ଏକଥା ସମୟରେ, ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ, “ସେ ରାଜା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ତେନିଁ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମିଳି ପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ଭୀମ ଛଡ଼ା।” ଉଦ୍ଧବ ଆଉ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଏକ ଶତ ଦଳ ନିଯୁକ୍ତ ସେନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତେନିଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାହା ଚାହଁନ୍ତି, ସେ କଦାପି ନାକୁହନ୍ତି।” ଉଦ୍ଧବ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ, “ଭୀମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଚାହିଁ; ତେନିଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହତ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଉଦ୍ଧବ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର କାରଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତୁମ ଅନନ୍ୟ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦେବମାନେର ଘରେ ଗାୟନ ହୁଏ: ରାଜାମାନେର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ କରିବା, ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା, ଗୋପୀମାନେ, ହାତୀର ରାଣୀମାନେ, ଜନକର ଝିଅମାନେ, ତୁମ ଅଭୟ ଦେଇଥିବା ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ଗାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ।” ଉଦ୍ଧବ ଉପସଂହାର କଲେ, “ଏ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧ ହତ କରିବା ଅନେକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ; ତୁମେ ଚାହୁଁଥିବା ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେବ।” ଏହି ଉଦ୍ଧବଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ, ଯାହା ଅଚ୍ୟୁତ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯଦୁମାନେର ବୃଦ୍ଧ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତେ ଗୃହଣ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଜନାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଓ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗରୁଡ ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ ରଥରେ ଚଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା, ରଥ, ହାତୀ, ପଦାଟୀ, ଘୋଡ଼ାର ନାୟକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ; ମୃଦଙ୍ଗ, ଢୋଲ, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦରେ ଚାରିପାଖ ଉତ୍ସବ ଭାବ ବିକାଶିଲା। ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଲାରେ ଶୋଭିତ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଧର୍ମିକ ରାଣୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଓ ପାଳକୀରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି ମାନେ ରହିଲେ। ମାନବ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, କୁଳୀନ ଜନାନୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ଚୁଡ଼ା, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ଶାଲ, ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜିନିଷ ନେଇ, ଚାରିଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେନା ମହାଧ୍ୱଜ, ଚାଦର, ଛତା, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ଶସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମୁକୁଟ, କବଚରେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଦେଉଥିଲା; ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ଶବ୍ଦ ମହାସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଓ ଧୀରା ମାଛର ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ସମାନ। ଯଦୁପତିଙ୍କର ଆଦର ପାଇଥିବା ଋଷି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶ ମାଗ୍ନ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ; ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ, ଯିଁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଉଚିତ ଉପହାର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ, ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ: “ଭୟ କରନି, ଦୂତ; ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଅ। ମୁଁ ମଗଧ ନାଶ କରିବି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଚାଲିଗଲେ ଓ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ମେସେଜ ପ୍ରଦାନ କଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ ମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ ଓ ବିନଶନ ପାର୍ ହେଲେ; ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଚାଲି, ସହର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠ ପହଁଚିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପାର୍ ହେଲେ, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା, ଯେଉଁ ମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଦେଖିବାକୁ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଗଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣନା ଶବ୍ଦ ସହିତ, ରାଜା ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଗେଇଲେ, ଯେଉଁପରି ଶ୍ବାସ ଜୀବନରେ ଯାଉଥିବା ପରି। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ହୃଦୟରେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ପୁନଃପୁନଃ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାଜା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ଆଖିରେ ଲୁହା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ, ସମସ୍ତ ଭୌତିକ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ, ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ମାମାପୁଅ ଅନୁପମ ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ମୁକୁଟଧାରୀ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଲୁହା ଝରାଇଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଦ୍ୱିତୀୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭେଚ୍ଛା ପାଇ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ ଅଭିମାନୀ କୁରୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥୀ, କବି, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଢୋଲ, ଶଂଖ, ଢାକ, ବୀଣା, ବାଂଶୀ, ଗୋମୁଖରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଗାୟନ କଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି, ପ୍ରଶଂସିତ ମଣି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ପ୍ରଭୁ ଉସ୍ତବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥ ହାତୀର ସୁଗନ୍ଧ ଜଳରେ ଭିଜା, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଧ୍ୱଜ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟରେ ସଜିତ; ନବ ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ, ମାଲା ଧରି ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ସୁଗନ୍ଧରେ ମହାନଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ରାଜଧାନୀ ଦେଖିଲେ, ଘର ଦ୍ୱାର ଦୀପ ଓ ଉପହାରରେ ଚମକୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଧ୍ୱଜ ଫୁଲୁଥିବା, ଚତୁର୍ଦ୍ଧିକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଘଟ, ଚାନ୍ଦିର ଶିଖର ରହିଥିବା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ, ଚୁଲ ଖୋଲି, ପୋଶାକ ଖୋଲି, ଘରକୁ ଛାଡ଼ି, ଶୟନରେ ରହିଥିବା ପତିକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାଟୀର ଭିଡ଼ରେ, ଘରରୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ରାଣୀମାନେକୁ ଦେଖି, ନାରୀମାନେ ଫୁଲ ଛାଡ଼ି, ମନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସି ଚାହିଁ ଉତ୍ତମ ଉପଚାର କଲେ।