ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ନିଜେ ଏକ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଯିଏ ଉପଦେଶର ତାତ୍ପର୍ୟ ଓ ସାର ଜାଣିଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା କହ, ଆମେ ତୁମର ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ଥା ରଖିଛୁ ଓ ତାହାଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।" ଏପରି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଶୁଣି ଉଦ୍ଧବ, ଯଦ୍ୟପି ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ନମ୍ରତା ସହ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଦେଶ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହିପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଉଦ୍ଧବ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝି, ଏଭଳି କହିଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ଋଷି କହିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞର ଉପଦେଷ୍ଟା ହେବା, ନିଜ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି କାମ ସାଧିତ ହେବ। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର ହେବ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ଆପଣ ବନ୍ଧୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିବେ। ଜରାସନ୍ଧ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଶହଜାର ହାତୀ ଶକ୍ତି ସମାନ; ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେବଳ ଭୀମ ଛାଡ଼ି କେହି ଟିକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେକେବଳ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେବେ, ଶତଦଳ ବାହିନୀ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିଠି, ଭୀମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ପଠାଇବା ଉଚିତ; ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ। ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦେବମାନେଙ୍କ ଘରେ ଗୀତିତ; ରାଜାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବଧ, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତିନାଥଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧୁର କଥା ଗାଉଛୁ। ଏହିପରି ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଅନେକ କାମ ସାଧିବ; ଆପଣ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ଚାହାଁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେବ।" ଏହିପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଶୁଭ କଥାକୁ ସମସ୍ତେ—ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ—ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାସମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ନିଜ ମହିଳା, ପୁଅ, ଓ ସେବକମାନେକୁ ଆଗକୁ ପଠାଇ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତା’ପରେ, ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀ ସେନା—ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଘୋଡ଼ାର ନାୟକମାନେ ସହିତ—ପ୍ରଭୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗଡ଼ା, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହ ଧର୍ମପତ୍ନୀମାନେ, ମଧୁର ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷିତ ରଥ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଳଙ୍କିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ତଳୃଥିବା ଲୋକ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, ଉଚ୍ଚଜାତି ମହିଳାମାନେ, କଙ୍କଣ, ବାହୁଳି, କମ୍ବଳ, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାଲିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା, ଚାଦର, ଛତା, ବିସ୍ତାରିତ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମୁକୁଟ, କବଚରେ ସେନା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଗଞ୍ଜନ୍ଧ୍ୱନି ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଓ ତିମିଙ୍ଗିଲ ପରି ଉତ୍ତାଳ। ଏହିପରେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କରି, ମନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶମାର୍ଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ ଯଥାଯଥ ଅର୍ପଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଭୟ କରନିଅ, ତୁମକୁ ଶୁଭ ହୋଉ। ମୁଁ ମଗଧର ନାଶ କରିବି।” ଏହିପରି ଶୁଣି ଦୂତ ଯଥାଯଥ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ୍ତ, ସୌବୀର, ମରୁ, ବିନଶନ ଦେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ବାହାରି, ନଗର, ଗ୍ରାମ ଓ ଗୋସ୍ଥଳୀ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ। ପରେ ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାଞ୍ଚାଳ, ପରେ ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ଦେଖି, ଶେଷରେ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଲୋକମାନ୍ୟ ରାଜା, ଗୁରୁମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଧ୍ୱନି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ସମ୍ମାନ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଯେପରି ପ୍ରାଣ ପ୍ରାଣବାୟୁ ସମୀପକୁ ଯାଏ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହୃଦୟରେ ଭାବୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଭୀମ ମଧୁର ହସରେ ଭରି, ନିଜ ମାମା ଭାଉଣୀପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଯମଜ ଭାଇମାନଙ୍କ ଶୁଭେଚ୍ଛା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ। ସେ କୁରୁ, ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକୟ, ରଥୀ, ସୂତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।