ଯଦି ଆପଣ ଚାହାଁନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦିଏଯାଇଥିବା ପଦଗୁଡିକୁ ଏକ ଅନୁବାଦିତ, ଅନୁଭୂତିମୟ ଓଡ଼ିଆ କଥାରେ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥାପନ କରିପାରିବି: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଯାଦବ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର, ମନ୍ଦିର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ସହ ବିରତ୍ତା ନାରୀମାନେ ସୁନା ଦୋଳା ଓ ରଥରେ ଉପବେଶି, ତଳବାଲା ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ସେନାପତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ପୁରୁଷ, ଉଟ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ ଓ ମହାରାଣୀମାନେ ଅଳଙ୍କାର, ବାହୁବନ୍ଧ, ଚଦର, ଓ ଅପରିଚିତ ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ବସ୍ତୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ସେନା ଉଚ୍ଚ ପତାକା, ଚାଉଣି, ଛତା, ଚାମର, ଶସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମୁକୁଟ, କବଚ ନିୟେ ଏକ ସୂର୍ୟର ଭାନ୍ତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଏକ ବିଶାଳ ତରଙ୍ଗିତ ସାଗରର ଭାନ୍ତି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଋଷି, ଯାଦବ ନାୟକଙ୍କ ପାଖରେ ଆଦର ପାଇ, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି ନମସ୍କାର କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୃପ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ଋଷିଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ଯଥାଯଥ ଉପହାର ଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତକୁ ମଧୁର ବାକ୍ୟରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—"ଭୟ କରିନାହଁ, ଦୂତ; ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ହେଉ। ମୁଁ ମଗଧନ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।" ଏହି ଶୁଣି, ଦୂତ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଓ ମେସେଜ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲା; ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ, ଓ ବିନଶନା ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଦେଇ, ନଗର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠ ଉପରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ପରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ପରେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶେଷରେ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ଶିକ୍ଷକ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଆସିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ଆଗ୍ରହ କରି ଆସିଲେ। ପାଣ୍ଡବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟରେ ଅତି ଭଲପାଇବାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବହୁବାର ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଲାଗିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳ, ଦେହ ହର୍ଷରେ ବିଭୋର, ସାମାନ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ, ମାମାପୁଅ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଦୁଇ ଜଡ଼ି ଓ ରାଜା ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇବାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳ ପଢ଼ିଲା। ଅର୍ଜୁନ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଜଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ; କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗର୍ବିତ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥୀ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ସଚିବମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଢୋଲ, ଶଙ୍ଖ, ନଗାଡ଼ା, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଗୋଧୂଳିର ଶବ୍ଦରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବଦନ କରି, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କଲେ। ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି, ପ୍ରଶଂସିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୁଭ୍ର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥ ହାତୀର ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ଚିତ୍ରିତ, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ସୁନା ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୋଶାକ, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମନ୍ତ୍ର ଗନ୍ଧରେ ନଗର ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ରାଜନଗର ଦେଖିଲେ, ଘର ଦ୍ୱାର ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପତାକା ଫୁଲି, ସୁନା ଘଡ଼ା ତଳ, ଚାନ୍ଦିର ଶିଖର ଦେଖିଲେ। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ ଧରିଥିବା ଦ୍ୱାରରେ ଏସାରିବା ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଚୁଲ ଖୋଲି, ପୋଶାକ ଖୋଲି, ଘରକାମ କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଅପ୍ପାଦରେ ଭିଡ଼, ଘରରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଦେଖି, ମହିଳାମାନେ ଫୁଲ ଛଡ଼ି, ମନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାଗତ ଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖି, ମହିଳାମାନେ କହିଲେ—"ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ତାରାମାନେ ଭଳି, ଏମାନେ କଣ ଅଭାବ? ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନେତ୍ର, ମୁକୁଟ, ମଧୁର ହସ, ଚାଳନା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ହୋଇଯାଏ।" ନଗରବାସୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ଉପହାର ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ପ୍ରେମରେ ରାଜପାଳେସ୍ ରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କର ଭାଇପୁଅ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣକୁ ଦେଖି, ଶୟନରୁ ଉଠି, ମନ ଭରି ପ୍ରେମରେ, ଜାଞ୍ଚ ଝିଅମାନେ ସହ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଘରକୁ ଆନି, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଅତିଭୂତ ହୋଇ, ପୂଜାର କ୍ରମ ଅବଶିଷ୍ଟ କଣ ଅଛି ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃବାଡ଼ି, ମାତୃବାଡ଼ି, ଶିକ୍ଷକମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ, ରାଜା, ଓ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ରୀମାତା ସହ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶାଇବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ନାରୀମାନେ ସହ ଜାତି, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନାର୍ଦନ, ତାଙ୍କର ସେନା, ସେବକ, ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ପୁନଃପୁନ hospitality କଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ, ମାୟାକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଯାହା ରାଜା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ କଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି ମାସ ରହି, ଫାଲ୍ଗୁନା ସହ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରି, ସେନାପତିମାନେ ଘେରି ରହିଲେ। ଏଭଳି, ଦଶମ ଶ୍କନ୍ଦର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଯାତ୍ରା" ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଦିନ ସଭାରେ, ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଭାଇମାନେ ଘେରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବସିଥିଲେ।