ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ରାଜସଭାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମିତ୍ର, ସହାୟକ ଏବଂ ଜନାନୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ମାଳା, ତାମ୍ବୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ବିତରଣ କଲେ; ପରେ ସେ ନିଜେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଘୋଡା ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ଉପସ୍ଥାନ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଚାଳକର ହାତ ଧରି ରଥରେ ଚଢିଲେ, ସାଥିରେ ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ଥିଲେ, ଯେପରି ଉତ୍ତର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ରାଜପ୍ରାସାଦର ଜନାନୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ସେମାନେ ଅନିଚ୍ଛାରେ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଭଗବାନ ହସି ହସି ଦୟାର ହୃଦୟ ଜିତି ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସୁଧର୍ମା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଷଡ୍ ଉପଦ୍ରବରୁ ମୁକ୍ତ। ସେ ଉଚ୍ଚାସନରେ ବସି ନିଜ ତେଜରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ, ବିର ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଥିବା ସେ ଆକାଶର ତାରା ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା, ଉପଚାର ଓ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଅନେକ ହସ ଓ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ଆସିଲେ; ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜ, ବାଂଶୀ, ଝାଞ୍ଜ ର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସୂତା, ମାଗଧା ଓ କଥାକାରମାନେ ଏକ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଦେଲେ। ଏଠି, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିବେଶ ହୋଇ ବସି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ରାଜାମାନେର ଉତ୍ତମ କଥା ଉପକଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍୭ତ ଦେଖା ଥିବା ପୁରୁଷ ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ ଏବଂ ସେ ଭିତରକୁ ଆଣିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜବରଦସ୍ତି ଧରାଯାଇଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଦଶ ହଜାର ଦଳ ଗିରିବ୍ରଜରେ ଅଟକାଯାଇଛି। ରାଜାମାନେ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅସୀମ ଆତ୍ମା, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଭୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ଆମେ ଏହି ସଂସାରର ଭୟରେ ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ ତୁମେ ମାନ୍ୟ ଶରଣ ନେଇଛୁ।" "ଏହି ଜଗତ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ, ଧର୍ମକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି; ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ଏଠାରେ ଯେ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅତିଦ୍ରୁତ ଏହି ଅସ୍ଥିର ଜୀବନର ଆଶା କାଟି ଦେଉଛି—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ତୁମେ, ଭଗବାନ, ଧର୍ମଜନଙ୍କର ରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମଜନଙ୍କର ଦମନ ପାଇଁ ଜଗତରେ ଅବତରଣ କରିଛ। କିଏ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।" "ରାଜାମାନେର ସୁଖ ଅନ୍ୟ ଉପର ନିର୍ଭର, ସ୍ୱପ୍ନ ସମ; ସେମାନେ ସଦା ଭୟରେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ, ମୃତ ଜୀବନର ଯୋଗାଡ଼ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସ୍ୱସ୍ଥ ଆନନ୍ଦକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହି ମାୟାରେ ଆମେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—କି ଦୟନୀୟ!" "ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କର ପାଦ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ହରିଯାଉଛି, ଆମେ ମାଗଧର କର୍ମରେ ବନ୍ଧା ରହିଛୁ, ତୁମେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦମନ କରିଛ।" "ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଦୃଢ଼ ଓ ଜଗତ ଜିତିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ୨୨ ଥର ଭଙ୍ଗ କରି ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଛ। ଏବେ ସେ ତୁମ ପ୍ରଜାମାନେ କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି; ଅଜୟ, ଅନୁକୂଳ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଦୂତ କହିଲେ: "ଏପରି, ମାଗଧର ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇ, ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ଏମାନେ ତୁମ ପାଦ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଦୟା କରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନେର କ୍ଷେମ କର।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଦୂତ ଏପରି କହିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ, ପିତଳ ଜଟା ଓ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହଠାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଜଗତର ଲୋକେଶ୍ୱର, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ସଭା ଓ ସହାୟକମାନେ ସହ ଉଠିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ଯଥାଯଥି ସମ୍ମାନ ଓ ଆସନ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ମିଳିଲେ। "ଆଜି ତିନି ଲୋକରେ କି ସବୁ କ୍ଷେମ? ଭୟ ହୀନ? ନିଶ୍ଚୟ, ଭଗବାନଙ୍କର ଧର୍ମ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅଜ୍ଞାତ କିଛି ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେଣୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?" ନାରଦ କହିଲେ: "ଭଗବାନ, ତୁମର ମାୟା ଆମେ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି—ଅତିଦୁର୍ଗମ; ଜଗତର ନିର୍ମାତା, ମାୟାଧରୀ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ତୁମ ଗୌରବ ଲକଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଗୁପ୍ତ ରହିଥାଏ; ତେଣୁ, କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ଏହି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟ କରିଛ। ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ କେବଳ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ତୁମେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" "ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ଶରୀରର ଦୁଃଖ ଅଜାଣି, ନିଜ ଲୀଳା ଅବତାରରେ ନିଜ ଗୌରବ ଉଦ୍ଭାସିତ କରୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା ତୁମେ ଆମର ଶରଣ।" "ତଥାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ କହିବି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ତୁମର ଭକ୍ତ, ତୁମ ଫୁଫୁ ମାମାଙ୍କ ପୁଅ, ଏକ ଜଗତକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" "ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ପଦ ଆଶା କରି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ପୂଜା କରିବେ; ଭଗବାନ, ତୁମେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।" "ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଏଠାରେ ଆସିବେ।" "ତୁମେ ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ, ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବେ କି ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେମାନେ ଆଉ ବେଶି ପବିତ୍ର।