ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧବ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ହେ ମହାବଳୀ, ତୁମେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ଭାବେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପାଇଁ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ବି ମହା ଉପକାରୀ ହେବ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧିତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ। ଯେଉଁ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ, ସେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ବଳ ସମାନ, ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ସମକ୍ଷମ। ତାଙ୍କୁ ସେନା ନେଇ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବା ଦରକାର। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, କେବେ ମନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ବୃକୋଦର (ଭୀମ) ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁନ୍ତୁ, ତାଳେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତୁମ ନିର୍ବିକାଳ ପ୍ରଭାବର ଅଂଶ। ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମଗାଥା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ, ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ, ଗୋପୀମାନେ, ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ତୁମ ଶରଣାଗତ ପିତାମାତା, ଋଷିମୁନିମାନେ ଓ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୀତିତ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ଏକାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବ ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ଚାହୁଁଛ, ସେଥିରେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସହଯୋଗ ମିଳିବ। ଏପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶକୁ ଦେବୃଷି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ନିଜ ଜଣାଣୀ, ପୁଅ ଓ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ଶୁଭବିଦାୟ ଦେଇ, ଗରୁଡ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତାପରେ, ରଥ, ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ, ପଦାତି ଓ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ମୃଦଙ୍ଗ, ଦୁନୁବି, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀ ଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀମାନେ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ, ସୁନାର ଦୋଳି ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତାଲୱାର ଓ ଢାଳଧାରୀ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ। ଲୋକ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, କୁଳିନ ନାରୀମାନେ ଲାଲି, ବାହୁଲି, କମ୍ବଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେନା ମହାଧ୍ୱଜ, ଚାଦର, ଛତା, ବିଶିଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମୁକୁଟ, କବଚ ଧାରଣ କରି, ତାରା ରୂପେ ଚମକୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାର୍ଷି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶମାର୍ଗେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଯଥାଯଥ ଉପହାର ଦେଲେ। ଭଗବାନ ଦୂତଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଭୟ କରନି, ମୁଁ ମଗଧନ୍ଧକୁ ବିନାଶ କରିବି।” ଏହି ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଦୂତ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ମୁକ୍ତି ଆଶା କଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌଭୀର, ମରୁ, ବିନଶନ ପ୍ରଦେଶ ଟପି, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ନଗର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଚର ଅଞ୍ଚଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଉଁପରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଟପି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ହୋଇ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଜପ ଶବ୍ଦ ସହିତ ସେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ୱାସ ଜୀବନରେ ଲିନ ହୁଏ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଭୃତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବାହୁବଳେ ପୁଣିପୁଣି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିର୍ମଳ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୁଇ ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାଜା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ତାଙ୍କ ଆଖି ଜଳରେ ପୂରିଗଲା, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଭୀମ, ପ୍ରେମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ମାମାଘର ଭାଇକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସହଦେବ ଓ ନକୁଳ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇମାନେ ଅଭିବାଦନ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତିନି କୁରୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ, ରଥୀ, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଢୋଳ, ଶଂଖ, ଦୁନୁବି, ବୀଣା, ବାଁଶୀ ଓ ଗୋମୁଖ ଧ୍ୱନିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ହେଲା। ଏପରି ମଧ୍ୟେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଘେରିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିରତ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଭଗବାନ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାସ୍ତା ଗଜର ଚନ୍ଦନ ଜଳରେ ସିଞ୍ଚିତ, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ସୁନା ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣଘଟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଭାରି ସୁଗନ୍ଧ ମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସହରକୁ ଚମକାଇଦେଲେ। ସେ ରାଜଧାନୀ ଦେଖିଲେ, ଘରମାନେ ଦୀପ ଓ ଉପହାରରେ ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିବା ପତାକା, ସୁନା ଘଟ ଓ ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ରିତ। ଏଠାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ କେଶ ଖୋଲି, ବସ୍ତ୍ର ଅଧଖୋଲା ରଖି, ଘରକାମ ଓ ଶୟନରତ ପତିକୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜପଥରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏଠି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତିର ଭିଡ଼ରେ, ଘର ଥିବା ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହିଳାମାନେ ପୁଷ୍ପ ବିକିରଣ କଲେ, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ବାଗତ କଲେ।