ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ପବିତ୍ର କଥାରେ ଏହିପରି ଗଂଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—ଯେଉଁମାନେ ଭଗବତ କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଣିରେ ଫେନା ବା ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୋକା ପରି ଜନ୍ମ ନେଇ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଁଶର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା କିମ୍ବା ଭଗବତ କଥା ଶୁଣି ହୃଦୟର ଗଠି ଖୋଲିଯିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର; କିନ୍ତୁ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ଗଠି ଖୋଲିଯିବା ତ’ଅଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଛିଦ୍ର ହୁଏ ଓ କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରେ ବସିଯାଏ, ଯାହା ସାଂସାରିକ ମଳ ଧୋଇଦେଉଛି, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମାନ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ଭୂତଳରେ ଅନେକ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା ଓ ତା’ର ତେଜସ୍ୱୀ ଆଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ବସିଥିବା ଦେଖି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ମୋ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଏଠି ଅନେକ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଏକାସাথে ଆସିନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବରେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି?” ତେବେ ହରିଙ୍କ ସେବକମାନେ କହିଲେ, “ଏଠି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା; ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ଏକାକାର ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କରିନଥିଲେ। ତେଣୁ ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ। ଯିଏ ଶୁଣିବା ସମୟରେ ଉପବାସ କଲେ, ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଓ ଚିନ୍ତନ କଲେ, ସେହିଁ ଫଳ ପାଇଥିଲେ।” “ଅଦୃଢ଼ ଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅଲସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସନ୍ଦେହ କଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନେ ଜପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ବିଷ୍ଣୁ ଉପାସନା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ନାଶ ହୁଏ; ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କୁ ଦାନ, ଅସଦାଚାରରେ କୁଳ ନାଶ ହୁଏ। ଗୁରୁବାକ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ କଥାରେ ଅବିଚଳ ଧ୍ୟାନ—ଏହି ସବୁ ଯଦି ସାଧିତ ହୁଏ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବାସ ନିଶ୍ଚିତ। ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏହିପରି କହି ସମସ୍ତ ଭକ୍ତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁଣିଥରେ ଏହି କଥା କହିଲେ, ସେମାନେ ପୁଣି ସପ୍ତ ରାତି ଶୁଣିଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହି କଥା ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା ଏବେ ଶୁଣ। ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସମୟରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଏବଂ ନମସ୍କାର ହେଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ କଳା ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧା, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ କରିଦେଲେ। ସେ ଗ୍ରାମର ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱପାଳକ ବା ଅନ୍ୟ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ହରିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେଠି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗଓଳୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଭକ୍ତି ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭଗବାନ୍ ଚାଲିଗଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସେଠି, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଠି ସେମାନେ ଗଲେ, ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା। ଏଠି ଘୋଷଣା କରାଯାଏ: ସାପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ କେତେ ଉଜ୍ୱଳ ଫଳ ମିଳେ? ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷରକୁ ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ବାୟୁ, ପାଣି, ପତ୍ର ଭୁଞ୍ଜି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ, କଠିନ ଯୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେହି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥରେ ମିଳେନାହିଁ। ମହାମୁନି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରକୁଟରେ ବସି ଏହି ପବିତ୍ର ଐତିହ୍ୟକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ। ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ବହୁ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପଢ଼ିଲେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦିନେ ଦିନେ ପଢ଼ିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା କେମିତି କରିବା ଯାଁହା କୁମାରମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ସାଧାରଣତଃ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଓ ବିବାହ ପରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ନଭସ୍, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର; ଏହି ମାସରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଅନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ଉଚିତ—ଏଠି କଥା ହେବ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଅନେକ ହରିକଥା ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଦୂରେ ଥାଏ; ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ନିଷ୍କାମ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଠି ପଠାଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭଲମନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମାବେଶ ସପ୍ତ ରାତି ପାଇଁ ହେବ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ; ଏଠି କଥାର ରସ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଅମୃତ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରେମରେ ନିବେଶିତ ହୁଅନ୍ତୁ। କେବେ ଯଦି ସ୍ଥାନ ନ ମିଳେ, ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ସମସ୍ତେ ଯୋଗ ଦେବା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ନମ୍ରତା ସହିତ; ଆଗ୍ରହୀମାନେ ଆସିବା ପାଇଁ ସୁବିଧା ଦେବା ଦରକାର।