ଏହିପରି ଅନୁଭବରେ, ଏକ ଦିନ ଉଦ୍ଧତ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ଏକ ଭକ୍ତ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ଏ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମ ମହିମାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଖକୁ ଯିବି, ତୁମର ଲୀଳାଗାଥା ଗାଇବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।” ଏହାପରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ମୂଷ୍କୁରାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମର ଉପଦେଷ୍ଟା ଓ କର୍ତ୍ତା, ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି ଲୋକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ଏହି ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରି, ମୁଁ ଏହି ଜଗତର ଉଦ୍ଧାର କରିଛି—ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାଁ, ପୁତ୍ର।” ଏପରି ଭାବେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ମାନବଜୀବନକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଏକାତ୍ମା। ପୁନଃପୁନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଯୋଗମାୟାର ଦେଖା ମିଳିଲା, ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅପାର। ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଯିଏ ଧନ, କାମ ଓ ଧର୍ମରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ, ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ମନେ କେବଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ନାରାୟଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଲାଗି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମାନବ ଜୀବନ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି, ସୋହଳ ହଜାର ଚୟିତା ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ହସ ଓ ମୃଦୁ ଚାହାଣିରେ ବିବୃତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ହରିଙ୍କ ଯେଉଁ କ୍ରିୟା ଏଉଁ ଲୋକରେ ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ଏବଂ ଯାହାର କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ଗାଏ, ଶୁଣେ କିମ୍ବା ସ୍ୱୀକାର କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିପଥରେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ କରେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧର “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଦର୍ଶନ” ନାମକ ଉନସତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ପ୍ରଭାତ ହେବା ସମୟରେ ମୁର୍ଗା ଡାକିଲା, ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ ବିରହରେ ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଲେ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଠି, ମନ୍ଦାରବନର ମୃଦୁ ପବନରେ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏଠି, ସେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ବୈଦର୍ଭୀ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଅସହ୍ୟତା ଅନୁଭବ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମାଧବ ଉଠି, ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିଜେ ଅନ୍ଧକାରତୀତ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅବିନାଶୀ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଶାଶ୍ୱତ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯାହା ସ୍ୱଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଘଟାଏ, ଏବଂ ଯାହାର ଆନନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ମାନେ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ—ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମ ପାଠ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ନିଜେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରି ଦିନେ ଦିନେ, ସୁନ୍ଦର ହେଉଥିବା ଗୋଧନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ମୁକ୍ତାମାଳା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ଶୁସ୍ଥ ଓ ବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରାଯିଥିବା ଗାୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି, ଚିତ୍ରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ରୂପା ମୁଣ୍ଡି ଓ ଖୁର ଥିବା ଗାୟ, ଲିନେନ୍, କୃଷ୍ଣାଜିନ୍ ଓ ତିଳ ଦାନ କଲେ। ପଶୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ବୃଦ୍ଧ, ଗୁରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସମାଜର ଶୋଭା ଭାବେ, ନିଜ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ଦର୍ପଣ ଦେଖି, ଗାୟ, ବୃଷ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଓ ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲେ। ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ, ପରେ ବନ୍ଧୁ, ସେବକ ଓ ପତ୍ନୀମାନେଙ୍କୁ ମାଳା, ପାନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ, ଶେଷରେ ନିଜେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯାହାକୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯିଥିଲା, ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି, ରଥ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ, ଚାଳକଙ୍କ ହାତ ଧରି, ସତ୍ୟକି ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ, କୃଷ୍ଣ ରଥାରୋହଣ କଲେ। ସେ ଉଦୟ ପାର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଏବଂ ପ୍ରେମମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ—ବଡ଼ ଅସୁବିଧାରେ ଛାଡ଼ି, ସେ ହସି, ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ କରି ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସହିତ, ସେ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭା ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଷଡ୍ଉର୍ମି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ସେଠାରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି, ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଭାସ୍ପତି ଯଦୁମାନେ ସେଠାରେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେ ଆକାଶର ତାରାମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ, ସଭାପତି ଓ ନୃତ୍ୟ ଅଧ୍ୟାପକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ହାସ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀମାନେ ବିଶିଷ୍ଟ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ବୀଣା, ମୁରଜ, ବାଂଶୀ ଓ ଝାଞ୍ଜର ଧ୍ୱନିରେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ହେଉଥିଲା; ସୂତ, ମଗଧ ଓ ବନ୍ଦିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏଠି, କେତେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ପୂର୍ବତନ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜାମାନଙ୍କ ଗାଥା କହୁଥିଲେ। ଏପରି ଏକ ସମୟରେ, ରାଜା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହଧାରୀ ପୁରୁଷ ଆସିଲେ; ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଭିତରକୁ ଆସିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦୁଃଖର କଥା କହିଲେ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧିନ ହେବାକୁ ମନା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିବଳେ ଧରି ଗିରିବ୍ରଜରେ ଅଟକାଇ ରଖିଛି; ଦୁଇ ଦଶହଜାର ଦଳ ସେଠାରେ ବନ୍ଦୀ।