ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହାନ୍ ଋଷିଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ପରେ, ସେ ଋଷି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଅବିଚଳ ଭାବରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କରି, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଋଷିଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଶୁଣି ମୁକୁନ୍ଦ, ଯିଏ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିଲେ, ଉଚିତ ଉପଚାର ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ଥିବା ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ମଧୁର ବାଣୀରେ ଆଶ୍ୱାସନ କରି କହିଲେ, "ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ମଗଧନ୍ୟକୁ ସଂହାର କରିଦେବି।" ଏହିପରି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଦୂତ ଚଳିଗଲେ ଓ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଆଶା କଲେ। ତାପରେ ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ, ବିନଶନ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଗ୍ରାମ-ସହର ଓ ଗୋଉଠ ଦେଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଡ୍ରିଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ହୋଇ, ଶେଷରେ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ମାନବମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ବନ୍ଧୁ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭାବାନ୍ତରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା, ଶ୍ରୀମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଦେହକୁ ଦୁଇହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଦୁଃଖ ଭୁଲି, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ପୁଲକିତ ଦେହରେ ଉତ୍କଟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୀମ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅଂଶୁ ଝରିଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଯମଲ ଭାଇଙ୍କ ଅଭିବାଦନ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଡ଼ମାନେ ଓ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁରୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକୟ, ସାରଥୀ, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଆଦର ଜଣାଇଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା, ବାଦ୍ୟ-ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଶଙ୍ଖ-ଢୋଲ ଧ୍ୱନି ଉପରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନ୍ ଶୋଭାମୟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାସ୍ତା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦନ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଜଳରେ ସିଞ୍ଚିତ, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷ-ନାରୀ ଧୂପ-ଗନ୍ଧରେ ସହରକୁ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ରାଜଧାନୀ ଘରମାନେ ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଧ୍ୱଜା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର ଶିଖରରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଏଠି ଯୁବତୀମାନେ, ଯିଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ତାଙ୍କ କେଶ ଖୋଲି, ଶଯ୍ୟାରେ ଥିବା ପତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ନିର୍ଗତ ହେଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏହି ଭୀଡ଼ରେ ନାରୀମାନେ ନିଜ ଗୃହରୁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ ଦେଖି, ପୁଷ୍ପ ବିକିରଣ କଲେ ଓ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସୁଥିବା ଚାହାଣିରେ ଅତି ପ୍ରେମର ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେଖି ନାରୀମାନେ କହିଲେ, "ଚନ୍ଦ୍ରପାଖରେ ତାରାମାନେ ଯେପରି, ଏମିତି ଏମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅପୂର୍ବ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନୟନ, ମୁଖଚନ୍ଦ୍ର, ମନୋହର ହାସ୍ୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଚାହାଣି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।" ସେଠାରେ ନାଗରିକମାନେ ମଙ୍ଗଳଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପାପରହିତ ହୋଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗୃହେ ନେଇଗଲେ। ପୃଥା, ନିଜ ଭାଉଁପୁଆ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମଭରା ହୃଦୟରେ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ଜାଉଁ ଝିଅମାନେ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୃହେ ଆନି, ଉତ୍କଟ ଆନନ୍ଦରେ ଏପରି ବିମୂଢ଼ ହେଲେ ଯେ, ପୂଜାର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସା, ମାତୃସ୍ୱସା ଓ ଗୁରୁମାନେ ପ୍ରତି ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଶ୍ରୀମତୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ ମାଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶୈବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଭାର୍ୟାମାନେ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ଆଦର କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା, ପରିଚାରକ ଓ ଭାର୍ୟାମାନେ ସହ ସୁବିଧାସମ୍ପନ୍ନ ଭାବେ ଅତିଥିସତ୍କାର କଲେ। ଖାଣ୍ଡବବନ ଦାହ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମାୟା ଦାନବଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ମାସ ରହି, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଘୁରିବାରେ ମନ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରେ, ଏକ ଦିନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଭାଇ ଓ ଋଷିମାନେ ଘେରିଥିବା ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଗୁରୁ, ବଢ଼, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଶୁଣୁଥିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଓ ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ମହିମାରେ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂଜିତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଦୟାକରି ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ତୁମ ଚରଣରେ ଯେଉଁମାନେ ଚିରକାଳ ଚଳନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଗାନ କରି, ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯଦି ବର ଚାହିଁଥିବେ, ତୁମଠାରୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।