ପବିତ୍ର ଜଳରେ ବିଧିବତ୍ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସବୁଠୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନରେଶ ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇ, ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ, ବଡ଼ମାନେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ପୂଜା କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ସୁସ୍ଥ ଗାଈ, ସୁନାର ସିଙ୍ଗ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଓ ବଞ୍ଚା ସହିତ ଗାଈ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଅଳଙ୍କୃତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲାଗି ସେ ଚାନ୍ଦିର ଅଗ୍ରପାଦ ଥିବା ଗାଈ, ଲିନେନ୍, କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ତିଳ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ବଡ଼ମାନେ, ଗୁରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜର ଶୁଭ ଅଂଶକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମଙ୍ଗଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଲଙ୍କାର ଭଳି, ନିଜ ବସ୍ତ୍ର, ମଣି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଓ ଦର୍ପଣ ଦେଖି, ଗାଈ, ବଳଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଓ ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରି ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପରେ ବନ୍ଧୁ, ପରିଚାରକ ଓ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ମାଳା, ପାନ ଓ ଚନ୍ଦନ ବଣ୍ଟନ କରି, ପଛରେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିଲେ, ଓ ନମସ୍କାର କରି ରଥ ସାମ୍ନାରେ ଦାଁଡିଥିଲେ। ରଥିର ହାତ ଧରି, ସେ ସତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ରଥାରୋହଣ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଉଦୟ ହେବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନେ ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମ ଭରା ନଜରରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ହସି ହସି ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଏବଂ ସେ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତେ ଷଡ୍ଉର୍ମିରୁ ମୁକ୍ତ। ସେ ଉତ୍ତମ ସିଂହାସନରେ ବସି, ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ, ବୀର ଯାଦବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେ ଆକାଶର ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜସଭାର ବିଧିପାଳକ ଓ ନୃତ୍ୟଶିକ୍ଷକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ହସ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜ, ବାଁଶୀ ଓ ଝାଞ୍ଜର ଧ୍ୱନିରେ ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଗାଇଲେ। ଏଠାରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପୂର୍ବତନ ଧର୍ମଶୀଳ ରାଜାମାନଙ୍କ କଥା କହୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅବିରଳ ଦେଖାଯିବା ଲୋକ ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଣାଇଲେ, ଏବଂ ସେ ଭିତରକୁ ଆଣାଗଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୋଗ ହାତ ରେ ନମସ୍କାର କରି, ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା କଷ୍ଟ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ବିଜୟକୁ ମାନିନଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧରି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଦଶ ହଜାର ଦଳ ଗିରିବ୍ରଜରେ ବନ୍ଦୀ। ସେମାନେ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ଆତ୍ମା, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଭୟ ନାଶକ, ଆମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତୁମେ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ; ସଂସାର ଭୟରେ ଆମ ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିର। ଏହି ଲୋକ ଅଧର୍ମରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଧର୍ମକୁ ଅନାବଧାନ କରୁଛି; ତଥାପି ଏହି କର୍ମ ତୁମେ ପାଇଁ ଉପାସନା। ଏଠାରେ ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ଅଚେତ ଜୀବର ଆଶା ଅଚାନକ କାଟିଦିଏ—ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଧର୍ମିକମାନେ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମିକମାନେ ପାଇଁ ଦମନ କରିବାକୁ ଏ ଲୋକରେ ଅବତରଣ କରିଛ; କିଏ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ।" "ରାଜାଙ୍କର ସୁଖ ଶ୍ୱପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର; ସଦା ଭୟରେ ଆମେ ମୃତ ସମାନ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛୁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସ୍ଵସ୍ଥ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଯାହା ଚିନ୍ତା ବିନା ଲଭ୍ୟ, ଆମେ ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ତୁମର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ।" "ଏହିପରି, ମାଘଧ ରାଜାଙ୍କ କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧିତ ଆମକୁ ତୁମେ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରିବାରୁ, ମୁକ୍ତ କର। ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଥିବା ତୁମେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସିଂହ ପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲ, ଯିଏ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ରାଜଭବନରେ ବନ୍ଦୀ କରିଥିଲେ।" "ସେ, ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ଜଗତ୍ ବିଜୟର ଆନନ୍ଦରେ ଅହଂକାର କରୁଥିଲେ; ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ମହା ଚକ୍ର ଏକୋଇଶି ଥର ଭଙ୍ଗ କରି, ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଅପମାନିତ କଲ। ଏବେ ସେ ତୁମର ପ୍ରଜାକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛି; ଅଜୟ, ଅନୁକୂଳ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଦୂତ କହିଲେ: "ଏପରି ଭାବେ ମାଘଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦୀ ହୋଇ, ତୁମେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ ତୁମ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ କୁଶଳ ଦିଅ।" ଏହିପରି ରାଜଦୂତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ, ତାପ୍ତ କେଶ ଯୁକ୍ତ ମହାଋଷି ନାରଦ ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକେଶ୍ୱର ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସମେତ ଅନୁଚରମାନେ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆସନ ଦେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ନାରଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। "ଆଜି ତିନି ଲୋକରେ ଶାନ୍ତି ଓ କୁଶଳ ଅଛି କି? ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଛ, ସେଠାରେ ଧର୍ମ ବଢ଼େ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କିଛି ତୁମ ପାଇଁ ଅଜ୍ଞାତ ନୁହେଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହିଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ନାରଦ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାକୁ ଆମେ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି—ଏହା ଅତିଦୁର୍ଜୟ।