ଏହି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଆବୃତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଧର୍ମକୁ ଅନାଦର କରୁଛନ୍ତି; ତଥାପି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କରୁଛ, ଏହା ତୁମର ପୂଜା ପାଇଁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଅଚିତ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ ଆଶାକୁ ହଟାଇଦେଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନର ସୁରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମମାନେ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ ଅବତରିଛ। ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ କେଉଁଠି ଉଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବ? କିମ୍ବା କେଉଁଠି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ରାଜାମାନଙ୍କର ସୁଖ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ସଦା ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛୁ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବରେ ଲଭ୍ୟ ଆତ୍ମସୁଖକୁ ଛାଡି, ଆମେ ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ବଡ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—କି ଦୟନୀୟ ଆମେ! ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ହେ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପଦଧ୍ୱନି, ତୁମେ ଆମେ ମାଗଧର କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଛୁ—ମୁକ୍ତ କର। ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତି ଥିବା ତୁମେ, ସିଂହ ସମାନ ମାଗଧ ରାଜାକୁ ଏହି ରାଜପାଳୀରେ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ। ସେ ରାଜା, ଯାହାର ଅହଂକାର ଅଟୁଟ ଓ ଏହି ଜଗତକୁ ଜିତିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରେ, ଏକେଶ୍ବର ତୁମେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ରକୁ ଅବିରତ ବିସ୍ତାର କରି ଏକୋଇ ଦୁଇଥର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଙ୍ଗ କରିଛ। ଏବେ ସେ ତୁମ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛି; ହେ ଅଜିତ, ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଦୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ମାଗଧର ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଇ ରଖାଯାଇ ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ ତୁମ ପଦେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଏହି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଉପରେ କୃପା କର। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଦୂତ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ, ତାପ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଜଟା ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଆଲୋକମୟ ହୋଇ, ଅଚିନ୍ତା ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଜଗତର ଲୋକମାନଙ୍କର ଲୋକେଶ୍ବର, ତାଙ୍କ ଅନୁଚର ଏବଂ ସଭାସଦଙ୍କ ସହିତ ଉଠି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରମୋଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ। ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଉପବେଶନ ଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ଆଜି ତିନି ଲୋକରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଭୟହୀନତା ଅଛି କି? ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରଭୁର ଧର୍ମ ତାଙ୍କ ଗମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକମାନେ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅଜ୍ଞାତ ନୁହେଁ, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ। ତେଣୁ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ: ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି?" ନାରଦ କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ମାୟାକୁ ଆମେ ଅନେକଥର ଦେଖିଛି—ଏହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ହେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମାୟାଧରୀ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବାବେଳେ, ତୁମ ମହିମା ଲକୁଡ଼ା ଅଗ୍ନି ସମାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଟୁ ଲାଗେ; ତେଣୁ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଏଠାରେ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ କିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଲୟ ହୁଏ। ଦୃଶ୍ୟମାନ କିଛି ମାନସିକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାତ୍ର। ଆମେ ତୁମେ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଯିଏ ଜୀବର ସଂସାର ଭ୍ରମଣକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯିଏ ଶରୀର ଦୁଃଖକୁ ଜାଣିନାହିଁ—ସେ, ନିଜ ଲୀଳା ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମହିମାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତି—ଆମେ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥାନ୍ତି। ତଥାପି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତୁମର ଭକ୍ତ ଏବଂ ତୁମର ପିତୃବନ୍ଧୁର ପୁତ୍ର ରାଜା ଏହି ମାନବ ଜଗତକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ପଦ ଅଭିଲାଷା କରି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଦୟାକରି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ତୁମେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ। ତୁମେ ନିକଟେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଶୁଣି, ଗାଇ, ଧ୍ୟାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଯାନ୍ତି; ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେଉଁଠି ତ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧି ହେବ। ତୁମ ପଦର ଶୁଦ୍ଧ ଖ୍ୟାତି ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂମି, ପାତାଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯାହାର ପଦଜଳ ମନ୍ଦାକିନୀ, ଭୋଗବତୀ ଓ ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ସେହି ପଦଜଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦେଉ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହାପରେ, ତାଙ୍କ ଦଳ ଜୟ ଆଶା କରୁଥିବାବେଳେ, କେଶବ ସ୍ମିତ ମୁଖରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ଦାସ ଉଦ୍ଧବକୁ କଥା କହିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ: “ତୁମେ ଆମର ଦୃଷ୍ଟି, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରଣାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ସାର ଜାଣିଥିବା ସଂଗୀ। ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, କହ; ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ମାଲିକଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ ତଥାପି ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନମ୍ରତା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହି ଭାଗବତର ଦଶମ ଷ୍ଟକର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧରେ ‘ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ’ ଅନ୍ତିମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଭାର ମତ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଏଭଳି କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଋଷି ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାହା ଅନୁସାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞର ଉପଦେଶକ ହେଉ, ତୁମ ପିତୃବନ୍ଧୁକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଏବଂ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଅ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ତୁମେ, ଦିଗ୍ଜୟୀ ଭାବରେ, କରିବା ଉଚିତ; ଏହାରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ପରାଜୟ ଦୁଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବଡ ଉପକାର ହେବ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ତୁମେ ଅଟକାଇ ରଖିଥିବା ରାଜାମାନେ ମୁକ୍ତ କରିବାରେ ତୁମ ଖ୍ୟାତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ସେ ରାଜା ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଭିମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ପରାଜିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିବା ଉଚିତ, ସଂଖ୍ୟା ଶତ ଦଳ ଶୈନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଏକ କ୍ଷମା ଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ।