ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ତରାଳ ପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭରି ଆସିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ମିତ୍ରକୁ ପୁନିପୁନି ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ, ମୁହଁରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଭାବ ଦେଖାଗଲା। ଦୁଇ ହାତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଆଶ୍ରୟ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଅଙ୍ଗିକାର କରି, ରାଜା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କଲେ; ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକିକ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ତାଙ୍କର ମାମାପୁଆ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ; ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭଲପାଇବାରେ ଅତିଭାରିତ ହେଇ, ହସୁଥିଲେ। ଯମାଜ ଦୁଇଜଣ ଓ ମୁକୁଟପରିଧାନୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହୃଦୟ ଭରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅଙ୍ଗିକାର ପରେ, ଯମାଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସ୍ବାଗତ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଉଚିତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଗର୍ବିତ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ଚାଳକ, କବି, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ଉପଦେଷ୍ଟା ମାନଙ୍କୁ ମନ୍ୟ କଲେ। ଢୋଲ, ଶଙ୍ଖ, ନଗଡା, ବୀଣା, ବାଁସୀ, ଗୋରୁ-ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନୃତ୍ୟ କରି, ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଭିତରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଶୋଭିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧ ଜଳରେ ଶିଚିତ, ବିବିଧ ଝଣ୍ଡା, ସୁନା ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ; ନୂତନ ପୋଷାକ, ଆଭୂଷଣ ଓ ମାଳା ଧରିଥିବା ଚମତ୍କାରି ନର-ନାରୀ ମାନେ ସୁଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଭରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ରାଜଧାନୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଘରମାନେ ଦୀପ ଓ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଝଣ୍ଡା ଫୁଲୁଥିବା, ସୁନା ଘଟ ଓ ଚାନ୍ଦିର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ଦିନ ରାଜାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଉତ୍ସାହରେ କେଶ ଖୋଲି, ପୋଷାକ ଖୋଲି, ଘରକାମ ଓ ଶୟନରେ ପତିକୁ ଛାଡି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ପଦାଟୀର ଭିଡରେ, ଘରରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ ଫୁଲ ବିଛିଲେ, ମନରେ ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ କହିଲେ: "ଚନ୍ଦ୍ର ପାଖରେ ତାରାମାନେ ପରି, ଏମାନେ କଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ? କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଶିରୋମଣି ମୁକୁଟ, ଉତ୍ତମ ସ୍ମିତ, ଚପଳ ଦୃଷ୍ଟି ଏକ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।" ସେଠାରେ, ନଗରବାସୀମାନେ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନରମାନେ ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଧିରେ ପୂଜା କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ, ଅନ୍ତ:ପୁରର ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଥିବା ସ୍ନେହରେ, ରାଜପାଳେସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୃଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଭାଇର ପୁଅ ଏବଂ ତିନି ଜଗତର ନାଥ, ଶୟନରୁ ଉଠି, ଭଲପାଇବାରେ ଭରି, ପୁଅବାହୁମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହ ଆଣି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, କଣ କରିବା ଶେଷ ଅଛି ବୁଝିପାରିଲେନି। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃପକ୍ଷ, ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଏବଂ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସ୍ବଶୁରୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ମନ୍ୟ କଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶୈବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣବନ୍ତୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ପୋଷାକ, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ ଦେଇ ମନ୍ୟ କରାଗଲା। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଜନାର୍ଦନ, ତାଙ୍କର ସେନା, ପରିଚାରକ ଓ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କୁ ବହୁ ଥର ମିଳି ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ଖାଣ୍ଡବ ଦାହରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ ମାୟାକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି ହେଲା, କୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଅନେକ ମାସ ରହିଲେ, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ ରଥରେ ଘୂରି, ବୀରମାନେଙ୍କ ଆସପାସ ରହିଲେ। ଏଠାରେ, "ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯାତ୍ରା" ନାମକ ଏକାତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତମର ଦଶମ ଷ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଦିନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଭାଇମାନେ ସହ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ଗୁରୁ, ବଂଶୀୟ ବୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମୀୟ, ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ କହିଲେ: "ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମହିମାରେ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି ଯଜ୍ଞ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" "ଯେମାନେ ସଦା ତୁମ ପଦଚିହ୍ନରେ ଚାଲନ୍ତି, ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଶୁଭ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି, ପଦ୍ମନାଭ, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାନ୍ତି; ଯଦି କୃପା ଚାହିଁ, ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, କାରଣ ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେନି।" "ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମର ପଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ତାହାର ଫଳ ଦେଖୁ; ଯେମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ନକରନ୍ତି, ଦୁଇଜଣ ଭିତରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୁରୁ-ସୃଞ୍ଜୟମାନେର ସତ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଖା।" "ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମତାରେ ଦେଖୁଥିବା ତୁମେ, ଆତ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟର ଭେଦ ନାହିଁ; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, କଳ୍ପତରୁ ପରି, କୃପା ତୁମର ସେବା ଅନୁଯାୟୀ, ଅନ୍ୟ ଭାବେ କେବେ ନୁହେଁ।" ଭଗବାନ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ।" "ଏହି ମହା ଯଜ୍ଞ ଋଷି, ପିତୃ, ଦେବ, ମିତ୍ର, ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି, ପୃଥିବୀକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି, ମହା ଯଜ୍ଞ କର।" "ତୁମର ଭାଇମାନେ ଜଗତ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ମୋତେ ଜିତିଛ; ଅନ୍ୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନକରିଲେ ମୁଁ ଅଜେୟ।" "ପ୍ରଭା, ଖ୍ୟାତି, ଧନ, ବିଭବରେ କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେନି—ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାନବ ରାଜା ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଦୂର।