ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଶିକ୍ଷକମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନିଜ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଜିନିଷକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ମାନବ ସମାଜର ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ, ନିଜ ପୋଷାକ, ମୁକୁତ, ଦିବ୍ୟ ମାଲା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଅନୁପମ ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ। ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡ ଓ ଦର୍ପଣ ଦେଖି, ଗୋମାତା, ବୃଷଭ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ମାଲା, ପାନ ଓ ଚନ୍ଦନ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପରେ ବନ୍ଧୁ, ସେବକ, ଓ ଭାର୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କରି, ଶେଷରେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ନାମକ ଚାରିଅଟ୍ ଚଳାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହା ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ସୂତା ଶିର ନମାଇ ରଥ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ରଥରେ ଆସିନ ହେଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବ ପର୍ବତ ଉପରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ଭରା ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ମୋହିତ କରି କଷ୍ଟରେ ଶେଷରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ ଓ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଷଡ୍ବିକାରରୁ ମୁକ୍ତ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସି, ନିଜ ଜ୍ୟୋତିରେ ଦିଗ୍ବଳୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ଶୂରବୀର ଯାଦବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଥିଲେ, ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆକାଶର ତାରାମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ସଭାପତି ଓ ନୃତ୍ୟଗୁରୁମାନେ ହାସ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ନିଜ ନିଜ ଶୈଳୀରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜ, ବାଂଶୀ, ତାଳ ଆଦି ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତେ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ କରିଲେ; ସୂତା, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କଲେ। କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପୂର୍ବତନ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ କିଙ୍ଗମାନଙ୍କର କଥା କହିଥିଲେ। ଏବେ, ରାଜନ୍, ଅପୂର୍ବ ଦେହଧାରୀ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯାରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ରାଜମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ତାହା ସଭାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଯେଉଁ ରାଜମାନେ ତାଙ୍କ ବିଜୟକୁ ମାନିନଥିଲେ, ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଗିରିବ୍ରଜରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେହି ବନ୍ଦୀ ରାଜମାନେ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ! ଅପାର ଆତ୍ମା, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଭୟଭୀତଙ୍କ ଭୟ ନାଶ କର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ସଂସାର ଭୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ।" "ଏହି ଲୋକ ଧର୍ମ ଭୁଲି ଅଧର୍ମରେ ଲିନ; ଏହି କ୍ରିୟା ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଘଟିଛି। ଏଠାରେ କିଏ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ଅନିଦ୍ରା ଭୋଗୁଥିବା ଜୀବନ ଆଶାକୁ ହଠାତ୍ କାଟି ଦିଏ? ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଧର୍ମରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମ ଦମନ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ? ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ।" "ରାଜାମାନଙ୍କ ସୁଖ ସ୍ବପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର; ସବୁବେଳେ ଭୟର ଭାର ଉଠାଇ, ମୃତ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା ନିଜ ଆତ୍ମାନନ୍ଦକୁ ଛାଡି, ଆମେ ମହା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ।" "ଏହିପରି, ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କ କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ; ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଥିବା ଆପଣ, ସିଂହ ପରି ଆମକୁ ରଖିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ।" "ସେ ଅହଂକାରୀ ଏବଂ ବିଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ଆପଣ ୨୨ ଥର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ହାରାଇଲେ। ଏବେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଜାକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି; ଅଜୟ, ଯଥାଯଥ କରନ୍ତୁ।" ଦୂତ କହିଲେ: "ମାଗଧ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦୀ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ଏମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ଦୟା କରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନେଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ତେଜୋମୟ ଓ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଜଟାଧାରୀ ମହାର୍ଷି ନାରଦ ହଠାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ସଭାସଦ୍ୟ, ପରିକରମାନେ ସହିତ ଉଠି ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଓ ଆସନ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ମିଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତିନି ଲୋକରେ ସବୁ କୁଶଳ ତୋ? ନିଶ୍ଚୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଧର୍ମ ତୁମ ଭ୍ରମଣରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ଜାଣ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିଠି ଆମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ: ପାଣ୍ଡବମାନେ କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି?" ନାରଦ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଆମେ ପୁନିପୁନି ଦେଖିଛୁ; ଏହା ଅତି ଦୁର୍ଲଘ୍ୟ, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ମାୟାଧୀଶ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଚଳିବା ସତ୍ୱେ, ଆପଣଙ୍କ ମହିମା କାଠରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ। କିଛି ଆମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ଏଠାରେ କିଏ ଆପଣଙ୍କ କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାରିବ? ଆପଣ ନିଜ ମାୟାରେ ସୃଷ୍ଟି ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆପଣ ନିଜେ ତାହାକୁ ଲୟ କରନ୍ତି। ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ କେବଳ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ଆପଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ନମସ୍କାର।" "ଯିଏ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେହ ଦୁଃଖ ଅଜ୍ଞାତ, ଲୀଳା ଅବତାରରେ ନିଜ ମହିମାକୁ ଉଜାଗର କରନ୍ତି, ସେଇ ଅନ୍ଧକାର ନାଶକୁ ଆମେ ଶରଣ ନେଉଛୁ।