମାନେ ବହୁତ ଅଛନ୍ତି; ତେବେ ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସମୟରେ ଦେବ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲା ନାହିଁ?” ସେଉଁଠି ସେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏଠି ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବରେ ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ; ତେବେ ଫଳରେ ଏହି ପ୍ରଭେଦ କାହିଁକି? ଏହି ଉତ୍ତର ହରିଭକ୍ତମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ହରିର ସେବକମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏଠି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ଯଦିଓ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ।” ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ କରି ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଓ ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଲସ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ସନ୍ଦେହ କଲେ ମନ୍ତ୍ର ଅପରିଣତ ରହିଯାଏ; ଏବଂ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେଲେ ପାଠ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜିତ ନୁହେଁ, ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅନର୍ହ ପାଇଁ କୃତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଓ ଦୁର୍ନୀତିରେ ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଗୁରୁଙ୍କ କଥାରେ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜ ମନରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଉପରେ ବିଜୟ, ଏବଂ କଥାଶ୍ରବଣରେ ଅବିଚଳ ଧ୍ୟାନ—ଏହି ଗୁଣ ଥିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳେ। ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲାଭ ନିଶ୍ଚିତ। ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ସ୍ୱୟଂ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ। ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ପରେ ତାଲିକା ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ; ସେମାନେ ପୁନି ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କଲେ। ହେ ନାରଦ, କଥା ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏବେ ଶୁଣ। ତାହାପରେ ହରି ସ୍ୱୟଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ଦେବ ରଥ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସମୟରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାର ଶୁଣାଗଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ଗ୍ରାମରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କୃପାୟ ଦେବ ରଥରେ ବସିଗଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେହି ହରିଧାମକୁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗୋପାଳ ମଧ୍ୟ ଗଲେ; ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ଦୈବ ଧାମକୁ ଚଲିଗଲେ। ଯେପରି ଏହି ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ସେମାନେକୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯିବା ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଲୋକରେ, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିମ୍ବା ସିଦ୍ଧମାନେ କେବେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଗଲେ, ଏହି ମହିମାମୟ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରି। ଏଠାରେ ଘୋଷଣା ହେଉଛି: ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣ ରୂପୀ ଯଜ୍ଞରେ କି ଦୀପ୍ତିମାନ ଫଳ ମିଳେ? ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷର ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ବାୟୁ, ଜଳ, ଓ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରି, ଦେହଶୁଷ୍କ କରୁଥିବା ତପସ୍ୟା, ଦୀର୍ଘ ଦୁଷ୍କର ତପ, ଏବଂ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦଶା ମିଳେନାହିଁ, ସେହି ଦଶା ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣରେ ଲାଭ ହୁଏ। ମହାର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସିଥିଲେ, ସେ ଏହି ପବିତ୍ର ଇତିହାସ ପଢ଼ି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏହାକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପଢ଼ିଲେ ପିତୃମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ଦୈନିକ ପାଠରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ପାଠର ବିଧି। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏବେ ଆମେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧାରଣତଃ ସଙ୍ଗୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସହ କରାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି, ଶୁଭ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ବିବାହ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା, ଓ ମାର୍ଗଶିର୍ଷ ମାସ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର; ଏହି ମାସରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଅନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଡ଼ିଯିବେ; ସେଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ଚୟନ କରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଯିବା ଦରକାର—ଏଠାରେ କଥା ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସିବେ। କିଛି ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତର ସ୍ତୁତି ଦୂରେ ଅଛି; ମହିଳା, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ସେମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳର ନିର୍ଲୋଭ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତନରେ ଉତ୍ସାହୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଯିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଏହି ଲେଖନ ନିୟତ। ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ବିରଳ ଏହି ସପ୍ତ ରାତି ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ; ଏଠି ଅପୂର୍ବ ରସର କଥା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ରସ ପିବିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ, ପ୍ରେମରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବେ। ଯଦି କୌଣସି ଦିନ ଅନ୍ତଃସ୍ଥାନ ନ ମିଳିଲେ, ତଥାପି ଯେପରି ହେଉ, ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏପରି ନମ୍ରତାସହ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ସମସ୍ତ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୃହରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ସେଠି ସ୍ଥଳ ପବିତ୍ର; ଯେଉଁଠି ଭୂମି ବିଶାଳ, ସେଠି ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଶୁଧ୍ଧି, ଭୂମି ସଫା, ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଲେପନ, ଏବଂ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇବା ଦରକାର; ଘରର ଉପକରଣ ଏକ କୋଣାରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ପିଛାଇଥିବା ଛାନାକୁ ସଫା କରିବା ଦରକାର; କଳା ପାତା ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଫଳ, ଫୁଲ, ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ଓ ଛାୟାପଟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ଚାରିଦିଗରେ ପତାକା ଉଠାଇ, ବହୁତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଣ୍ଡପ ଉଜ୍ୱଳ କରିବା ଦରକାର।