ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀନାରଦ ମୁନି ପହଞ୍ଚିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିରୋମଣି, ସମସ୍ତ ଭୂବନେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ସଭାସଦ୍ଗଣଙ୍କ ସହ ଉଠିଯାଇ, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ପରେ, ଉଚିତ ଭାବେ ଅତିଥି ଅଭ୍ୟାର୍ଥନା କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଇ, ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ତିନି ଭୂବନରେ ସବୁ କୁଶଳ ତୋ? କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ ତୋ? ଯେପରି ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ଭୂବନ ମଧ୍ୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି, ତେଣୁ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ବଢ଼େ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂବନରେ କିଛି ତୁମ ପାଖରେ ଅଜଣା ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ପାଣ୍ଡବମାନେ କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି?” ନାରଦ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ମାୟାକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ। ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସ୍ୱୟଂ ମାୟାଧିଶ। ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ତୁମ ମହିମା ଗୁପ୍ତ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଲକଡ଼ା ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଯାଇଥାଏ। ଏହିପାଇଁ କିଛି ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମ ଏଠାରେ କର୍ମ କିଏ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରୁଛ। ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେ କେବଳ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ଉପରେ ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସଂସାରରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ଦେହର ଦୁଃଖ ଜାଣିନଥିବା, ନିଜ ଲୀଳାବତାରେ ନିଜ ପ୍ରଶଂସା ବଢ଼ାଇଥିବା, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ତଥାପି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କହିବି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ। ତୁମର ଭକ୍ତ, ତୁମ ପିତୃବନ୍ଧୁର ପୁତ୍ର, ଏମିତି କିଛି କରିବେ, ଯାହା ମାନବ ଲୋକକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଦେବ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ ଅଭିଲାଷା କରି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ, ଏହିପାଇଁ ତୁମେ ତୁଷ୍ଟ ହେଉ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଏଠାରେ ଆସି, ତୁମେ ସାକ୍ଷାତ ଦେଖିବେ। ତୁମ ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ, ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଯେମିତି ନିକଟବର୍ତ୍ତୀମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ପବିତ୍ର ହେବେ! ତୁମ ପଦପଦ୍ମର ଯଶ ତ୍ରିଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୁମ ପଦରୁ ବହୁଥିବା ଜଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ, ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେଇ ଜଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ସେଇ ଜଳ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶୁଭ କରୁ। ଏହିପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ସେଠାରେ, ଯଦବମାନେ ବିଜୟ ଉତ୍ସୁକ ହେବା ସମୟରେ, କେଶବ ହସି, ମଧୁର କଥାରେ ନିଜ ପରିଚାରକ ଉଦ୍ଦବଙ୍କୁ କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଆମର ଅଖିର ଦୃଷ୍ଟି, ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଉପଦେଶ ଦରକାର, ସେଠି ତୁମେ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣ। ଏହିଠାରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, କହ; ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଉଦ୍ଦବ ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ 'ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଚର୍ଚ୍ଚା' ନାମକ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନି ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଉଦ୍ଦବ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝି, କହିଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ମୁନି କହିଥିବା ପରି, ଆପଣ ଏହି ଯଜ୍ଞର ଉପଦେଷ୍ଟା ହେଇ, ନିଜ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ୍ ବିଜୟୀ ହୋଇ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ। ଏହା ପାଇଁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ। ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ବଡ଼ ଲାଭ ଅଛି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏବଂ ଆପଣ ଜେଲଖାନାରେ ବନ୍ଦୀ ରାଜାମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ନିଜ ପ୍ରଶଂସା ବଢ଼େଇବେ। ସେଇ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟେ ଭୀମ ବ୍ୟତୀତ କେହି ସମାନ ନୁହେଁ। ସେକୁ ସେନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବା ଦରକାର। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ କଦାଚିତ୍ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପାଇଁ ଭୀମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ମାଗିବେ; ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଏଇ ପରମେଶ୍ୱର; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ତୁମ ଅନାଦି ଶକ୍ତିର ରୂପ। ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ ଦେବତାମାନେ, ରାଜାମାନେ, ଗୋପୀମାନେ, ହସ୍ତୀପତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀମାନେ, ତୁମ ପିତାମାତା, ଋଷିମୁନିମାନେ ଏବଂ ଆମେ ଗୀତ କରୁଛୁ। କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ଏକାଧିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିବ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଚାହୁଁଥିବା ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେବ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ମୁନି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ, ଉଦ୍ଦବଙ୍କ ଶୁଭ କଥାକୁ ଗର୍ବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ ଯାତ୍ରା ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଆଦି ସେବକମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଓ ଦାସମାନେକୁ ପଠାଇ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହାପରେ ତାଙ୍କର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଳୀ ସେନା—ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଘୋଡ଼ା ଆଦି ନେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଓ ରଣଭେରୀ ଧ୍ୱନିରେ ଚାରିପାଖ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହ ଦାମ୍ପତ୍ୟମାନେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁନାର ଦୋଲି ଓ ରଥରେ, ତାଲୱାର ଓ ଢାଳଧାରୀ ସେବକମାନେ ରକ୍ଷା କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପଛ ପଛ ଚାଲିଲେ।