ମହାଭାଗବତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବା କିଛି ରାଜା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଧର୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କିଏ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ନିଜେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏହା ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଉଁଟି ସ୍ଵପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ଆମେ ଭୟରେ ଦୂଃଖିତ, ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହୋଇ ରହିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ମିଳୁଥିବା ଆତ୍ମସୁଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଆମେ ଏହି ମୃଗମାୟା ଆସ୍ୱାଦନ କରି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଆମକୁ ମୋହିତ କରିଛି। ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ଆମେ ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ, ଆପଣ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କର, ଆପଣ ସିଂହ ସମ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଗରେ ଅଟକାଇଥିଲେ। ସେ ଗର୍ବିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ବାଇଶ ଦୂଇଥର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏବେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛି—ହେ ଅଜୟ, ଅନୁଗୁଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ମେସେଞ୍ଜର କହିଲେ, “ମାଗଧ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଏହି ଦୁଃଖିତ ରାଜାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଶାକୁଳ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ତପସ୍ବୀ ନାରଦ ମୁନି, ସୁନାଳି ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଅଚାନକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକପତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନ ସହ ଉଠି ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଉପବେଶ ଦେଇ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତିନି ଲୋକରେ ସବୁ କୁଶଳ ଅଛିନା? ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କିଛି ଅପରିଚିତ ନାହିଁ, ଏ ପ୍ରଭୁ, ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି, କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।” ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାକୁ ଆମେ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିଛୁ—ଏହା ଦୁର୍ଜୟ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିହାର କରି, ନିଜ ମହିମାକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖନ୍ତି, କାଠରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଥିବା ପରି। ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ କୌତୁକ ଆମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦିଏନାହିଁ। କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବ? ଆପଣ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି; ଏହି ବିଶ୍ୱ ମାନସିକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଅଟେ। ଆପଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ନିର୍ବିକାର, ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଯିଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଆତ୍ମାକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି, ଶରୀରର ଦୁଃଖ ଅଜ୍ଞାତ, ଲୀଳାବତାର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଯଶ ବଢ଼ାନ୍ତି—ସେଇ ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ତଥାପି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃବନ୍ଧୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯାହା ମାନବ ଲୋକକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଛି, ତାହା କଥାଏଁ ମୁଁ କହିବି। ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ବ୍ରହ୍ମାପଦ ଲାଭ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ଉପାସନା କରିବେ। ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ମହାରାଜାମାନେ ଆସି, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବେ। ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରି ଲୋକ କିପରି ପବିତ୍ର ହେବେ? ଯାହାଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜର ଯଶ ସ୍ଵର୍ଗ, ପୃଥିବୀ, ପାତାଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହାର ପାଦୋଦକ ସ୍ଵର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ, ପୃଥିବୀରେ ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେଇ ଜଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁ। ଏହିପରି କଥା ପରେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା ରଖି, କେଶବ ସ୍ମିତ ମୁଖେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମର ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ବନ୍ଧୁ। ଯାହା ଉଚିତ, କୃପାକରି କହ, ଆମେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଉଦ୍ଧବ ନମ୍ରତା ସହ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ମୁନିଜନ କହିଛନ୍ତି, ଆପଣ ଉପଦେଷ୍ଟା ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗଦେଇ, ନିଜ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟାନ୍ବିତ ହେଉ, ଏହା ସହିତ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦମନ ଦୁଇଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବି ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଯଶ ମୁକ୍ତ କରାଯିବା ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିବ। ଜରାସନ୍ଧ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ସମକ୍ଷ ଭୀମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବା ଯାଞ୍ଚ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ତେଣୁ ବୃକୋଦର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶେ ଯାଇ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଶ୍ଚୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିବେ। ଏହାର ଫଳରେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଆପଣ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଶର୍ବ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଂଶ। ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କଥା ଦେବତା, ଗୋପୀ, ହସ୍ତିପତ୍ନୀ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ପିତାମାତା, ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗାଇଥାଉଛୁ। ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଅନେକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସିଦ୍ଧି ହେବ।” ଏହିପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି, ଯଦୁବୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ନିଜେ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତେ ସ୍ୱୀକାର କରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯାତ୍ରା ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବଡ଼ମାନେ, ଦାରୁକ, ଜୈତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଆଦିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନିଜ ନାରୀ, ପୁତ୍ର, ସେବକମାନେ, ଏବଂ ସଂକର୍ଷଣ, ଯଦୁନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା—ରଥ, ହାତୀ, ଅଶ୍ୱ, ପଦାଟି ସେନାପତିମାନେ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଢୋଳ, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧ ହେଲା।