ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଧୁନ୍ଧୁଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମହାଶୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ— “ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୋତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକେ ସମୟରେ କିଏଁ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା ନାହିଁ?” ସେ ଆଉ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ— “ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଫଳରେ ଏହି ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ଏହି ବିଷୟରେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରନ୍ତୁ।” ତେବେ ହରିଙ୍କ ସେବକମାନେ କହିଲେ— “ଏଠାରେ ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ଯଦ୍ୟପି ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତେ କରିନଥିଲେ। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ।” “ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ; ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତାହା ନଶ୍ୱର; ଅଲସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ସନ୍ଦେହ କଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନେ ପାଠ କଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ନୁହେଁ, ସେଠା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅନୁଚିତକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଶାସ୍ତ୍ରୀୟକୁ ଦାନ କଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଦୁର୍ଚରିତ୍ରରେ ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜ ମନରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଉପରେ ବିଜୟ, ଏବଂ ଶ୍ରବଣରେ ଏକାଗ୍ରତା—ଏମିତି ଗୁଣ ଥିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳେ; ଏବଂ କଥାର ସମାପ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲାଭ ନିଶ୍ଚିତ।” “ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ପରେ ଏକ ମାସ ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ; ସମସ୍ତେ ପୁନି ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ଶ୍ରବଣ ସମାପ୍ତିରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା ଶୁଣ। ଶ୍ରବଣ ସମାପ୍ତିବେଳେ, ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ସହ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସମସ୍ତେ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେଉଁଠି ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ଷଣରେ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତବାସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ଗ୍ରାମର ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱପାଳକ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନୁଚିତ ଜାତିରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେଇ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେହି ହରିଧାମକୁ, ସେଉଁଠି ଗୋପ ଓ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ଚାଲିଗଲେ। ଯେପରି ଏକ ଦିନ ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ଶ୍ରୋତାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଯିବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେହି ଲୋକକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସିଦ୍ଧ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠି ଘୋଷଣା କରାଯାଏ—ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ ନାହିଁ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷର ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନଥାନ୍ତି। ବାୟୁ, ଜଳ, ପତ୍ର ଭୋଜନ କରି, କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୀର୍ଘ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ କରି ଯେଉଁ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେହି ଦଶା ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣରେ ମିଳିଯାଏ। ମହାର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଐତିହ୍ୟ ନିତ୍ୟ ପାଠ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏହିକୁ ଏକଥର ଶ୍ରବଣ କଲେ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପାଠ କଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ନିତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ସପ୍ତାହିକ ପାଠ କେମିତି କରିବା, ତାହା ଏବେ କୁମାରମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ। ସାଧାରଣତଃ ସହଯୋଗୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ। ଆଦିକଥାରେ ଏକ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଓ ବିବାହ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରବନ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ନଭସ୍, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ—ଏହି ଚାରି ମାସ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର; ଏହି ମାସରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଡ଼ି ଦେବେ। ଅନ୍ୟ ସହଯୋଗୀ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରମିକ ଓ ଦକ୍ଷ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସାର କରିବା ଉଚିତ—ଏଠି କଥା ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ହରି କଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଦୂରେ ଅଛି; ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଆନ୍ତୁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁ ବିରକ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ପାଠାନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ସପ୍ତ ରାତିରେ ଧର୍ମିକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ; ଏଠି ଅପୂର୍ବ ଓ ଅନନ୍ୟ ରସର କଥା ହେବ। ଏହି ଭାଗବତ ରସ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଆଗ୍ରହୀ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭକ୍ତିସହ ଆସନ୍ତୁ। କେବଳ ଏକ ଦିନ କିମ୍ବା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଉପସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏଠି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ସୁଯୋଗ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନମ୍ରତା ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଉ। ତୀର୍ଥ, ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୃହେ, ଯେଉଁଠି ମାଟି ଖୋଲା, ସେଠି ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଉତ୍ତମ। ଶୁଦ୍ଧି, ଭୂମି ପରିଷ୍କାର, ଛିତି ଲେପନ, ମିନରାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା, ଏବଂ ଘରର ସାମଗ୍ରୀ କୋଣାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।