ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥାରେ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ—ଏହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବା, ଗାଇବା କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତି—ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ! ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାର ଖ୍ୟାତି ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କ ଚରଣରୁ ବହୁଥିବା ଜଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ, ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବରେ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଏହି ଜଳ ତାଙ୍କ ଚରଣରୁ ବହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦେଉ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଗ୍ରହ ବଢିଥିଲା। କେଶବ ଭଗବାନ ହସି ମଧୁର ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସେବକ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ—“ତୁମେ ଆମର ଉତ୍ତମ ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଉପଦେଶର ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି। ତୁମେ କହ, କଣ କରିବାଉଚିତ; ଆମେ ତୁମର ବାକ୍ୟରେ ଆସ୍ଥା ରଖି ଅନୁସରଣ କରିବା।” ମାଲିକଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ ଉଦ୍ଧବ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏଠିରେ ଅନ୍ତ କରାଯାଉଛି ଦଶମ ଷଟ୍ପଦୀର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର ସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ—‘ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଶ୍ନ’—ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପରମହଂସ ଶାସ୍ତ୍ର। ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମତ ଅନୁସାରେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ। ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ—“ଏହି ମୁନି କହିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଯଜ୍ଞର ଉପଦେଶକ ହେବା, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଆପଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗର ଜୟକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପରାଜୟ ଦୁଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ। ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଉତ୍ତମ ଫଳ ହେବ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ବଢିବା ସେଇ ରାଜାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଦ୍ୱାରା। ଏହି ରାଜା ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୀମ ଛଡ଼ା କେହି ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେନି। ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବା ଦରକାର, ଏକ ଶତ ଦଳର ସେନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, କେହି ଅନୁରୋଧ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ଭୀମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ଯାଇ ଚାହିବା ଉଚିତ; ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହତ କରିବେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଭଗବାନ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର କାରଣ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତାଙ୍କ ଦୱିତୀୟ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ତାଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବମାନେ ଗୃହରେ ଗାଇଥିବା—ରାଜାମାନେ ଶତ୍ରୁ ହତ କରିବା, ଗୋପୀମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା, ହାତୀର ରାଣୀମାନେ, ଜନକ ନନ୍ଦିନୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ଶରଣ ନେଇଥିବା, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଗାଇଥିବା। କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ହତ କରିବା ଅନେକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ; ଆପଣ ଚାହିଥିବା ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଏହିପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ, ଦେବମୁନି, ଯାଦବ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ମହାରାଜଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରାର ଦେଶ ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଜନାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ଦେଶଦେଲେ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଯାଦବ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭ କାମନା ଦେଇ, ଗରୁଡ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଚାରିଅଂଶ ଦିଆଯାଇଥିବା ରଥଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଯାତ୍ରା କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା—ରଥ, ହାତୀ, ପଦାଟୀ, ଘୋଡ଼ାର ନାୟକମାନେ ସହିତ, ମୃଦଙ୍ଗ, ନାଗାଡ଼ା, ଶଙ୍ଖ, ତୁରୀ ରବିରେ ଚାରିପାଖ ଗୁଞ୍ଜି, ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ନାୟିକାମାନେ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଶୁଭ ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଛରେ ସୁନାର ପାଳଙ୍କି ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ମଣିଷ, ଉଠ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ, ଉତ୍ତମ ନାୟିକାମାନେ, ଅଙ୍ଗଦ, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ଚାଦର, ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଚାରିଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେନା ବିଶାଳ ପତାକା, ଚାଦର, ଛତା, ବାହୁଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ଭୂଷଣ, ମୁକୁଟ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ଉତ୍ତଳ ତରଙ୍ଗ ଓ ବଡ଼ ମାଛର ଚେପା ଭଳି ଶବ୍ଦ କରି ଚାଲିଗଲା। ଯାଦବ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ମୁନି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶ ମାଗି ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୁନିଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ମୁକୁନ୍ଦ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୃପ୍ତି ପାଇ, ଉଚିତ ଉପହାର ଦେଲେ। ଭଗବାନ, ରାଜଦୂତକୁ ମଧୁର ବାକ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ କରି, କହିଲେ—“ଭୟ କରନାହିଁ, ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ, ମୁଁ ମଗଧ ନାଶ କରିବି।” ଏହିପରି ଶୁଣି, ଦୂତ ଯାଇ ରାଜାମାନେ ଠାରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ମୁକ୍ତି ଚାହିଥିଲେ। ହରି ଆନର୍ତ, ସୌବୀର, ମାରୁ, ବିନଶନ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଅଟି, ସହର, ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠ ଉପରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅଟି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ଅଟି, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ପହଁଚିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା, ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ଗୁରୁମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଗାନ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉଚ୍ଚ ଚନ୍ତନ କରି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଜୀବନ ଶ୍ୱାସ ପ୍ରତି ପ୍ରାଣ ଭଳି ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବ, ହୃଦୟରେ ଅତି ମମତା ଭରି, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁକୁ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶୁଭ ଦେହକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ରାଜା, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଚିର୍ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଆଖିରେ ଲୁହ, ଦେହରେ କମ୍ପ, ଏବଂ ଜଗତ ଭାବନା ଭୁଲିଗଲେ।