ଉଦ୍ଧବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନିଜନ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞରେ ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱତେ ଭାଇଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ହେ ମହାବଳଶାଳୀ, ଆପଣ ଚାରିଦିଗର ଅଜୟ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପାଇଁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କାମ ସାଧିତ ହେବ। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର ହେବ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ଆପଣ ଯେଉଁ ରାଜନ୍ତିଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ବିଶ୍ୱଭରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ଜରାସନ୍ଧ ବହୁତ ଦୁର୍ଜୟ, ସେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ; ତାଙ୍କୁ ଭୀମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଠିପାଇଁ ସେଠି ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇବାକୁ ହେବ, ସେ ଶତ ଦଳ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିକଟରୁ କେହି କିଛି ମାଗିଲେ ସେ କଦାଚିତ୍ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ବୃକୋଦର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ମାଗିବେ; ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର କାରଣ ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱର; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଗୀତ ହୁଏ: ରାଜନ୍ତିଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବଧ, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତିନାୟକଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧୁର ଭାବେ ଗାଉଛୁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିବ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ ଇଚ୍ଛିତ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେବ। ଏପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶକୁ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ନିଜେ କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ୍ ଯାତ୍ରା ଆଦେଶ ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନେ ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ଓ ପରିଚାରକମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଗରୁଡ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା—ରଥ, ହସ୍ତୀ, ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ନାୟକମାନେ—ସହିତ ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୃଦଙ୍ଗ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଳକି ଓ ରଥରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ସେମାନେ ତଲୱାର, ଢାଳ ଧାରୀ ସେନା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହସ୍ତୀ, ସେବକ, ମହିଳାମାନେ ଚୂଡ଼ି, ବାହୁଡ଼ି, କମ୍ବଳ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଜରୁରୀ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାଉଥିଲେ। ସେନା ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା, ଚାଉଁ, ଛତ୍ର, ବିଶିଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମୁକୁଟ୍, କବଚ ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଶବ୍ଦ ସାଗର ସ୍ପନ୍ଦନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏପରେ ଯଦୁନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଋଷି, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶମାର୍ଗେ ବିଦାୟ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ ଉପଯୁକ୍ତ ଅର୍ପଣ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ; ମୁଁ ମାଗଧ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି।" ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳି, ଦୂତ ଯଥାଯଥିତ ରାଜାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ, ବିନଶନ ଅଟକାଇ, ପର୍ବତ, ନଦୀ ଚାଲି, ସହର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଚର ଅଞ୍ଚଳ ଅଟକାଇଲେ। ତାପରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଶଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅଟକାଇ, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଅଟକାଇ, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା, ଯିଏ ଲୋକମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲେ, ସେ ଗୁରୁମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ। ସଙ୍ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହାଧ୍ୱନି ସହିତ ରାଜା ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ, ଯେପରି ଜୀବନବାୟୁ ପ୍ରାଣକୁ ଉପସ୍ଥାନ କରେ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଭୃତି ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଦୁଇ ହାତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀନିବାସୀ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରାଜା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି, ଶିର ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୀମ, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ନିଜ ମାମାଘର ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଶ୍ରୁପାତ କଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଯୁମ୍ମାନେଙ୍କ ଅଭିନନ୍ଦନ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିତ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ କୌରବ, ସୃଞ୍ଜୟ, କୈକୟ, ସାରଥି, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଢୋଳ, ଶଂଖ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ଗୋରଖ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି, ବନ୍ଧୁମାନେ ଘେରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ମଣି, ଭଗବାନ୍ ଶୋଭିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥ ହସ୍ତୀର ଶୀତଳ ଜଳରେ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଶୋଭାମାନ ନର-ନାରୀମାନେ ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସହରକୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ରାଜଧାନୀ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଘରଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାର ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିବା ପତାକା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର ଶିଖର ଥିଲା।