ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ, ତୁମ ଶୁଭ କର୍ମଗାଥା ଗୀତିତ ହୁଏ—ରାଜାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା, ନିଜ ଆତ୍ମାର ମୁକ୍ତି, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତୀଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜନୀମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲ, ସେଠାରେ ପିତାମାତା, ଋଷିମୁନିମାନେ, ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଗାଇଥାଉଛୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଯଦି ତୁମେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିନାଶ କର, ଏହା ଅନେକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ; ତୁମେ ଯେଉଁ ବଳିକର୍ମ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେବ। ଏପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ସମସ୍ତେ—ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ—ସମ୍ମାନ କଲେ। ତା’ପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ନିଜ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେଷିତ କରି, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଶତ୍ରୁନାଶକ କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଥିବା ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତା’ପରେ ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଦୁଢୁଙ୍ଗ, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଯଦୁସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ରଥ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଳଙ୍କିରେ ଅପନାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, ଓ ମହିଳାମାନେ ଆଭୂଷଣ, ଚଦର, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ବିରାଟ ବାନ୍ଧା, ଚତ୍ର, ଛତା, ବିଶିଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର, ମୁକୁଟ, କବଚ ଧରି, ସେନା ତାପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ କ୍ଷୋଭ ଦେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯଦୁନାୟକଙ୍କ ପ୍ରତି ମହାମୁନି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; ମୁକୁନ୍ଦ ଏହା ଶୁଣି, ଯଥାଯଥ୍ୟ ଉପଚାର କଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ କହିଲେ: "ଭୟ କରନି, ମୁଁ ମଗଧନାଥଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ଦୂତ ଯଥାଯଥ୍ୟ ଭାବେ ସନ୍ଦେଶ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌଭୀର, ମରୁ, ବିନଶନ ଅଞ୍ଚଳ ଅଟକି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସହର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠୀ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅଟକି, ପାଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ହୋଇ, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ଶିକ୍ଷକ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରୁତି ମଧ୍ୟରେ, ସମ୍ମାନ ସହ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ମିଶିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱାସ ଜୀବନ ସ୍ୱାସକୁ ମିଳେ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଓଭାଇ ଗଲା। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଦେହକୁ ଦୁଇ ବାହୁ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାଜା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଦେହ ପୁଳକିତ ହେଲା, ସାଂସାରିକ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ ଆନନ୍ଦରେ ମାମାପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଅଭିମାନ ଓ ହସରେ ଭରିଗଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଏବଂ ଯମଲ ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିବାଦନ ପାଇ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଗର୍ବିତ କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ସାରଥୀ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ପୌରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ—ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ଦୁଢୁଙ୍ଗ, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଗୋମୂତ୍ର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଶଂସିତ, ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି ରହି, ଭଗବାନ ଶୋଭିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାସ୍ତା ହାତୀର ଚନ୍ଦନ ଜଳରେ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ବର୍ଣ୍ଣିତ ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ରଖାଯାଇଥିଲା; ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ନର-ନାରୀ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେ ରାଜଧାନୀକୁ ଦେଖିଲେ—ଘର ଦ୍ୱାର ବିଭାବରୀ ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ପତାକା ଫଡ଼ିଥିବା, ଛାଦ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର କଳଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ନୟନପାତ୍ର କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଚୁଲି ଖୋଲି, ବସ୍ତ୍ର ଅନବଧାନ କରି, ଘର କାମ କିମ୍ବା ପତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତିରେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିବା ସେଠାରେ, ମହିଳାମାନେ ଘରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଦେଖି, ଫୁଲ ଛିଟିଲେ, ମନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ। ମହିଳାମାନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଦେଖି କହିଲେ: "ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ତାରାମାନେ ପରି, ଏମାନେ କଣ ଅଭାବ ଅଛି? କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନୟନ, ମୁକୁଟ, ମଧୁର ହସ, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।" ନାଗରିକମାନେ ଶୁଭ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ, ସ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପାପରହିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ୍ୟ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କ ଭାଇର ପୁଅ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଉଠି, ବୁଢ଼ା ଓ ବହୁମାନ ଭାବେ ବୋହୁମାନେ ସହ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଗୃହେ ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ନେଇ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର ହୋଇ, ପୂଜାର କୌଣସି କ୍ରମ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପିତ୍ରୀ, ମାତୁଲୀ ଓ ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ; ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶ୍ୱଶୁରୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ଯଦୁସ୍ତ୍ରୀମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।