ଏକ ଦିନ, ଶୁକଦେବ ମୁନି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—“ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ତୁମର ଭକ୍ତ, ତୁମ ପିତୃବନ୍ଧୁର ପୁଅ, ଏହି ଜଗତକୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଦେବା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ ଲାଗି ଚାହିଁ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେବେ, ଓ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଏହି ମହା ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଆସି, ତୁମେ ଦେଖିବେ। ଏହି ଭଗବତ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା, ଗାଇବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି, ତେଣୁ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବେ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେମାନେ କିପରି ଅଧିକ ପବିତ୍ର ହେବେ! ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂମି ଓ ପାତାଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତୁମ ପଦରୁ ବହିଥିବା ଜଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ ଓ ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ସେ ଜଳ ଆମ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: “ତାଙ୍କର ଦଳ ଯୁଦ୍ଧ ଲାଗି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, କେଶବ, ହସି, ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କର ଦାସ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ତୁମେ ଆମର ଚକ୍ଷୁ, ଆମ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁମାନେ ନୀତି ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, କହ; ଆମେ ତୁମଠାରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଛୁ, ତୁମେ ଯାହା କହିବେ, ତାହା କରିବାରେ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ।’” ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଥିବା ଉଦ୍ଧବ ନମ୍ର ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କମାନ୍ଡ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏଠାରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: “ଏହି ‘ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ’ ନାମକ ସପ୍ତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପରମହଂସମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର।” ଏହାପରେ, ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ: “ଉଦ୍ଧବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସଭା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମତ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ଏହିପରି କହିଲେ—‘ଓ ଭଗବନ୍, ଋଷି ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଉପଦେଷ୍ଟା ହେବା ଉଚିତ, ପିତୃବନ୍ଧୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ, ଚତୁର୍ଦିକ ଜୟ କରି, ତୁମେ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ମନେ ଆସୁଛି, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପରାଜୟ ଦ୍ୱିତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ। ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଉପକାର ହେବ, ଓ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମର ଖ୍ୟାତି ବୃଦ୍ଧି ହେବ, ଚାଳ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ବନ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ଏହି ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ଭୀମ ତାଙ୍କ ସମାନ। ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବା ଦରକାର, ଶତ ଦଳ ନିଅର୍ମା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀମ ପରାଜିତ କରିପାରିବେ। ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଭୀମକୁ ପଠା ଦିଅ; ତୁମ ଉପସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଦେବେ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ତୁମେ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତୁମେ ଅଜର ଶକ୍ତିର ରୂପ। ଦେବମାନେ ତୁମ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇଥାନ୍ତି: ରାଜାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିପାତ, ଗୋପୀମାନେ ତୁମେ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା, ହାତୀର ରାଣୀମାନେ, ଜନକଙ୍କ ଫୁଲମାନେ, ତୁମ ପିତାମାତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ଆମେ ଗାଇଥାନ୍ତି। ଓ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ନିପାତ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ; ତୁମେ ଚାହିଥିବା ଯଜ୍ଞ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।" ଏହିପରି, ରାଜା, ଦେବ ଋଷି, ଯଦୁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଶୁଭ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ; ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଳିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନିଜ ମହିଳା, ପୁଅ, ଓ ସେବକମାନେ ପଠାଇ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଚାରିଅଁ ଚିହ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଚାରିଅଁ ରଥରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଏହାପରେ, ତାଙ୍କ ଦଳ—ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ସହିତ—ଉତ୍ସାହରେ ଚାଲିଲେ, ଦିଗ୍ବାଜାରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗଡ଼ା, ଶଙ୍ଖ, ତୁରୀ ଆଦିର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଲା। ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଶୁଭ ମହିଳାମାନେ, ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ, ଗହଣା, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷିତ ରଥ ଓ ସୋନାର ପାଳକୀରେ ବସି ଚାଲିଲେ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ମନ୍ୟମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପୁରୁଷ, ଉଠ, ଗାଁ, ମହିଷ, ଗଧା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ, ସେବକ ଓ ନବୀନ ମହିଳାମାନେ ଗହଣା, କଙ୍କଣ, ମଣି, ଉଲା, ଶାଲ ଓ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ଚାଲିଲେ। ଦଳ ଉତ୍ତମ ଝଣ୍ଡା, ଚମକଦାର ଶସ୍ତ୍ର, ଗହଣା, ମୁକୁଟ ଓ ବାର୍ମା ସହିତ ଦିଗ୍ବାଜାରେ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ରବ କରୁଥିଲା, ରବ ଏପରି ଥିଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ତରଙ୍ଗ ଓ ତିମି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତଳିତ। ଏହାପରେ, ଦେବ ଋଷି, ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ; ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉପହାର ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ ରାଜଦୂତଙ୍କୁ ମଧୁର କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ—‘ଭୟ କରିନହ, ଦୂତ; ଶୁଭ ହେଉ, ମୁଁ ମାଗଧ ରାଜାକୁ ନିପାତ କରିବି।’ ଦୂତ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସୂଚନା ଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୌରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଆଶା କଲେ। ହରି ଆନର୍ତ, ସୌବୀର, ମରୁ, ଓ ବିନଶନା ଦେଶ ଦେଇ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବିଭିନ୍ନ ନଗର, ଗାଁ ଓ ଗୋଷ୍ଠ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶ ଦେଇ, ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ପହଞ୍ଚିବା ଖବର ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲେ, ଶିକ୍ଷକମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଉଲ୍ଲାସରେ ବାହାରିଆସିଲେ।