ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଗୋପୁର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଧର୍ମିକ ରାଜାମାନଙ୍କର ପୁରାତନ କଥା ଉପସ୍ଥିତ ମଣ୍ଡଳୀକୁ କହୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦେହଧାରୀ ଅତିଥି ଆସିଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦୁଃଖର କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଅଧୀନତା ମାନିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୋରକରି ଧରି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି। ଦଶ ଦଶ ହଜାର ଦଳ ରାଜା ଗିରିବ୍ରଜରେ ବନ୍ଧୀ ଅଛନ୍ତି।” ସେଥିରେ ରାଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ସଂସାର ଭୟରେ ଆମେ ଭୀତ ଓ ଚିତ୍ତବିଭାଜିତ। ଏହି ସଂସାର ଅଧର୍ମରେ ଲିନ, ଧର୍ମକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ଏଠାରେ କେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟର ଆଶାକୁ ହଠାତ୍ କାଟିଦେଉଛି—ତାଙ୍କୁ ନମନ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଧର୍ମିକଙ୍କ ରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କେଉଁଠି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିମ୍ବା କିଏ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ। ରାଜାଙ୍କର ସୁଖ ସ୍ଵପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ; ଆମେ ସଦା ଭୟରେ ଅଛୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଜୀବନ ବହନ କରୁଛୁ। ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିବା ନିର୍ଭୟ ଆତ୍ମସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନଥିବାରୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଛୁ। ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କ କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ ଆମେ, ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ। ଦଶ ହଜାର ଗଜ ଶକ୍ତି ଯେଉଁଠି, ଆପଣ ହିଁ ସେଉଁଠି ସିଂହ ସମାନ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ରାଜା ଅତି ଗର୍ବିତ, ସଂସାର ଜୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏହି ରାଣୀ ଚକ୍ରକୁ ବିଏଶି ବିସ୍ଵେକି ତେଇଶ ଥର ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଜନମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଅଜୟ, ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦୂତ କହିଲେ, “ମାଗଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଏହି ରାଜାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କୁ କ୍ଷେମ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଏପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ ତାପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧୂସର ଜଟାଧାରୀ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ଅଚାନକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପରି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଉଠି ଗଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆସନ ଦେଲେ, ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—‘ତିନି ଲୋକରେ ଏବେ ସବୁ ଭଲ ଅଛିନା? ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଛ, ସେଠାରେ ଧର୍ମ ବଢ଼ିଯାଏ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅଜଣା କିଛି ନାହିଁ; ଏହିମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି, ଦୟାକରି କହିବେ।’ ନାରଦ କହିଲେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାକୁ ମୁଁ ବହୁବାର ଦେଖିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜଗତରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି, ତାହା କଠିନ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆପଣଙ୍କ କୌତୁକ ଲୀଳା ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହେ, କାଠ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି। ଏଠି ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଆପଣ ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ। ଯିଏ ଜୀବକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯିଏ ଦେହ ଦୁଃଖ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଲୀଳା କଳା କରି ନିଜ ମହିମାକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ନାଶକରେ ଶରଣ ନେଉଛି। ତଥାପି, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃସ୍ଵସାର ପୁତ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ରାଜା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା କହିବି। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଲାଗି ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିବେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାନ ରାଜାମାନେ ଆସି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବେ। ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କରି ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ କେତେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ହେବେ! ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଯଶ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରୁ ବହୁଥିବା ଜଳ ସ୍ଵର୍ଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ ଓ ଭୂମିରେ ଗଙ୍ଗା ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେହି ଜଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ତାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର କ୍ଷେମ କରୁ।" ଏହି ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଅବସରରେ, ନିଜ ପକ୍ଷର ମଣ୍ଡଳୀ ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିବାବେଳେ, କେଶବ ମଧୁର ହସି ସହିତ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୂତ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ତୁମେ ଆମର ଚକ୍ଷୁ, ନିଷ୍ଠାବାନ ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁମାନେ ଉପଦେଶ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି। ସେଉଁଥିରୁ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ କହ; ଆମେ ତୁମ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ଉଦ୍ଧବ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଥିବାପରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଉପଦେଷ୍ଟା ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଆପଣଙ୍କ ପିତୃସ୍ଵସାର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଉଚିତ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପରାଜୟ ଦୁଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିବ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପକୃତିକର ହେବ, ଏବଂ ଆପଣ ଜେଲରେ ରହୁଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ନିଜ ଯଶ ବଢ଼ାଇବେ। ଏହି ରାଜା ଦଶ ହଜାର ଗଜ ଶକ୍ତି ସମାନ, ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ କରିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ; ତାଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ କରିପାରିବେ କେବଳ ଭୀମ। ତାଙ୍କୁ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବା ଦରକାର, ଏକ ଶତବାହିନୀ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, କିଛି ମାଗିଲେ ନାକୋରନ୍ତି।