ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସ୍ନେହ ଆଲିଙ୍ଗନରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ଭାଇଦର୍ଭୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମାଧବ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା। ସେ ନିଜେ ଅନ୍ଧକାର ଅତିତ, ନିଜ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ସ୍ୱୟଂ-ପ୍ରଭା, ଏକମାତ୍ର, ଅବିନାଶୀ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଚିରଶୁଦ୍ଧ, ଯିଏକି ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଏହି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ନିଷ୍ପତ୍ର କରି, ପବିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ବିଧିବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମନ୍ଦିରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଭାଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ବୃଦ୍ଧ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରହି। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଗାଈ ଦାନ କଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଭଲ ଭାବେ ଶୋଭିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରୌପ୍ୟ ନଖ ଥିବା ଗାଈ, ଲିନେନ୍, କୃଷ୍ଣାଜିନ୍, ଓ ତିଳ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧ, ଗୁରୁ, ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଅଂଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ବସ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ମାନବ ସମୁଦାୟର ଗର୍ଭ ଭୂଷଣ ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା, ଦେବ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଅଙ୍ଗରାଗ ଧାରଣ କଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ଦର୍ପଣକୁ ଦେଖି, ଗାଈ, ବୃଷଭ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ; ପ୍ରଜା ଓ ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରି ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ମାଳା, ପାନ, ଓ ଅଙ୍ଗରାଗ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ପରେ ବନ୍ଧୁ, ପରିଚାରକ, ଓ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ପଛରେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଓ ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମନ କରି ଦଢ଼ି ଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାଳକଙ୍କ ହାତ ଧରି ଉଠିଲେ, ସାଥିରେ ସାତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବ ଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭା ଦେଇ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ କରି ବାହାରିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି Sudharma ନାମକ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଷଡ୍ବିକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ବୀର ଯାଦବମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିଲେ, ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ, ସଭାପତି ଓ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହାସ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ, ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀମାନେ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜ, ବାଁଶୀ, ତାଳ ଇତ୍ୟାଦି ଧ୍ୱନିରେ ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ସୂତ, ମାଗଧ, ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ମଧୁର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପୂର୍ବତନ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ରାଜାମାନଙ୍କ ଗାଥା କଥା କହୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦେହଧାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୂଚନା କରି, ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ବନ୍ଧନ ଦୁଃଖର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ବିଜୟକୁ ମାନି ନଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଜରାସନ୍ଧ ବଳପୂର୍ବକ ବନ୍ଧି ରଖିଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଦଶ ହଜାର ଦଳ ଗିରିବ୍ରଜରେ ବନ୍ଧିତ। ସେଇ ରାଜାମାନେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ଆତ୍ମା, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଭୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ଆମେ ଭୟଭୀତ ଓ ଚିତ୍ତ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ୍, ଧର୍ମକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଆପଣଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ। ଏଠାରେ କିଏ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ, ଅଚେତ ଜନଙ୍କ ଜୀବନ ଆଶା କଟିଦେଇପାରିବ? ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଧର୍ମିକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଅଧର୍ମିକଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଏଇ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କିଏ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବ? କିଏ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ପାଇପାରିବ? ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ। ରାଜାଙ୍କ ଏଇ ସୁଖ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର୍ଶୀଳ; ସଦା ଭୟରେ ଅନ୍ତଃପ୍ରাণ ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଆମେ ମୃତପ୍ରାୟ ଜୀବନ ବୋଝା ବହୁଛୁ। ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ଖୁସି ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା ବିନା ମିଳେ, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ି ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ—ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ଏହି ଜଗତରେ ଆମେ କେତେ ଦୟନୀୟ। ଏହିପରି, ହେ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା, ଆପଣ ମାଗଧର କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ, ଦଶହଜାର ହାତୀର ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଥିବା ସିଂହ ପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ସେ, ଅହଂକାରରେ ଦୃଢ଼ ଓ ବିଶ୍ୱବିଜୟରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଆପଣ ଏକୋଇଶି ଦୁଇଥର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଭଙ୍ଗ କରି ଦଳିଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରୁଛନ୍ତି; ହେ ଅଜୟ, ଦୟାକରି ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଦୂତ କହିଲେ: ଏହିପରି ମାଗଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଏହି ଦୁଃଖିତମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି ରାଜଦୂତ କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ଦେବ ଋଷି ନାରଦ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଜଟା ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି, ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଆସିପହଁଚିଲେ।