ଉପରୋକ୍ତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଅଭିନବ ଓ ଜୀବନ୍ତ କଥାରୂପେ ଓଡ଼ିଆରେ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥାପନା କରାଯାଉଛି — ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ମାନ୍ୟତା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ‘ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ’ ନାମକ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ତା’ପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପ୍ରଜ୍ଞାନାମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞ, ଉଦ୍ଧବ ସଭାର ମତ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଏଭଳି କହିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ମୁନି କହିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଉପଦେଷ୍ଟା ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ ଏବଂ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଆପଣ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ। ଏହିଠାରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପରାଜୟ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କାମ ସାଧିତ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଉପକୃତ ହେବୁ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ଆପଣ ଯେତେକି ରାଜାମାନେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ିବ। ସେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ କେବଳ ଭୀମ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସେନା ନେଇ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏକକ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବା ଦରକାର; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଏବଂ କେବେ ବିନୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହିପରି, ବୃକୋଦର (ଭୀମ) ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ମାଗିବେ; ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକକ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତାଙ୍କ ନିର୍ବିକାର ଶକ୍ତିର ରୂପ। ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ କର୍ମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଗୀତ ହୁଏ: ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତୀପତ୍ନୀମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମହିମା ଗାଇଥାଉ। ଏହିପରି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ କାମ ସାଧିତ ହେବ; ଏବଂ ଆପଣ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେଠି ସଫଳ ହେବ। ଏଭଳି, ରାଜନ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶକୁ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯାଦବ ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ନିକଟରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ନିଜ ମହିଳାମାନେ, ପୁଅମାନେ ଓ ପରିଚାରକମାନେ ଆଗକୁ ପଠାଇ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯାଦୁ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁ ଶମନକାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ରଥଚାଳକ ଆଣିଥିଲେ। ତା’ପରେ, ଚାରିପାଖରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଦଳ ସହିତ, ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗଡ଼ା, ଶଂଖ ଓ ତୁରୀର ଧ୍ୱନିରେ ଚାରିଦିଗ ଗଞ୍ଜାଇ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କର ସତୀମାନେ, ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର, ଅଳଂକାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ଦୋଳି ଓ ରଥରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମନ୍ୟେ ଘେରି ଅଛନ୍ତି। ପୁରୁଷ, ଉଣ୍ଟ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ପରିଚାରକ, ଅଭିଜାତ ମହିଳାମାନେ, ଚୂଡ଼ି, ବାହୁଲା, କମ୍ବଳ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଜିନିଷପତ୍ର ନେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେନା ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା, ଚାଦର, ଛତା, ବେଣ୍ଟିଲେଟର, ଅଭିଜାତ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଳଂକାର, ମୁକୁଟ ଓ କବଚରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶମୁଦ୍ରର ତାରଙ୍ଗ ଓ ତିମିଙ୍ଗିଲ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଇ ଉଠିଲା। ତା’ପରେ, ଯାଦବ ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ମୁନି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ବିଦାୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ, ତାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଉପହାର ଦେଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହି ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ— “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୁଁ ମାଗଧ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେବି।” ଏଭଳି ଆଶ୍ୱାସ ପାଇ, ଦୂତ ଯାଇ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମରୁ ଓ ବିନଶନ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଚାଲି, ସହର, ଗ୍ରାମ ଓ ଗୋଷ୍ଠୀଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିତ କଲେ। ତା’ପରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ହୋଇ, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ରାଜା ମହାନ୍ଦାନ୍ଦେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରୁତି ସଙ୍ଗେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଯେପରି ଶ୍ୱାସ ପ୍ରାଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ପାଣ୍ଡବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟ ଭରି ଅନୁରାଗରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ, ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁଣିପୁଣି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିର୍ମଳ ନିବାସ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସାର୍ବଭୌମ ଚିନ୍ତା ଭୁଲିଗଲେ। ଭୀମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମାମା ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଅନୁରାଗରେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହସିଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଲ, ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇମାନେ ଗ୍ରୀବାଳିଙ୍ଗନ କଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। କୁରୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକୟ, ରଥୀ, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଲେ।