ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଜେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବଡ଼ମାନେ ଅଛି, ସେ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଆଦି ସେବକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜନାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ ଓ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ; ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ଗରୁଡ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ରଥୀ ଆଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କଲା; ଦିଗ୍ବିନ୍ଦୁ ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗଡ଼ା, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦରେ ମୁକୁର୍ମୁକୁର୍ ହେଇଯାଇଥିଲା। ନୀତିମାନ୍ ଜନାନୀମାନେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହ, ଶୁଭ୍ର ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଳଙ୍କାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ଧରି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଶିବିକା ଓ ରଥରେ ବସି, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ମାନ୍ୟମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ମାନ୍ୟମାନେ, ଉଠ, ଗଂ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାନୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ଅଳଙ୍କାର, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ବାସ୍ତ୍ର ଓ ସମ୍ବଳ ଧରି, ନିଜ ଜିନିଷ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବଡ଼ ଝଣ୍ଡା, ଚାଉ ଚାଉ କପଡ଼, ଛତା, ଚାମର ଓ ଶସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମୁକୁଟ, ବର୍ଜ୍ର ଧରି, ସେନା ସୂର୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ମହାସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଓ ମହାମତ୍ସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଯଦୁରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ପାଇଥିବା ଋଷି, ଭଗବାନ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ବିଦାୟ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ, ଯେଉଁଠି ଦେବଦର୍ଶନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିର୍ତ୍ରିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଉଚିତ ଉପହାର ଦେଲେ। ଭଗବାନ୍ ରାଜଦୂତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ଦୂତ, ଭୟ କରନି; ଶୁଭ ହେଉ। ମୁଁ ମାଗଧନ୍କୁ ନାଶ କରିବି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଚାଲିଗଲେ ଓ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଦୂତିୟା କଥା ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଦେଲେ; ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ ଓ ବିନଶନ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସହର, ଗ୍ରାମ ଓ ଗୋଷ୍ଠୀ ଉପରେ ପହଁଚିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଉପରେ ପହଁଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ। ଗାନ ଓ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଠ କରୁଥିବା ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ସହ, ରାଜା ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ନିକଟ ଯାଇ, ଜୀବନ ଶ୍ୱାସ ପରି ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ଭରି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନି ପୁନି ଆଲିଂଗନ କଲେ। ଶୁଭ୍ର ଶ୍ରୀର ଅଭିଧାନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ରାଜା କୃଷ୍ଣ ଦେହରେ ଅନ୍ତିଃସ୍ତ ବିପତ୍ତି ଭୁଲି, ଚମତ୍କାର ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ; ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଶରୀର କମ୍ପିଗଲା। ଭୀମ ଆନନ୍ଦରେ ମାତ୍ରା ଭାଇ ଅନ୍ତିଃସ୍ତ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆସ୍ତି ଭାବରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲା; ଯମ୍ୟ ଓ ଶିରୋମଣି, ଦୁଇ ଜୁମ୍ପା ଭାଇ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟ ଭରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳ ଝରିଲା। ଅର୍ଜୁନ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଦୁଇ ଜୁମ୍ପା ଭାଇ ଅଭିବାଦନ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥୀ, ଦୂତ, ଗାନଧର୍ବ, ଗାୟକ ଓ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଢ଼ାକ, ଶଂଖ, ନଗଡ଼ା, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଗୋଧନ୍ନା ଶବ୍ଦରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଭଗବାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଘିରି, ସଜିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥ ହାତୀର ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ରଙ୍ଗିନ ଝଣ୍ଡା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଦେଇ ସଜାଯାଇଥିଲା; ନୂତନ ବାସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା ଧରିଥିବା ଚମତ୍କାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସଂଗ୍ରାମର ଶବ୍ଦରେ ସହରକୁ ଚମକାଇ ଦେଲେ। ସେ ରାଜଧାନୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଘର ଦ୍ୱାର ଦୀପ ଓ ଉପହାରରେ ଚମକୁଥିଲା, ଝଣ୍ଡା ଫୁଲିଥିଲା, ଛାତ ଉପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ବଡ଼ ଚାନ୍ଦି ପିକ୍କୁ ଚମକୁଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ ହୋଇ, ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କର କେଶ ଖୋଲି, ବସ୍ତ୍ର ଖୁଲି, ଘର କାମ ଓ ପତିକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତୀମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲା; ନାରୀମାନେ ଘରୁ ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଫୁଲ ଛଡ଼ିଲେ, ମନରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ କହିଲେ: "ଚନ୍ଦ୍ର ନିକଟରେ ତାରା ପରି, ସେମାନେ କଣ ଅଭାବ ଭୋଗୁଛନ୍ତି? ମନୁଷ୍ୟମୁକୁଟ, ତାଙ୍କର ନୟନ, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ଓ ଚେହେରାର ଚାପଳତା ଦେଖି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।" ଏଠାରେ, ନାଗରିକମାନେ ଶୁଭ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନେ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ଭାବରେ ଅନ୍ନଦ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ; ସେ ରାଜପାଳିସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କ ଭାଇର ପୁଅ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୟନାସନରୁ ଉଠି, ହୃଦୟ ଭରି ଆନନ୍ଦରେ, ପୁଅବାହୁ ନାରୀମାନେ ସହ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ରାଜା ଗୋବିନ୍ଦ, ଦେବମାନେଙ୍କ ନାଥ, ନିଜ ଘରକୁ ଆଦରରେ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଏତେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ଯେ କୃତ୍ୟ କଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପିତୃମା, ମାତୃମା ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଏବଂ ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।