ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରିୟା ମହିଳା, ପୁଅମାନେ ଓ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇ ଦେଲେ; ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜ, ଶତ୍ରୁଦଳନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଚାରିଉଁ ଦିଗରେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାଲିଲେ, ଯାହା ରଥଚାଳକ ଆଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ଏକାଇ, ରଥପତି, ହାତୀ, ପଦାଟୀ ଓ ଘୋଡ଼ାସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଦିଗ୍ବାସୀ ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗଡ଼ା, ଶଂଖ, ତୁରୀର ଶବ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀମାନେ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଲା ଧରି, ସୁବৰ্ণ ଦୋଳା ଓ ରଥରେ ବସି, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ମନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଏକଠା ହେଲେ। ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ ଓ ଉତ୍ତମ ମହିଳାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣ, ଶାଳ, କମ୍ବଳ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାଲିଲେ। ସେନା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ, ଚାଦର, ଛତା, ବିଶିଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମୁକୁଟ ଓ କବଚ ଧରି, ସୂର୍ୟର ଭାସ୍କର୍ୟର ଭଳି ଚମକି ଉଠିଲା; ତାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜିତ ଶବ୍ଦ ମହାସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଓ ତିମିଙ୍ଗିଲ ଦ୍ୱାରା ମୁହିଁ ହୋଇଥିବା ଭଳି ଲାଗିଲା। ଯଦୁରାଜଙ୍କ ଆଦର ପାଇ ଋଷି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହୃଦୟରେ ରଖି, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ବିଦାୟ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ ଯଥାଯଥ ଉପହାର ଆଣିଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତକୁ ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: "ଦୂତ, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଶୁଭ ହେବ। ମୁଁ ମଗଧନ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।" ଦୂତ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପହଁଚାଇଲେ; ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ମୁକ୍ତି ଅଭିଲାଷା କରିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ, ସୌବୀର, ମରୁ ଓ ବିନଶନ ପାର କରି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ନଗର, ଗ୍ରାମ ଓ ଗୋଷ୍ଠ ପରିଦର୍ଶନ କରିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପାର କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଁଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ଶିକ୍ଷକ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଗଲେ। ଗାନ, ବାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଜପ ଶବ୍ଦରେ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପ୍ରାଣ ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ଯିପରି ଯାଏ, ସେପରି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ପାଣ୍ଡବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ଭରି ଯାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଜନ୍ମଜ୍ୟ ମିତ୍ରକୁ ବାହୁବଳରେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶୁଭ ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାଜା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ; ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଭୂତିକ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ ଆନନ୍ଦରେ ମାତୃପକ୍ଷ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ ଭରି ହସିଲେ; ଯୁମାନେ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯୁମାନେ ଅଭିବାଦନ କରି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗର୍ବିତ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥଚାଳକ, କିର୍ତନିଆ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ଢୋଲ, ଶଂଖ, ନଗଡ଼ା, ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ଗୋଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରି, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗାନ କରିଲେ। ସେହିପରି ମିତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରତ୍ନ ଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୁସଜ୍ଜିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପଥ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଜଳ ଦେଇ ଶିତଳ କରାଯାଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ଧ୍ୱଜ, ସୁବৰ্ণ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ରଖାଯାଇଥିଲା; ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଲା ପିନ୍ଧିଥିବା ଚମତ୍କାରି ନର-ନାରୀମାନେ ଗନ୍ଧ ମାନେଇ, ସହରକୁ ଅପୂର୍ବ କରିଥିଲେ। ରାଜଧାନୀ ଘର ଦ୍ୱାର ଦୀପ ଓ ଉପହାରର ଆଲୋକରେ ଚମକିଉଠିଲା; ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଫୁଲିଥିଲା, ସୁବৰ্ণ କଳଶ ଛାଦରେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର ଶିଖର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭାଗ୍ୟର ସାଗର ଆସିବା ଖବର ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଉତ୍ସାହରେ କେଶ ଖୋଲି, ଅସ୍ତିର ବସ୍ତ୍ର ଧରି, ଘର କାମ ଓ ଶୟନରେ ଥିବା ପତି ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାଟୀମାନେ ଭିତରେ, ମହିଳାମାନେ ଘରରୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଫୁଲ ଛିଟାଇ, ମନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତିଥ୍ୟ କରିଲେ। ମହିଳାମାନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେକୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତାରାମାନେ ଭଳି, ଏମାନେ କଣ ଅଭାବରେ? କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ନରମୁକୁଟ, ମୂଦ୍ରା ଓ ଚପଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ପାଇଥିଲେ।" ନାଗରିକମାନେ ଶୁଭ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା କରିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିର ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆତିଥ୍ୟ ନେଇ, ରାଜପାଳେସରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପୃଥା ନିଜ ଭାଇର ପୁଅ, ତିନି ଜଗତର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଶୟନ ଛାଡ଼ି, ପୁତ୍ରବଧୁମାନେ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ରାଜା ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ନିଜ ଘରକୁ ଆଦରରେ ଆଣି, ଆନନ୍ଦରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ପୂଜାର କୌଣସି କାମ ବାକି ଅଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପିତୃପକ୍ଷ ପିଶୀ, ମାତୃପକ୍ଷ ପିଶୀ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଏହି କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଶ୍ୱାଶୁ ର ଉପଦେଶରେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା ଓ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଶାଇବ୍ୟା, ନାଗ୍ନଜିତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀମାନେକୁ ବସ୍ତ୍ର, ମାଲା, ଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ଆଦର କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନାର୍ଦନ, ତାଙ୍କ ସେନା, ସେବକ ଓ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ପୁନିପୁନି ଆଦର କଲେ।