ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଶାନ୍ତ ମନରେ ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ, ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନାର ଶଙ୍ଖ ଥିବା, ନୀତିଶୀଳ, ମୁକୁତା ମାଳାରେ ଭୂଷିତ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବାନ, ଛାଉଁ ଥିବା ଗାଁ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଏହି ଭୂଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଚାନ୍ଦି ରଙ୍ଗର ଖୁର ଥିବା ଗାଁ, ଲିନେନ୍, କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଏବଂ ତିଳ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧ, ଗୁରୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସେ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଥିଲେ। ମାନବ ସମାଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣ ଭଳି, ସେ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର, ମଣି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଙ୍ଗରାଗ ଧରି ନିଜକୁ ଭୂଷିତ କଲେ। ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଏବଂ ଦର୍ପଣ ଦେଖି, ଗାଁ, ବଳଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜନ, ନାଗରିକ ଏବଂ ରାଜମହଳର ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ମାଳା, ପାନ ଏବଂ ଅଙ୍ଗରାଗ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ, ପରେ ମିତ୍ର, ସେବକ ଏବଂ ଜନାନୀମାନେଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କରି, ସେ ପରେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହା ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଥିଲା, ଏବଂ ନମସ୍କାର କରି ସେ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରଥ ଚାଳକଙ୍କ ହାତ ଧରି, ସେ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ, ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକିଲେ। ରାଜମହଳର ମହିଳାମାନେ ଲଜ୍ଜାପ୍ରଭ ଭାବରେ ପ୍ରେମଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ କରି ବିଦାୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘିରି, ସେ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ଲୋକ ଛଉ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ସେ ଉଚ୍ଚାସନରେ ବସି, ନିଜ ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ଦିଗ୍ବାସିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ବୀର ଯାଦବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ରାଜା, ଉପଚାର ବିଧାୟକ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହାସ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଇ, ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଭିନ୍ନ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜା, ବାଁସୀ ଓ ଝାଞ୍ଜର ଶବ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ, ଗାନ ଓ ଷ୍ଟୁତି ହେଲା; ସୂତା, ମଗଧା ଓ କଥାକାରମାନେ ଏକାଗ୍ର ଷ୍ଟୁତି କଲେ। ଏଠାରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ବିଶ୍ୱାସୀ, ବସି ପୂର୍ବତନ ରାଜାମାନେଙ୍କର ନୀତିଶୀଳ କଥା ଉପାଖ୍ୟାନ କଲେ। ଏପରେ, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖାଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରି, ତାଙ୍କୁ ଭିତରେ ଆଣିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏକାଗ୍ର ହସ୍ତେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିବନ୍ଧିତ ଦୁଃଖ ବିବରଣା କଲେ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧିନତା ମାନିନଥିଲେ, ସେମାନେ ଜବରଦସ୍ତି ଧରି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଦଶ ହଜାର ଦଳ ଗିରିବ୍ରଜାରେ ଅଟକାଯାଇଛନ୍ତି। ରାଜାମାନେ ଦୟାକରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ଆତ୍ମା, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଭୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ଆମେ ଏହି ସଂସାର ଭୟରୁ ବିଭକ୍ତ ମନରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ।" "ପୃଥିବୀ ଅନ୍ୟାୟ ମାନେ ଯୋଗୁ ଲିନ୍, ଧର୍ମ ଅନାଦର ହେଉଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ଉପଜିଛି। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଚିନ୍ତିତ ଭାବରେ ଜୀବନ ଆଶାକୁ ଛିନି ଦେଇଛି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଧର୍ମଜନଙ୍କ ରକ୍ଷା ଏବଂ ଅଧର୍ମଜନଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣି ନାହିଁ।" "ପ୍ରଭୁ, ରାଜାମାନେଙ୍କର ସୁଖ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସ୍ବପ୍ନ ଭଳି; ସବୁଦିନ ଭୟରେ ଆମେ ମୃତ ଜୀବନର ଭାର ବୋହୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସୁଖ ଛାଡ଼ି ଆମେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ବିମୂଢ଼।" "ଏହିପରି, ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଦୁଃଖ ନିବାରଣ କରିଥିବା, ଆମେ ମାଗଧଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧିତ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଥିବା ଆପଣ ଏକ ରାଜାକୁ ଦମନ କଲେ, ଯେଉଁ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ରାଜମହଳରେ ଅଟକି ରଖିଥିଲେ।" "ସେ, ଯାହା ଦୁଃଖରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ଆପଣ ଏକାଠି ଏକାଠି ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ୨ ଥର ଭଙ୍ଗ କରି ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ଅଜୟ, ଦୟାକରି ଏହା ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।" ଦୂତ କହିଲେ: "ଏପରି, ମାଗଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକା ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆଶାରେ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଏହି ପୀଡ଼ିତମାନେଙ୍କୁ ଭଲ କରନ୍ତୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ରାଜଦୂତ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି ନାରଦ, ରୂପାନ୍ତରିତ ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ଜଟାଧାରୀ, ହଠାତ୍ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକନାୟକ, ନିଜ ସଭା ଏବଂ ସେବକମାନେ ସହିତ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯଥାୟଥ ଆଦର ଦେଇ ଆସନ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ମଧୁର ବାକ୍ୟ କହିଲେ। "ଆଜି ତିନି ଲୋକରେ ଶୁଭ କି? ଭୟ ରହିତ କି? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଆପଣ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ତିରିବା ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ିଥାଏ।" "ଆପଣ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ତେଣୁ, ଆମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ: ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି?" ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାକୁ ଆମେ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି—ଅତି ଦୁର୍ଜୟ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ମାୟାଧରୀ।