ଏହି ମାନବ ଦେହ ଜରା, ଦୁଃଖ, କର୍ମର ଫଳ, ରୋଗ ଓ ବେଦନାର ଗୃହ ଭଳି ଅସହ୍ୟ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ, ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ୱର ଏବଂ ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ । ଏହି ଦେହ ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ ଓ ଛାଇଁରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଫଳ ଦେଇପାରିବ କି? ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ସକାଳେ ପକାଯାଏ, ସେଉଁଥିରେ ସଂଧ୍ୟାକୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଯାହା ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ, ସେଠାରେ କେଉଁ ନିଶ୍ଚିତତା ରହିଛି? ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଜୀବନର ମଧ୍ୟରେ, କେବଳ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ହରି କଥା ଶ୍ରବଣ କଲେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଏହି ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ, ଏହିଏ ମୁକ୍ତିର ବିଶେଷ ଉପାୟ । ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜଳ ଉପରେ ବୁଦ୍ବୁଦ ଭଳି, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୋକା ଭଳି, କେବଳ ଜନ୍ମ ନେବା ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଅଭିମୁଖି ହୁଅନ୍ତି । ଶୁଷ୍କ ବାଁସର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟର ଗଠି କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ । ଯେତେବେଳେ ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ । ଯେତେବେଳେ ମନ କଥା ଶ୍ରବଣର ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳୀରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ଯାହା ସଂସାରିକ ମଳ ଦୂର କରିଥାଏ, ତେବେ ମୁକ୍ତି ମାତ୍ର ଘୋଷିତ ହୁଏ । ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହଠାତ୍ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଗଲା, ଯାହା ଭୈକୁଣ୍ଠବାସୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ଏହାର ଅଲୌକିକ ତେଜ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ । ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମୋ ଏଠାରେ ବହୁ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲା ନାହିଁ?" ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ପଚାରିଲେ—"ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ କଥା ଶୁଣିଛନ୍ତି; ତେବେ ଫଳରେ ଏହି ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।" ତେବେ ହରିଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଲେ—"ଏଠାରେ ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା। ଯଦିଓ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।" ଯିଏ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ ରହି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତାହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅସାବଧାନ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ନିଶ୍ଚୟ ନ ଥିଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏବଂ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେଲେ ଜପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି ନୁହେଁ, ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅନଉପଯୁକ୍ତ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ, ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଦାନ, ଓ ଅଚରିତ୍ର ପରିବାର ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଗୁରୁଙ୍କ କଥାରେ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ କଥା ଶ୍ରବଣରେ ଅବିଚଳ ଧ୍ୟାନ—ଏମିତି ଗୁଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ; କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୈକୁଣ୍ଠ ବାସ ନିଶ୍ଚିତ। "ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ,"—ଏମିତି କହି ହରିଭକ୍ତମାନେ ଭୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ; ସେମାନେ ପୁନି ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କରିଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏବେ କଥା ଶେଷରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା ଶୁଣ। ତାହା ସମୟରେ ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥମାନେ ସହିତ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ତେବେ ଶୁଭ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାରର ଧ୍ୱନି ହେଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ବରୂପ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହରି ତୁରନ୍ତ ମେଘ ଭଳି କଳା, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧା, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ ଦେହ ଦେଇଦେଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାପାଳକ ଓ ଅନ୍ୟ ଅବର୍ଣ୍ଣ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ସେଇ ଘୋଡ଼ାପାଳକ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଭକ୍ତିମାନେ ଶ୍ରବଣ କରି ଖୁସି ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେକୁ ନେଇ ଚଲିଗଲେ। ଯେପରି ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକରେ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିମ୍ବା ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ: ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷର ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସେମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ବାୟୁ, ଜଳ, ପତ୍ର ଭୋଜନ କରି, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା, କଠୋର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ସ୍ଥିତି ମିଳେ ନାହିଁ, ସେହି ଦିବ୍ୟ ଦଶା ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଯାଏ। ମହାମୁନି ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଚିତ୍ରକୂଟ ରେହି, ଏହି ପବିତ୍ର ଏତିହାସ ପଠନ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ବିଲୀନ ହୋଇ। ଏହି କଥା ଅତି ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶ୍ରବଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପଢ଼ାଯାଏ ହେଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଦୈନିକ ପଠନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଉପରେ ଛଠଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଏବେ ଆମେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧାରଣତଃ ସଙ୍ଗୀ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ କରାଯିବା ମନ୍ତ୍ରଣା। ଏକ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣିବା ଓ ବିବାହ ଭଳି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ। ନଭସ, ଆଶ୍ୱିନ, ଉର୍ଜା ଓ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୁଭ; ଏହି ମାସରେ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।